II SA/Bk 189/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przekazania w drodze darowizny nieruchomości zabudowanej 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie może być wykonane w części do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz strony skarżącej – Gminy Miasta S.kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miejska w S. w dniu [...] grudnia 2005 r. podjęła uchwałę Nr [...] o przekazaniu Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w S. w drodze darowizny na cele naukowe i dydaktyczno – wychowawcze nieruchomości zabudowanej budynkiem internatu i budynkiem dydaktyczno – socjalnym, położonej przy ul. O., oznaczonej numerami geodezyjnymi [...] o łącznej powierzchni 49,1854 ha, należącej do Zespołu Szkół Nr 7 im. W. W. w S. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Wojewoda P. powołując się na art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność powyższej uchwały. Uzasadniając decyzję wskazał, iż Rada Miejska uchwałą z dnia [...] grudnia 2005 r. naruszyła przepisy art. 59 ust. 6 w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.). Zdaniem Wojewody przekazywane obiekty stanowią integralną część szkoły, a ich darowizna wywołuje skutek w postaci faktycznego przekształcenia placówki. Z powołanych przepisów wynika natomiast, iż likwidacja (przekształcenie) szkoły lub placówki może nastąpić dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły rolniczej, także ministra właściwego do spraw rolnictwa. Tymczasem z informacji uzyskanych w toku postępowania nadzorczego wynika, iż decyzja o darowiźnie nie była opiniowana przez żaden z w/w organów. Ponadto treść pism P. Kuratora Oświaty z dnia 16 i 17 stycznia 2006r. wskazuje, iż darowizna obiektów stanowiących integralną część placówki oświatowej znacznie ograniczy jej możliwości edukacyjne i wpłynie negatywnie na realizację oraz jakość nauczania. Wojewoda powołał się również na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 grudnia 2005 r., w którym wyrażono duże zaniepokojenie planowanymi zmianami w Zespole Szkół w S. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Gmina Miasta S. Zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), - naruszenie art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, - sprzeczność ustaleń Wojewody P. stanowiących podstawę rozstrzygnięcia nadzorczego ze stanem faktycznym sprawy. Wskazując na powyższe wniosła o: - uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego - dopuszczenie dowodu z dokumentów szczegółowo wymienionych w pkt od 1 do 4 skargi. Uzasadniając skargę podniosła, iż nie jest prawdą, że internat wraz z budynkiem nazywanym dydaktyczno-socjalnym stanowią integralną część Zespołu Szkół nr 7 w S., a tym samym, że ich darowizna stanowi przekształcenie szkoły w rozumieniu art. 59 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z treścią Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. z 2002 r. Nr 61, poz. 624 i Dz. U. Nr 10, poz. 96) oraz załączników do tych aktów prawnych, organizację szkoły określa jej statut, jeśli zaś w szkole prowadzony jest internat (co nie jest obligatoryjne, a decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu organu prowadzącego placówkę (zespół szkół), działającemu w porozumieniu z radami pedagogicznymi szkół wchodzących w skład zespołu), jego organizację powinien określać szczegółowo statut szkoły. Tymczasem Statut Zespołu Szkół Nr 7 stanowiący załącznik do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej S. z dnia [...].08.2002 r. nie zawiera postanowień dotyczących internatu, z czego należy wnioskować, iż placówka ta działalnością swoją nie obejmuje prowadzenia internatu. Dodatkowym potwierdzeniem tego argumentu jest okoliczność, iż poprzedni Statut Zespołu Szkół Rolniczych i Centrum Kształcenia Praktycznego im. W. W. w S. (poprzednia nazwa szkoły) uchwalony uchwałą nr [...] Rady Pedagogicznej jednoznacznie w § 2 rozstrzygał, iż internat stanowi integralną część Zespołu Szkół. Brak odpowiednich postanowień w obecnie obowiązującym Statucie świadczy o zamiarze rezygnacji z tej formy działalności. Zdaniem skarżącej budynek internatu już od 2002 r. faktycznie nie pozostawał w żadnym funkcjonalno – organizacyjnym związku z Zespołem Szkół Nr 7, zaś jego zadania z powodzeniem przejęła bursa szkolna przy ul. S. w S. Również aktualny arkusz organizacyjny nie zawiera rozstrzygnięć w zakresie obsługi kadrowej internatu przez nauczycieli placówki. Gmina podniosła ponadto, iż uchwała Nr [...] wyraża jedynie zamiar dokonania darowizny, a