I OSK 1705/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 652/04 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń pieniężnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu 2. odstępuje od zasądzenia od A. W. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. kosztów postępowania kasacyjnego w całości Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 652/04 po rozpoznaniu skargi A. W. wniesionej na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zapłaty zasiłku chorobowego i uposażenia zasadniczego za miesiąc grudzień 2000 r. w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz w pkt 2 przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata D. Smereki kwotę 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu sądowym. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpoznaniu odwołania A. W. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] nr [...], w której na podstawie art. 121 § 1, art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz.U. Nr 100, poz. 643 ze zm.) odmówiono A. W. wypłaty zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 21 stycznia 2002 r., wypłaty zawieszonej części uposażenia zasadniczego w wysokości 50% potrąconego w miesiącu grudniu 2000 r., wypłaty 1/12 nagrody rocznej za 2000 r., zwrotu kwoty 1364,40 zł wpłaconej do kasy zapomogowo-pożyczkowej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że A. W. pismem z dnia 16 stycznia 2004 r. wystąpił o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do 21 stycznia 2002 r., kwoty 50% wynagrodzenia za pracę za miesiąc grudzień 2000 r., kwoty 1/12 nagrody rocznej za 2000 r. oraz zwrotu kwoty ok. 1400 zł wpłaconych do kasy zapomogowo-pożyczkowej. Decyzją z dnia 6 listopada 2000 r. został on zawieszony w czynnościach służbowych na okres od 6 listopada 2000 r. do dnia 30 listopada 2000 r. Następnie z dniem 31 lipca 2001 r. został zwolniony ze służby w Policji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 11 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych policjanci nie podlegają ubezpieczeniu chorobowemu, a za okres niezdolności do pełnienia służby z powodu choroby otrzymują uposażenie (art. 121 ust. 1 ustawy o Policji). Wobec tego policjant nie jest uprawniony do otrzymania od organu Policji zasiłku chorobowego za okres choroby nie tylko w czasie trwania służby, lecz także po jej ustaniu. Skoro strona żądała wypłaty zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2001 r., a stosunek służbowy ustał z dniem 31 lipca 2001 r. to brak było podstaw prawnych do uwzględnienia przez organ pierwszej instancji takiego żądania. Stosownie do treści art. 124 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się 50% ostatnio należnego uposażenia ze skutkiem od najbliższego terminu płatności. Skoro A. W. został zawieszony w czynnościach służbowych decyzją z dnia [...], najbliższym terminem płatności był 1 grudnia 2000 r., jako termin płatności uposażenia za grudzień tego roku. Zatem zawieszenie 50% należnego uposażenia od miesiąca grudnia tego roku było zgodne z prawem. Nie stanowiło ono natomiast potrącenia połowy wynagrodzenia za miesiąc listopad, albowiem zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej przepisu uposażenie za miesiąc listopad przysługiwało stronie w pełnej wysokości. Zawieszenie połowy uposażenia począwszy od miesiąca grudnia było realizacją dyspozycji art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, a nie jak w uzasadnieniu podał organ pierwszej instancji potrąceniem "nadpłaconego" za miesiąc listopad uposażenia. Dlatego też odmowa wypłaty zawieszonego uposażenia była zgodna z prawem pomimo błędnego uzasadnienia tej odmowy przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Z uwagi na to, że A. W. nie kwestionował w toku postępowania administracyjnego, iż od 6 listopada 2000 r. był zawieszony w czynnościach służbowych był on zatem uprawniony do otrzymania nagrody rocznej za 2000 r. w wysokości pomniejszonej o okres zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. o 1/12. Organ odwoławczy wskazał, że odmowa zwrotu przez organ pierwszej instancji kwoty 1 364,40 zł, stanowiącej wkład A. W. do kasy zapomogowo-pożyczkowej nie narusza prawa, z innych jednakże przyczyn niż zawarte w uzasadnieniu decyzji tegoż organu. Organ pierwszej instancji uzasadnił odmowę zwrotu tej kwoty potrąceniem jej ze swoją wierzytelnością z tytułu zwrotu równoważnika mundurowego w kwocie 1 364,40 zł, to należy zwrócić jednak uwagę, że "potrącenie" to nie mogłoby być uzasadnieniem takiej odmowy. Zgodnie z przepisami