I SA/Wa 560/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Jolanta Rudnicka /spr./ Asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant ref. sąd. Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skarg M. K., K. G., V. G., A. S., B. S. M. P. i J. P. na uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie wydzierżawienia nieruchomości oddala skargi. Rada Miejska w P. w dniu [...] lutego 2004 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie na okres 30 lat gruntu niezabudowanego położonego w P. przy ul. [...], stanowiącego działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] o powierzchni [...] m.kw., będącego własnością Miasta P., z przeznaczeniem pod drogę dojazdową do zaplecza [...] Spółka z o.o. W dniu [...] marca 2004 r. uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] dokonano zmiany treści wyżej wymienionej uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2004 r. w ten sposób, że po wyrazie "stanowiącego " dodano wyraz "części" oraz dodano zdanie drugie w brzmieniu: " Część nieruchomości przeznaczoną do wydzierżawienia oznaczona jest na mapie stanowiącej załącznik nr [...] do uchwały". Z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Rady Miejskiej P. zwrócili się: M. K., A. S., E. Z., K. G. i B. S. pismem z dnia [...] marca 2004 r., V. G. pismem noszącym datę [...] marzec 2004 r., złożonym w Radzie Miejskiej P. w dniu [...] marca 2004 r. oraz M. i J. małż. P. pismem noszącym datę [...] marca 2004 r., złożonym w dniu [...] marca 2004 r. Rada Miejska w P. w odpowiedzi na powyższe wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismami z dnia [...] kwietnia 2004 r. skierowanymi do M. K., B. S., A. S., V. G. i K. G. poinformowała, że art.22 ust.2 ustawy o drogach publicznych nie zabrania zarządcy drogi wydzierżawiania jej części na cele związane z potrzebami ruchu drogowego oraz, że w celu zapobieżenia niekorzystnym skutkom oddziaływania transportu na przedmiotowym gruncie przyszły dzierżawca drogi dokonał nasadzeń. Również w odpowiedzi udzielonej M. i J. małż. P. w piśmie z dnia [...] marca 2004 r. Rada Miejska wyjaśniała zgodność z prawem podjętej uchwały. Na uchwałę Rady Miejskiej P. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] zmienionej uchwałą tego organu z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli : M. K., K. G., A. D., A. S., E. Z., B. S. i V. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz M. i J. małż. P., żądając stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, przy czym sprawy wywołane wniesieniem powyższych skarg zostały połączone do łącznego rozpoznania i orzekania. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] października 2004 r. została odrzucona skarga E. Z. z uwagi na uchybienie terminowi opłacenia wpisu sądowego. Postanowienie to jest prawomocne. Skarżący M. i J. małż. P. zarzucili zaskarżonym uchwałom naruszenie art.7, art.8, art.10 i art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( (Dz.U. 2000 r., Nr 71 , poz.838 ze zm.) przez ich nie zastosowanie, co doprowadziło do naruszeń interesu prawnego i uprawnień skarżących. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przekazane zaskarżoną uchwałą działki, zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczone na planie symbolem [...], stanowią drogę gminną – ulicę [...]. Na całym odcinku tej drogi od ulicy [...] do Al. [...] jest ona ulicą, w rozumieniu art. 4 pkt.2 ustawy o drogach publicznych., o jednej jezdni i dwóch pasach ruchu o szerokości 6 m.( jezdnia), stanowiących razem pas drogowy szerokości 22 m. Według skarżących , zgodnie z zapisami art.7 i art.8 ust.1 powyższej ustawy, działki wskazane w zaskarżonych uchwałach stałyby się drogami wewnętrznymi - drogami dojazdowymi do obiektu użytkowanego przed podmiot gospodarczy [...] Zarząd [...] i Spółka z o.o. Takie postępowanie, w ocenie skarżących uchybia procedurze zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P., jak też procedurze zmianie kategorii drogi określonej przez art.10 prawa o drogach publicznych. Skarżący zakwestionowali również wymienioną w zaskarżonej uchwale powierzchnię działek, która w ich ocenie wynosi [...] m.kw. a nie [...] m.kw. Ponadto wskazano, że wybudowany ekran akustyczny stanowi w istocie ogrodzenie [...] a tym samym inwestor budując ogrodzenie na wskazanych działkach naruszył art. 43 powyższej ustawy. Ponadto w skardze podkreślono, że nieruchomości objęte zaskarżonymi uchwałami, jako droga gminna służyły i nadal powinny służyć do powszechnego użytku. Uczynienie z takiej nieruchomości drogi wewnętrznej określonej