zatem nie ma uzasadnionych powodów do przyjęcia, iż doszło do przekształcenia szkoły. Niemal tożsame argumenty skarżąca przytoczyła odnośnie funkcjonowania budynku dydaktyczno – socjalnego wskazując przy tym, iż budynek ten ma małe znaczenie faktyczne dla placówki, albowiem pracownie szkolne zajmują jedynie 31 % ogólnej powierzchni budynku, zaś znaczna jego część od kilku lat jest wykorzystywana na inne cele niż oświatowe. Dodatkowo podniosła, iż podanej przez nią argumentacji nie osłabia fakt prowadzenia w budynku dwóch pracowni: żywienia i higieny. W celu zapewnienia dalszego prawidłowego ich funkcjonowania, w akcie notarialnym darowizny przewidziano ustanowienie przez beneficjenta na rzecz darczyńcy stosownej służebności umożliwiającej kontynuowanie działania pracowni. Zdaniem skarżącej, przekazanie dwóch spornych obiektów nie zmienia charakteru Zespołu Szkół, zaś zachowanie istniejących kierunków kształcenia, form i metod pracy dydaktycznej świadczy o zapewnieniu ciągłości pracy szkoły na dotychczasowych warunkach. W jej ocenie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, jak to uczynił Wojewoda, iż przedmiotowa darowizna jest formą przekształcenia placówki w rozumieniu art. 58 i art. 59 ustawy o systemie oświaty. Gmina zakwestionowała również ocenę, iż Zespół Szkół Nr 7 w S. jest szkołą rolniczą, co stosownie do treści art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty obligowało Radę Miejską przed podjęciem decyzji o darowiźnie do uzyskania pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw rolnictwa. Skarżąca wskazała, iż tylko dwa spośród wszystkich kierunków kształcenia w szkole mają charakter typowo rolniczy i są to: technik agrobiznesu i mechanik, operator pojazdów i maszyn rolniczych - pozostałe zaś takiego charakteru nie mają. Dlatego, jej zdaniem, pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 i 30 grudnia 2005 r. nie odnoszą się do sytuacji, w jakiej znalazła się placówka. Za bezprzedmiotowy i spóźniony zgodnie z art. 2 i art. 5 ust. 3 ustawy o systemie oświaty uznała również wniosek w/w Ministra o przekazanie prowadzenia szkoły zawarty w piśmie z dnia 30 grudnia 2005 r. Ponadto zarzuciła rozstrzygnięciu nadzorczemu brak uzasadnienia faktycznego, a oparcie się jedynie na informacjach zawartych w pismach, które nie mają waloru dokumentów urzędowych. W końcowej części uzasadnienia skargi wskazała, iż potraktowanie przez organ nadzoru darowizny internatu i budynku dydaktyczno-socjalnego jako przekształcenia placówki oświatowej pozostaje również w sprzeczności z powszechnie obowiązującym w języku polskim rozumieniem pojęcia "przekształcenie". W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej oraz o dopuszczenie dowodów szczegółowo wymienionych w pkt od 1 do 11 odpowiedzi. Ustosunkowując się do argumentów skargi podniósł, iż uchwalenie nowego Statutu Szkoły w dniu 30 stycznia 2002r., nie zawierającego przepisów dotyczących internatu i budynku dydaktyczno – socjalnego, nie wywarło skutku w postaci likwidacji tych obiektów. Do zakończenia działalności wyodrębnionej jednostki organizacyjnej szkoły (a takimi są jego zdaniem internat i wskazywany budynek) potrzeba bowiem stosownej uchwały (art. 5 c ustawy o systemie oświaty), w tym przypadku Rady Miejskiej S., poprzedzonej uchwałą polecającą Dyrektorowi Szkoły likwidację w/w obiektów. Brak tych uchwał stanowił naruszenie procedury przekształcania i likwidacji placówek oświatowych. Wojewoda zakwestionował również twierdzenie, iż internat i budynek dydaktyczno-socjalny nie są wykorzystywane dla celów dydaktycznych. Przyznał, iż rzeczywiście w arkuszu organizacyjnym na rok szkolny 2002/2003 nie przewidziano zajęć w w/w obiektach, jednak przewidziano je w pracowniach w nich usytuowanych: w internacie w pracowni komputerowej, gospodarstwa domowego, języka rosyjskiego, przedmiotów rolniczych, przysposobienia obronnego, religii, w budynku dydaktyczno-socjalnym zaś w pracowniach: żywienia, obsługi komputera, higieny, ekonomii. Podobne zagospodarowanie tych obiektów przewidziano w arkuszu organizacyjnym dotyczącym przydziału czynności nauczycielom od 13 lutego 2006 r. Wojewoda wskazał również, iż poza w/w pracowniami, w dwóch spornych obiektach znajdują się inne pomieszczenia wykorzystywane, w godzinach prowadzonych zajęć, na cele dydaktyczne lub z nimi związane. Powyższe przesądza jego zdaniem, iż faktyczna likwidacja internatu i budynku dydaktyczno-socjalnego jest fikcją, zaś brak właściwej procedury likwidacyjnej nie oznacza, iż rzeczywiście doszło do