art. 498 i następnych Kodeksu cywilnego do potrącenia może dojść jedynie wtedy, kiedy dwie strony są wzajemnie wierzycielami i dłużnikiem wymagalnych wierzytelności pieniężnych. W tej sprawie nie zachodziła tego rodzaju tożsamość, albowiem Komendant Powiatowy Policji w D. był wierzycielem zobowiązania pieniężnego w kwocie 1 364,40 zł z tytułu zwrotu równoważnika mundurowego. Dłużnikiem z tego tytułu był A. W.. Jednakże na płaszczyźnie stosunku członkostwa strony w kasie zapomogowo-pożyczkowej wprawdzie wierzycielem wkładów był A. W., to jednakże jego dłużnikiem z tytułu tych wkładów był nie Komendant Powiatowy Policji w D., lecz kasa zapomogowo-pożyczkowa. Wobec tego roszczenie o zwrot dokonanych wkładów wnioskodawca powinien kierować do Zarządu Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej, nie zaś do Komendanta Powiatowego Policji, który w sprawie zwrotu pieniędzy nie jest legitymowany biernie. Organ mając powyższe rozważania na uwadze uznał, że odmowa wypłat kwoty 1 364,40 zł dokonana przez organ pierwszej instancji była zgodna z prawem i zaskarżona decyzja w tej części pomimo błędnego uzasadnienia nie naruszała prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Komendant Wojewódzki Policji w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę w części za zasadną. W ocenie Sądu nieuzasadnione jest żądanie skarżącego wypłaty zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 21 stycznia 2002 r., kwoty 50% wynagrodzenia za pracę za miesiąc grudzień 2000 r. oraz kwoty 1/12 nagrody rocznej za 2000 r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że A. W. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2001 r., zgodnie zaś z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie choroby policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 11 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych policjanci nie podlegają ubezpieczeniu chorobowemu, a za okres niezdolności do pełnienia służby z powodu choroby otrzymują uposażenie (art. 121 ust. 1 ustawy o Policji), wobec czego policjant nie jest uprawniony do otrzymania od organu Policji zasiłku chorobowego za okres choroby nie tylko w czasie trwania służby, lecz także po jej ustaniu. Zdaniem Sądu żądanie wypłaty zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2001 r., gdy stosunek służbowy ustał z dniem 31 lipca 2001 r. powoduje brak podstaw prawnych do uwzględnienia przez organ administracji takiego wniosku, a zatem decyzje w tym zakresie nie naruszają obowiązującego prawa. Sąd podniósł, że decyzją z dnia 6 listopada 2000 r. skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od dnia 8 listopada 2000 r. do dnia 30 listopada 2000 r. W związku z tym na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o Policji otrzymał on 50% wynagrodzenia w okresie zawieszenia. Stosownie do treści art. 124 ust 1 ustawy o Policji policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się 50% ostatnio należnego uposażenia ze skutkiem od najbliższego terminu płatności. Skoro najbliższym terminem płatności był 1 grudnia 2000 r., jako termin płatności uposażenia za grudzień tego roku, zatem Sąd za prawidłowe uznał wypłatę połowy należnego uposażenia od miesiąca grudnia. Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut skarżącego co do otrzymania nagrody rocznej za rok 2000 w wysokości 1/12, gdyż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W związku z tym otrzymał on nagrodę roczną za 2000 r. w wysokości pomniejszonej o okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Skoro skarżący nie kwestionował okoliczności, że od dnia 6 listopada 2000 r. był zawieszony w czynnościach służbowych, był on zatem uprawniony do otrzymania nagrody rocznej za 2000 r. w wysokości pomniejszonej o okres zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. o 1/12 i otrzymał tak pomniejszoną nagrodę roczną. Co do odmowy zwrotu przez organ pierwszej instancji kwoty 1 364,40 zł., stanowiącej wkład skarżącego do kasy zapomogowo-pożyczkowej Sąd uznał, że wydana decyzja przez organ pierwszej instancji narusza przepis art. 65 K.p.a. Sąd stwierdził, że nie można za organem odwoławczym przyjąć, iż odmowa wypłat kwoty 1 364,40 zł dokonana przez organ pierwszej instancji była zgodna z prawem i zaskarżona decyzja w tej części pomimo błędnego uzasadnienia nie narusza prawa. Stosownie bowiem do art. 39 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 1991 r. Nr 55 poz. 234) w zakładach pracy mogą być tworzone pracownicze kasy zapomogowo-pożyczkowe, których członkami mogą być pracownicy, emeryci