I GZ 190/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 2019/03 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia kwoty długu celnego po wznowieniu postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 2019/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił skargę kasacyjną spółki S. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 2019/03 z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżącej spółki braków formalnych skargi w postaci złożenia pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W wyniku wniesionego zażalenia na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I GZ 236/07 uchylił przedmiotowe postanowienie. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż Sąd I instancji nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych, co do zasadniczej okoliczności, która stała się przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej, a mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił, czy osoba, która podpisała się jako odbiorca przesyłki – wezwania do uzupełnienia braków formalnych – była upoważniona do odbioru korespondencji skierowanej do pełnomocnika spółki S. oraz nie zostało wyjaśnione na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dowody) poczta stwierdziła na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru, iż doręczenie przesyłki, o której mowa powyżej dokonane zostało w dniu [...] lutego 2007 r. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 2019/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., po ponownym rozpoznaniu sprawy, odrzucił skargę kasacyjną S. Sp. z o.o. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej wysłane zostało za pośrednictwem poczty na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej Spółki. Wezwanie odebrał M. C. M., który jak wynikało to z wyjaśnień pełnomocnika skarżącej, jest radcą prawnym prowadzącym własną kancelarię w tym samym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając się o treść przepisu art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 37/05, stanął na stanowisku, że również w przypadku doręczenia pisma innej osobie pracującej w siedzibie kancelarii radcy prawnego należy takie doręczenie uznać za skuteczne. Zdaniem Sądu I instancji nie ma podstaw do wiązania różnych skutków prawnych z doręczeniem pisma dorosłemu domownikowi, a pracownikowi kancelarii, czy innemu radcy prawnemu, nawet jeśli prowadzi on odrębną kancelarię w tym samym lokalu. Sąd I instancji wskazał również na okoliczność, iż M. C. M. odbierał także inne pisma Sądu zaadresowane do pełnomocnika skarżącej Spółki, zaś skuteczność ich doręczania nie była kwestionowana. W kwestii daty doręczenia wezwania Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ponad wszelką wątpliwość wezwanie to doręczone zostało w dniu [...] lutego 2007 r., a nie jak twierdzi to pełnomocnik skarżącej w dniu [...] lutego 2007 r., albowiem zarówno treść pisma Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2008 r. ale przede wszystkim dołączona do tego pisma kserokopia karty doręczeń przesyłek poleconych z dnia [...] lutego 2007 r., wskazuje na tą właśnie datę jako datę doręczenia wezwania do uzupełnienia barków formalnych skargi kasacyjnej. Zażaleniem wniesionym na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżył je w całości wnosząc o jego uchylenie i przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z dnia 7 września 2006 r. wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r. W uzasadnieniu podniesione zostało, iż Sąd I instancji nie uwzględnił oświadczenia pełnomocnika skarżącej Spółki, iż M. C. M. nie był osobą upoważnioną do odbioru przesyłek adresowanych do indywidualnej kancelarii pełnomocnika Skarżącej, nie był on pracownikiem tej kancelarii zaś sama kancelaria nie zatrudniała w tym czasie żadnego pracownika. Pełnomocnik wskazał również, że lokal, w którym miała siedzibę jego kancelaria, nie była lokalem własnym pełnomocnika, czynna była dwa razy w tygodniu, co uwidocznione było na tablicy informacyjnej obok, której umieszczona była skrzynka pocztowa. Wobec powyższego, zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki brak było przeszkód dla prawidłowego doręczenia przesyłki z wezwaniem poprzez doręczenie tejże przesyłki do rąk własnych adresata, pozostawienia jej w biurze właściciela budynku bądź awizowania przesyłki pocztowej, a zatem nie został dochowany tryb doręczania przewidziany przepisami p.p.s.a. Nadto podniósł on, że podpis osoby nieupoważnionej złożony na duplikacie zwrotki czy karcie doręczeń pocztowych nie może wywoływać skutku doręczenia w dacie wskazanej przez taką osobę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 37/05 w zakresie, w jakim uznano, że radcy prawnemu wykonującemu zawód w ramach kancelarii radcy prawnego pisma sądowe należy doręczać jak osobie fizycznej, czyli doręczenia dokonuje się jej osobiście (art. 67 § 1 p.p.s.a.) z możliwością wykorzystania trybu zastępczego doręczenia, o którym mowa w art. 72 p.p.s.a., zgodnie z treścią, którego doręczający może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi jeśli nie zastanie adresata w domu (...). Na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, w którym wobec treści pisma Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2008 r. i załączonej do niego karty doręczeń przesyłek poleconych, bezspornym jest fakt, iż doręczenie przesyłki adresowanej do kancelarii pełnomocnika skarżącej Spółki, zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, dokonano w dniu [...] lutego 2007 r., na co wskazuje odcisk datownika na przedmiotowej karcie. Natomiast sposób doręczenia przesyłki, w zakresie upoważnienia osoby odbierającej tą przesyłkę, stawia prawidłowość jej doręczenia w trybie zastępczym, wątpliwą. Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż brak jest podstaw do wiązania różnych skutków prawnych z doręczeniem pisma dorosłemu domownikowi, pracownikowi kancelarii czy innemu radcy prawnemu nawet jeśli prowadzi on odrębną kancelarię w tym samym lokalu. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, albowiem jak wskazano to powyżej, traktując radcę prawnego jako osobę fizyczną w zakresie kierowanych do niej pism sądowych, doręczenia takiego pisma dokonuje się mu osobiście, zaś w przypadku gdy doręczający nie zastanie adresata można dokonać doręczenia zastępczego, zgodnie z treścią przepisu art. 72 lub art. 73 p.p.s.a. Wobec faktu, że wezwanie skierowane do pełnomocnika skarżącej Spółki odebrał M. C. M., prowadzący odrębną kancelarię radcy prawnego w tym samym lokalu, w którym znajdowała się kancelaria pełnomocnika skarżącej, a z jego oświadczenia wynika, iż nie był on ani pracownikiem tej kancelarii, jak również nie był upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej na adres kancelarii, doręczenie zastępcze, jakiego dokonał pracownik poczty w dniu [...] lutego 2007 r. należy uznać za dokonane nieprawidłowo, z naruszeniem art. 72 p.p.s.a., a to z uwagi na okoliczności przytoczone przez żalącego się o braku umocowania M. C. M. do odbioru korespondencji, ale przede wszystkim z uwagi na to, iż nie był on domownikiem w rozumieniu powołanego powyżej przepisu art. 72 p.p.s.a. Doręczenie przedmiotowego wezwania, w sytuacji nieobecności adresata, mogło być prawidłowe jedynie w przypadku gdyby dokonano go z zachowaniem wymogów stawianych przez przepisy art. 72 lub art. 73 p.p.s.a. i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym ( Dz. U. Nr 32, poz. 697 ze zm.). Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepisy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.