utraty bytu prawnego integralnej części placówki. Podniósł także, iż zmiana nazwy szkoły z Zespół Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego na Zespół Szkół Nr 7, nie pozbawia tej placówki oświatowej charakteru rolniczego, który wymaga dla przekształcenia pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw rolnictwa, tym bardziej, że szkoła nadal kształci w kilku kierunkach o profilu ściśle rolniczym. W toku postępowania skarżąca dodatkowo podniosła (pismo z dnia 16 maja 2006 r., k - 76), że wobec własności Gminy Miasta S. do nieruchomości nr [...] o pow. 13,5062 ha i treści uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w stosunku do tej nieruchomości zbędna była uchwała dotycząca darowizny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga pozostaje uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zapadło z obrazą prawa materialnego – art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 7 września1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. nr 256 z 2004 r., poz. 2572 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. W szczególności Wojewoda P. błędnie oceniając stan faktyczny, niewłaściwie zastosował wskazany przepis prawa. Nie można podzielić oceny, iżby uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie darowizny nieruchomości o pow. 49,1854 ha wraz z budynkami, należącej do Zespołu Szkół nr 7 w S. spowodowała skutki w postaci przekształcania tej placówki, co wymagało spełnienia formalności określonych w art. 59 ust. 2 i ust. 6 cyt. ustawy. Stwierdzony przez organ nadzoru wymóg pozytywnej opinii kuratora oświaty oraz ministra do spraw rolnictwa w przypadku szkoły rolniczej odnosi się do likwidacji szkoły i do przekształcenia szkoły lub placówki. Jakkolwiek ustawa o systemie oświaty nie zawiera definicji przekształcenia, to niewątpliwie stosując wykładnię celowościową można uznać, że z przekształceniem szkoły lub placówki, o którym mowa w art. 59 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. mamy do czynienia wówczas, gdy zaistniała taka zmiana organizacyjna, która doprowadziła do rozszerzenia, zwężenia lub wprowadzenia nowego zakresu edukacji danej placówki przy eliminacji częściowej czy całkowitej dotychczasowego zakresu edukacji. Inaczej mówiąc przekształcenie organizacyjne spowodowało zmianę charakteru, stanu prawnego, struktury, formy - nadając inną, nową postać, funkcję i charakter działalności danej placówki. Przykładem przekształcenia szkoły może być podział zespołu szkół i utworzenie w jego ramach dwu (lub kilku) placówek jako samodzielnych podmiotów. Innym przykładem może być zmiana profilu szkoły, np. przekształcenie szkoły rolniczej w szkołę sportową w związku z utratą dotychczasowej bazy dydaktycznej. Powyższe stanowisko koreluje z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r. w sprawie I SA/2751/00 Lex nr 55327). Słownik języka polskiego (wyd. PWN W-wa 2003, str. 683) daje następującą definicję: "przekształcenie – 1. rzeczownik od przekształcić, 2. książk. << proces przemiany czegoś, zmiana charakteru, statusu prawnego, struktury, formy czegoś, transformacja>>. W sprawie niniejszej jakkolwiek sporna darowizna nieruchomości wraz z budynkiem mogła organizacyjnie rzutować na funkcjonowanie Zespołu Szkół nr 7 w S., to nie wykazano, by mogła spowodować zmiany w zakresie profilu edukacji, nawet przy "odjęciu" budynku internatu i budynku socjalno – bytowego. Dodać trzeba, że nawet ograniczenie przedmiotów w placówkach zespołu nie spowodowałoby przekształcenia tego zespołu w inną placówkę o innym profilu nauki. Nie wykazano też by darowizna spowodowała zamknięcie przekształconych kierunków nauki w danej placówce. Skoro sporna uchwała nie powodowała likwidacji, ani przekształcenia Zespołu Szkół nr 7 w S., to nie miał zastosowania wymóg uzyskania zgody organów, o którym mowa w art. 59 ust. 2 i 6 ustawy o systemie oświaty, jak błędnie uznał organ nadzoru i na podstawie których to przepisów stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w S. Błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego nie pozostawało bez wpływu na wynik postępowania nadzorczego, dlatego skarga Gminy Miasta S. okazała się uzasadniona, a zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorze podlegało uchyleniu na podstawie art. 148 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a) zauważa inne powody do uchylenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego, a mianowicie nienależyte wyjaśnienie sprawy – powierzchowne i jednostronne zbadanie