i renciści bez względu na przynależność związkową. Nadzór społeczny nad tymi kasami sprawują związki zawodowe. Zgodnie natomiast z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 r. w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakładach pracy (Dz.U. z 1992 r. Nr 100, poz. 502) osobom skreślonym z listy członków PKZP przysługuje zwrot ich wkładów członkowskich w terminie określonym w statucie, o czym zadecydować może wyłącznie PKZP przez swe organy statutowe. § 29 powołanego rozporządzenia stanowi bowiem, że fundusz oszczędnościowo-pożyczkowy powstaje z wkładów członkowskich i jest przeznaczony na udzielanie pożyczek, a wkłady członkowskie, wnoszone w wysokości i terminach ustalonych w statucie, zapisuje się na imiennym rachunku członka PKZP. § 4 powołanego rozporządzenia stanowi, że zakład pracy świadczy pomoc PKZP i SKOK w szczególności w zakresie: 1) zapewnienia pomieszczeń biurowych i odpowiednio zabezpieczonego miejsca na przechowywanie pieniędzy, 2) transportu pieniędzy z banku, 3) prowadzenia księgowości, obsługi kasowej i prawnej, 4) dostarczania druków i formularzy, 5) dokonania na rzecz PKZP i SKOK potrąceń w listach płac, listach wypłat zasiłków chorobowych i zasiłków wychowawczych, wpisowego, wkładów miesięcznych i rat pożyczek, 6) przyjmowania wpłat wnoszonych przez emerytów i rencistów oraz osoby przebywające na urlopach wychowawczych, 7) odprowadzania wpłat na rachunek bankowy PKZP lub SKOK, 8) informowania przynajmniej raz w roku członków kas o stanie ich wkładów i zadłużeń. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzję w zakresie wypłaty wkładu mogą podjąć wyłącznie organy PKZP, stąd wniosek skierowany do Komendanta Policji jako zakładu pracy winien zostać stosownie do art. 65 K.p.a. przekazany do organu właściwego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Wojewódzki Policji w W., zaskarżając go w zakresie pkt 1 sentencji. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności: 1) art. 145 § 1 pkt 1 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie treści art. 151, co skutkowało uchyleniem zaskarżonych decyzji w całości, pomimo stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżone decyzje, w zakresie rozstrzygnięcia o trzech żądaniach skarżącego, były zgodne z prawem materialnym i innymi przepisami, a zatem nie było podstaw w tym zakresie do uwzględnienia skargi a istniały podstawy, w tym zakresie do jej oddalenia, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało uchyleniem decyzji w sytuacji, w której organy Policji rozpoznając żądanie skarżącego zwrócenia mu kwoty wpłaconej do kasy zapomogowo-pożyczkowej nie miały podstaw do zastosowania art. 65 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komendant Wojewódzki Policji w W. wskazał, że sformułowanie zawarte w treści art. 145 § 1 pkt 1 – "... uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części...." obliguje sąd do uchylenia decyzji w części, jeżeli zaistnieją ku temu przesłanki. Zdaniem organu w sprawie zaistniały w pełni przesłanki do takiego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja pierwszej instancji załatwiała sprawę czterech odrębnych żądań, które nie były ze sobą nierozłącznie powiązane w taki sposób, że rozstrzygnięcie w zakresie jednego żądania nie przesądzało o rozstrzygnięciu w zakresie pozostałych żądań. Zasadne i zgodne z powołanym przepisem byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji w części co do jednego, zdaniem Sądu pierwszej instancji błędnie załatwionego żądania i oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Odmienne rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. z tego powodu, że w zakresie pozostałych żądań skarżącego, Sąd nie stwierdził ani naruszenia prawa materialnego, ani innego naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c. Ponadto zdaniem organu w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, bowiem nie było podstaw do zastosowania art. 65 K.p.a. ustanawiającego regułę postępowania organu administracji publicznej w sytuacji, gdy wniesiono do niego podanie, które powinno być wniesione do innego organu właściwego w tej sprawie. Powyższy przepis należy rozumieć w ten sposób, że "organem właściwym" jest inny organ administracji publicznej nie zaś inny organ jakiejkolwiek jednostki lub podmiotu, które nie są organami administracji publicznej. Organ stwierdził, że stanowisko to wynika z zakresu uregulowania Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa o zwrot kwot wniesionych do kasy zapomogowo-pożyczkowej nie jest jedną ze spraw, o których mowa w art. 