prywatnej osoby trzeciej prowadzącej działalność gospodarczą ogranicza uprawnienia każdego obywatela w szczególności mieszkańców P. w korzystaniu z tej nieruchomości. Skarżący M. K., K. G., A. D., A. S., B. S. i V. G. wskazali, że do ulicy [...] od strony wschodniej przylegają ich nieruchomości, a od strony zachodniej teren oznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego dla miasta P. symbolem [...], czyli stanowi obszar przeznaczony na teren parków i zieleńców z atrakcyjnymi usługami wśród zieleni z wykluczeniem programów lokalizacji uciążliwych. Funkcjonowanie drogi wewnętrznej na poboczu ulicy przybliża inwestycję do okolicznych mieszkańców a hałas, drgania i wydzielanie szkodliwych związków chemicznych przez samochody powodują znaczne pogorszenie stanu środowiska. W ocenie skarżących ustawa o drogach publicznych ( art.7 ust.1), wyklucza realizację drogi wewnętrznej w pasie drogi publicznej. Wprawdzie ustawa o drogach publicznych zezwala zarządcy na wydzierżawienie gruntów w pasie drogowym, lecz na potrzeby związane z publicznym charakterem przeznaczenia tych gruntów, natomiast wyklucza taką możliwość, jeśli w wyniku dzierżawy doszłoby do zmiany publicznego przeznaczenia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wnosiła o jej oddalenie bądź odrzucenie. Wskazano, że zgodnie z art.22 ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych grunty w pasie drogowym zarząd drogi może oddawać innym podmiotom gospodarczym w dzierżawę, najem albo je użyczać w drodze umowy na cele związane z gospodarką drogową, potrzebami ruchu drogowego i obsługi uczestników ruchu oraz pod reklamy. Rada gminy , zgodnie z art.18 ust.2 pkt 9 lit a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest jedynym organem, w którego kompetencjach leży stanowienie o gospodarce nieruchomościami gminnymi. Sama dzierżawa gruntu w pasie drogowym nie prowadzi do obowiązku zmiany kategorii drogi. Organ wskazał również, że skarżone uchwały zmierzają do realizacji zaleceń Najwyższej Izby Kontroli, która w swoim wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] września 2003 r. zarzuciła, że nie zawarto z inwestorem żadnej umowy, co było niezgodne z art.22 ust.2 ustawy o drogach publicznych i zobowiązała Burmistrza Miasta P. do podjęcia skutecznych działań na rzecz formalnego uregulowania sprawy dotyczącej udostępnienia właścicielowi obiektu handlowego [...] ( dawniej [...]) nieruchomości znajdujących się w pasie drogowym ul. [...] w P. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2005 r. pełnomocnik Rady Miejskiej podkreślił, że ulica [...] jest w dalszym ciągu drogą posiadającą dwa pasy ruchu i jest dostępna dla wszystkich mieszkańców P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. tekst jedn. z 2001 r., Nr 142, poz.1591) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Tak skonstruowany przepis powyższego artykułu zobowiązuje sąd, w pierwszej kolejności, do zbadania, czy skarga spełnia wymagania formalne( termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia). Następnie zaś, gdy wymagania te zostały spełnione, sąd przystępuje do badania legitymacji skarżącego. Warunkiem dopuszczalności skargi jest wezwanie Rady Miasta, która podjęła uchwałę, do usunięcia naruszenia prawa. Sąd uznał, że skarga M. K., B. S., A. S., V. G. i K. G. a także skarga M. i J. małż. P. spełniają wymagania formalne. Skarżący wnieśli skargi w ustawowym terminie, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa. M. K., B. S., A. S. i K. G. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wystąpiły pismem z dnia [...] marca 2004 r. zaś V. G. odrębnym pismem noszącym datę [...] marca 2004 r. a złożonym Radzie Miejskiej P. w dniu [...] marca 2004 r. Skarżący M. i J. małż. P. wezwanie do usunięcia naruszenia złożyli w dniu [...] marca 2004 r. pismem noszącym datę [...] marca 2004 r. Rada Miejska P. udzieliła skarżącym odpowiedzi w pismach: z dnia [...] kwietnia 2004 r., skierowanych do M. K., B. S., K. G., V. G., B. S. i A. S. oraz z dnia [...] marca 2004 r. skierowanym do M. i J. małż. P. Skarga M. K., B. S., K. G., V. G., A. S. została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Rady Miejskiej w P. w dniu [...] maja 2004 r., zaś skarga M. i J. małż. P. w dniu [...] kwietnia 2004 r.. Według art.53 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w przypadkach, o których mowa w art.52§ 3 i 4 powyższej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zagadnieniem sposobu obliczania terminów w sprawach związanych z zaskarżaniem uchwał organów gminy zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy – (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1995 r., sygn. akt III AZP 9/95 , OSNP 1995/20/243: " Wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę organu gminy na podstawie art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym ( Dz.U. Nr 16, poz.95 , ze zm.) ograniczone jest terminem wskazanym w art.199 §1 k.p.a. w związku z art.216 a §1 k.p.a., liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, albo -w przypadku nie udzielenia odpowiedzi na to wezwanie - od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany w art.35§ 3 k.p.a." , a także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r., sygn. akt FPS 1/98, ONSA 1998/3/78, która wyraża pogląd, że w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art.35 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu, przewidzianego do rozpatrzenia wezwania a jeżeli odpowiedzi nie udzielono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu dwumiesięcznego terminu ). Zaznaczyć należy, że od dnia 1 stycznia 2004 r. wobec zmiany przepisów, w miejsce art.35 ust.1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stosuje się analogiczny przepis art.53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z załączników złożonych przez skarżących a załączonych do skargi ( k. [...]) oraz wyjaśnień Rady Miejskiej P. i kserokopii dowodów wysłania odpowiedzi ( k. [...]), wynika, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa udzielona przez Radę Miejską P. skarżącym A. S., M. K. i B. S. została wysłana w dniu [...] kwietnia 2004 r., zaś M. i J. P. pismem noszącym datę [...] marca 2004 r. Wezwani przez Sąd pełnomocnicy Rady Miejskiej P. w piśmie z dnia [...] marca 2005 r. k. [...] wyjaśnili, że spośród skarżących jedynie A. D. nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, załączając dodatkowo kserokopię koperty wysłanej do A. S. zawierającą odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ze stemplem pocztowym [...] kwietnia 2004 r. Brak dowodu potwierdzenia odbioru odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dla skarżących A. S. , V. G., M. S. i K. G. utrudnił ocenę, czy osoby te wystąpiły w ustawowym terminie ze skargą. Wobec powyższego Sąd przyjął korzystnie dla wyżej wymienionych skarżących, że zachowali termin do wniesienia skargi a przyjął tak mając na uwadze, że w dni [...] i [...] kwietnia 2004 r., były dniami wolnymi od pracy ([...]) i prawdopodobnym jest, że w okresie przedświątecznym korespondencja nie została doręczona skarżącym w pierwszym lub drugim dniu po wysłaniu odpowiedzi przez Radę Miejską w P. w dniu [...] kwietnia 2004 r. tj. w dniu [...] lub [...] kwietnia 2004 r. Przy przyjęciu zatem odbioru korespondencji najwcześniej w dniu [...] kwietnia 2004 r. termin do wniesienia skargi został zachowany. Nie budzi natomiast wątpliwości, że skarga M. i J. P. została złożona w terminie. Spełniony został również wymóg, co do charakteru sprawy objętej przedmiotem skargi, gdyż zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, co jednoznacznie zostało stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 marca 2006 r. wydanego w niniejszej sprawie i stanowisko to jest wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponieważ wymagania formalne zostały spełnione, dlatego też sąd przystąpił do badania legitymacji skarżących. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art.101 ustawy o samorządzie terytorialnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ( wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2003 r., sygn. akt IV SA 840/03 – niepublikowany oraz z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005/1/2). Uprawnienie do zaskarżenia uchwały przysługuje zatem jedynie osobie, której naruszony został osobisty interes prawny, czyli przysługujące mu osobiście prawa. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza ( czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie " jego interes prawny lub uprawnienia: albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej P. zezwalająca na wydzierżawienie części drogi gminnej na drogę dojazdową, przy czym drogę dojazdową przewidziano na poboczu drogi gminnej nie zmieniając i nie naruszając dotychczasowego sposobu korzystania z tej drogi i jej przebiegu, ani szerokości pasów jezdni. Nadal bowiem ul. [...] ma, tak jak dotychczas dwa pasy ruchu o szerokości po 6 metrów , łącznie 12 metrów z zachowaniem po jednej stronie drogi pobocza, co obrazują zdjęcia nadesłane przez skarżących ( k. [...]). Jest to okoliczność niesporna i przyznana też w złożonych