II SA/Go 92/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.), Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza na rzecz skarżącego od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 407 (czterysta siedem) złotych 80 (osiemdziesiąt) groszy tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2005r. Nr [...] nałożył na K.P. karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości 75 000 zł za użytkowanie warsztatu samochodowego na działce Nr [...] bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] września 2005r. przeprowadzono kontrolę warsztatu napraw samochodowych K.P.. Podczas czynności kontrolnych ustalono, że warsztat samochodowy jest użytkowany bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Organ wskazał, że obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie został nałożony w decyzji Starosty z dnia [...] października 2002r. Nr [...]. Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się K.P. i złożył na nie zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji wskazał, że kontrola przedmiotowego warsztatu samochodowego wykazała, że jest on użytkowany bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Stąd też prawidłowo tj. w oparciu o art. 57 ust. 7 Prawo budowanego nałożono na K.P. karę. Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stało się przedmiotem skargi złożonej przez K.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze skarżący zarzucił: - naruszenie art. 59f w zw. z art. 59a Prawa budowlanego przez jego zastosowanie mimo tego, że karę można wymierzyć w przypadku określonym w art. 59a a więc w przypadku naruszenia przez inwestora warunków technicznych prowadzenia robót budowlanych określonych w pozwoleniu na budowę, - błędne ustalenie przez przyjęcie jakoby skarżący przystąpił do użytkowania hali remontowej a faktycznie skarżący hali nie użytkował poprzestając na wyposażeniu wybudowanego pomieszczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Stanowi on samodzielną podstawę wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Przepis ten zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, jeżeli organ stwierdzi, że przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego. Warunkiem wymierzenia kary jest więc : - stwierdzenie użytkowania, - z naruszeniem art. 54, czyli przystąpienie do użytkowania bez zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy, - z naruszeniem art. 55, czyli bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu z kontroli przedmiotowego warsztatu samochodowego (podpisanego przez skarżącego) wynika, że : - roboty budowlane zakończono z wyjątkiem tynków zewnętrznych, - pomieszczenie biurowe jest użytkowane i wyposażone w sprzęt biurowy, - cześć socjalna jest użytkowana, - hala napraw jest użytkowana. Z akt sprawy wynika również, że skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2005r., stanowiącym uzupełnienie zażalenia wnosił o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków tj. M.P., J.D., oraz M.S. – pełniącego funkcję kierownika budowy – na okoliczność, że nowo wybudowany obiekt nie był przez inwestora użytkowany a jedynie wyposażony w urządzenia i meble biurowe, które nie były przez inwestora wykorzystywane oraz, że w nowowybudowanej części warsztatu nie dokonywano napraw, przeglądów i konserwacji pojazdów. Złożenie przez skarżącego powyższego pisma oznacza, że na etapie postępowania odwoławczego wątpliwe stało się to na czym tak naprawdę polega użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że samo stwierdzenie w protokole z kontroli, że obiekt jest użytkowany jest niewystarczające. Wobec powstałych wątpliwości organ odwoławczy powinien ustalić na czym polega użytkowanie obiektu, innymi słowy co świadczy o użytkowaniu budynku. Organ II instancji tych ustaleń nie poczynił, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że protokół z kontroli został sporządzony prawidłowo. Uznać zatem należy, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przejmując sprawę do ponownego rozpoznania organ odwoławczy powinien przesłuchać świadków wskazanych przez skarżącego i przesłuchać również samego skarżącego. Konieczne jest bowiem skonfrontowanie dotąd zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli podpisanego przez skarżącego i dołączonych do protokołu fotografii. Świadkowie i skarżący powinni wyjaśnić jakie znaczenie mają fotografie sugerujące, że w trakcie oględzin warsztat skarżącego był czynny. Skarżący powinien również wyjaśnić co dla niego oznaczało potwierdzenie własnoręcznym podpisem protokołu oględzin w którym potwierdził fakt użytkowania obiektu w dacie sporządzania protokołu. Przeprowadzenie tych dowodów pozwoli przy pomocy swobodnej oceny dowodów ustalić, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) O tym, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej wyżej ustawy.