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kasa zapomogowo-pożyczkowa nie jest organem administracji publicznej, a także nie jest częścią ani komórką organizacyjną jednostek Policji. W ocenie organu nie było zatem podstaw do zastosowania się przez organy Policji do treści art. 65 K.p.a. i do wydania postanowienia o przekazaniu sprawy do organu właściwego. W konkluzji skargi kasacyjnej organ na podstawie art. 188 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1 i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1 i uchylenie decyzji organów obu instancji o ile dotyczyła ona odmowy zwrotu skarżącemu kwoty 1 364,40 zł wpłaconej do kasy zapomogowo-pożyczkowej i oddalenie skargi w pozostałym zakresie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona, albowiem zaskarżony nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu został wydany w wyniku niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., którą utrzymana została w mocy decyzja Komendanta Powiatowego Policji D. z dnia 1 lipca 2004 r. o odmowie przyznania A. W. następujących świadczeń pieniężnych: – zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 21 stycznia 2002 r., – części uposażenia potrąconego w miesiącu grudniu 2000 r., – 1/12 nagrody rocznej za 2000 r., – kwoty 1 364,40 zł wpłaconej do kasy zapomogowo-pożyczkowej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmowę wypłaty pierwszych trzech ww. świadczeń pieniężnych uznał za zgodną z prawem, a jedynie odmowę zwrotu skarżącemu kwoty 1 364,40 zł z kasy zapomogowo-pożyczkowej ocenił jako dokonaną z naruszeniem art. 65 § 1 K.p.a. Pomimo to Sąd I instancji w całości uchylił decyzje organów obu instancji, a więc także w części, w której ocenił je jako nienaruszające prawa. Takie rozstrzygnięcie oznacza, iż treść wyroku pozostaje w wyraźnej sprzeczności z ustaleniami i oceną prawną dokonaną przez Sąd co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wymieniony przepis w przypadkach określonych w pkt 1 lit. a–c obliguje sąd do uchylenia decyzji w całości albo w części. Odnosząc powyższe do ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji, obowiązkiem Sądu było uchylenie zaskarżonej decyzji wyłącznie w części, w której w jego ocenie naruszała ona prawo, zaś w pozostałej części oddalenie skargi. Uchylenie decyzji organów obu instancji również w zakresie w jakim decyzje te są zgodne z prawem w całości uzasadnia zarzut skargi kasacyjnej w tym przedmiocie. Powyższej nieprawidłowości nie konwaliduje samo powołanie w uzasadnieniu wyroku art. 151 P.p.s.a. wobec braku stosownego rozstrzygnięcia w sentencji zaskarżonego wyroku. Trafny jest również zarzut dotyczący nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że żądanie zwrotu kwoty wpłaconej przez skarżącego do kasy zapomogowo-pożyczkowej organ administracji powinien stosownie do dyspozycji art. 65 § 1 K.p.a. przekazać właściwym organom tej kasy. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. przez organy administracji publicznej rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej, niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że przepis art. 65 § 1 K.p.a. dotyczy wyłącznie przekazania podania złożonego w indywidualnej sprawie administracyjnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, pomiędzy organami administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Przekazywanie sprawy w trybie art. 65 § 1 K.p.a. może nastąpić wyłącznie pomiędzy organami administracji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2005 r. IV SA/Wa 1553/05, Lex 189847; wyrok WSA z dnia 30 czerwca 2006 r. I SA/Wa 1296/05, Lex 219249). Należy w całości zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że kasy zapomogowo-pożyczkowe nie są organami administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a., do których miałby zastosowanie art. 65 § 1 K.p.a. Tym samym nietrafny jest wyrok Sądu I instancji dotyczący organu właściwego do załatwienia żądania skarżącego zwrotu kwoty wpłaconej do kasy zapomogowo-pożyczkowej, prowadzący do błędnego wniosku w kwestii naruszenia, przez organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne, art. 65 § 1 K.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 203 pkt 2, mając na uwadze fakt, iż wniesienie przez organ skargi kasacyjnej zdeterminowane zostało błędami popełnionymi przez Sąd I instancji, który uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji pomimo uznania, że w zakresie trzech zawartych w niej rozstrzygnięć pozostaje ona zgodna z obowiązującym prawem.