skargach. Niesporne jest także, że ulica [...] nigdy nie miała bezspośredniego połączenia z ulicą - Aleje [...] w P. Nie można zatem uznać za słuszny poglądu, że mieszkańcy miasta i zarazem skarżący zostali pozbawienia możliwości korzystania z ulicy [...] i tym samym nie można uznać, że źródłem ich interesu prawnego jest przepis art.1 lub jakiegokolwiek innego przepisu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.). Podnoszone w skargach okoliczności dotyczące uciążliwości związanych z powstaniem drogi dojazdowej ( hałas, natężenie ruchu, korzystanie z drogi przez samochody dostawcze) nie stanowią o istnieniu interesu prawnego skarżących, lecz interesu faktycznego do wniesienia przedmiotowej skargi. Wskazane uciążliwości to problem immisji, którego nie można rozpatrywać w kategoriach interesu prawnego. Należy w tym miejscu wskazać na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 18 września 2003 r., II SA 2637/02, publ. Lex nr 80699, według którego : "Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego... ." Zagadnienie interesu prawnego do zaskarżania uchwał samorządu gminnego było także przedmiotem rozważań czynionych w piśmiennictwie, gdzie wyrażano pogląd, że pojęcie interesu prawnego do wniesienia skargi w trybie art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym jest niewątpliwie szersze od pojęcia interesu prawnego w rozumieniu art.28 kpa, jednakże interes prawny osoby wnoszącej skargę w trybie powyższego art.101 ust.1 nie istnieje, jeżeli nie da się ustalić bezpośredniego wpływu rozstrzygnięcia na prawa i obowiązki skarżącego oparte na konkretnej normie prawnej ( A. Kisielewicz, Samorząd Terytorialny 2003/10/56 t.5). W niniejszej sprawie, podobnie jak w sprawach dotyczących planowania przestrzennego, organy samorządu podjęły zaskarżoną uchwałę wykonując przysługujące im uprawnienia władcze, przy czym opierały się i uzasadniły podjętą uchwałę przepisem art.22 ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis ten zezwala zarządcy drogi do jej wydzierżawienia a skoro wydzierżawiając pobocze drogi gminnej nie naruszono dotychczasowego sposobu korzystania przez mieszkańców z tej drogi nie można mówić o nadużyciu władztwa organu, który podjął zaskarżoną uchwałę. W nawiązaniu do powyższego, w drodze analogii, należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1996 r., IV SA 346/93, publ. ONSA 1996/3/125, w którym Sąd ten wskazał, że mając wyłączną kompetencję do planowania przestrzennego, gmina może pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwa planistycznemu, jeżeli władztwa tego nie nadużywa. Naruszenie interesu prawnego, to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Również w sprawie dotyczącej lokalizacji targowiska na poboczu drogi, o stanie faktycznym zbliżonym do niniejszego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mieszkaniec gminy, wskazujący że usytuowanie targowiska na poboczu drogi narusza prawo drogowe, gdyż drogi i ulice są przeznaczone do ruchu pieszego i kołowego a nie na lokalizację targowisk, nie legitymował się interesem prawnym do wniesienia skargi na uchwałę samorządu gminnego ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 872/99, publ. Lex 48223). W końcu należy też wskazać na interpretację legitymacji do wniesienia skargi na uchwały samorządu gminnego dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny przy okazji rozważań, co do zgodności art.101 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym z art.45 ust.1 i art.77 ust.2 Konstytucji. Wprawdzie przedmiotem rozważań Trybunału było zagadnienie dopuszczalności drogi sądowej w aspekcie art.101 ust.2 powyższej ustawy, lecz na tle tej tematyki Trybunał w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 listopada 2004 r., SK 30/02, publ. OTK-A 2003/8/84 stwierdził, że legitymacja danego podmiotu do wniesienia skargi na uchwałę samorządu gminnego w trybie art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym opierać się ma na naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia danego podmiotu, przy czym skarga nie ma charakteru actio popularis. Skoro zaskarżona uchwała nie wywołała negatywnych następstw w sferze prawnej skarżących, takich jak zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenia interesu prawnego, a zarazem brak normy prawnej będącej źródłem ich interesu prawnego, to tym samym Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie mają legitymacji do wniesienia skargi w trybie art.101 ust.1 powołanej powyżej ustawy o samorządzie gminnym. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.