uchwały Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2005 r. pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym. Wydaje się, że pełna ocena tej uchwały powinna doprowadzić do objęcia jej rozstrzygnięciem nadzorczym, ale z innych, niż przytoczone powierzchownie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego przyczyn. Jednak zważywszy, że uzasadnienie rzutuje wprost na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu administracyjnego, a błędne uzasadnienie przenosi tę wadę na sam akt rozstrzygający sprawę co do istoty – skład orzekający widząc nawet inne powody, które mogły służyć za podstawę rozstrzygnięcia nadzorczego w stosunku do spornej uchwały Gminy Miasta S. nie mógł oddalić skargi (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie. GSK 775/04 niepubl., wyrok WSA z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie II SA/Gd 2258/98, lex nr 46472). Tymczasem uszło uwagi organu nadzoru, że podstawę prawną uchwały rady gminy stanowił art. 13 ust. 2 i ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm.). Przepis ten stanowi, że nieruchomość może być przedmiotem darowizny na cele publiczne, przy czym darowizny nieruchomości stanowiącej przedmiot własności jednostki samorządu terytorialnego dokonuje jej organ wykonawczy – za zgodą rady. Zatem przy kontroli w postępowaniu nadzorczym spornej uchwały Wojewoda P. winien był w pierwszej kolejności sprawdzić, czy objęta nią nieruchomość stanowi własność gminy, zatem czy wymaga zgody rady. Tego badania nie przeprowadzono, co wynika z pisma Gminy Miasta S. z dnia 16 maja 2006 r. i dołączonych do niego dokumentów. Bezspornie okazało się, że tylko część z objętych uchwałą z dnia [...] grudnia 2005 r. nieruchomości wchodzi do zasobu nieruchomości gminy S. Tym samym do pozostałej części uchwała została podjęta bez upoważnienia ustawowego, co winno było znaleźć odzwierciedlenie w przedmiotowym rozstrzygnięciu nadzorczym, a którego to problemu Wojewoda nie zauważył. Po wtóre przedmiotową uchwałą Rada Miejska w S. – jak wynika z treści uchwały - "dokonała darowizny" określonej nieruchomości na określony cel publiczny. Tak sformułowana treść uchwały nakazuje zastanowienie się, czy rada nie przekroczyła swoich kompetencji, bowiem art. 13 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami daje radzie wyłącznie kompetencję wyrażania zgody na dokonanie darowizny, której dokonać może tylko organ wykonawczy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, gospodarowanie mieniem komunalnym należy do kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Do kompetencji tego organu należy także gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości (art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami), które to gospodarowanie obejmuje również czynności prawne rozporządzania nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu. Przepis art. 13 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż darowizny nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego dokonuje jej organ wykonawczy, za zgodą swojej rady. W świetle przytoczonych przepisów nie ulega wątpliwości, iż dokonanie darowizny na cel publiczny należy do kompetencji organu wykonawczego, a zatem ten organ podejmuje decyzję o dokonaniu darowizny, określa jej cel publiczny i elementy treści przyszłej umowy, min. klauzulę o możliwości odwołania darowizny w przypadku niewykorzystania nieruchomości na cel określony w umowie. Organ stanowiący wyraża zgodę na przedstawioną mu przez organ wykonawczy propozycję zawarcia przyszłej umowy darowizny. Treść przebiegu sesji rady z dnia [...] grudnia 2005 r. (protokół k - 73 i następne) oraz treść wniosku Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2005 r. o wprowadzeniu dodatkowego punktu do porządku obrad rady w tym dniu może dawać podstawę do oceny, iż podejmując przedmiotową uchwałę radni nie byli dokładnie zorientowani w przedmiocie głosowania, a sam organ wykonawczy bardzo nieprecyzyjnie przedstawił ten punkt porządku obrad organowi stanowiącemu. Badając legalność uchwały w postępowaniu nadzorczym wojewoda winien był rozważyć, czy przy jej podjęciu nie doszło do naruszenia prawa w powodu naruszenia ustawowych kompetencji organu, gdyby je stwierdził – stanowiłoby to podstawę do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego z powodu istotnego naruszenia prawa (por. wyrok WSA w sprawie SA/Bk 1425/03 z dnia 4.03.2004 r., niepubl.). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej także postępowanie nadzorcze winno objąć oceną procedury podjęcia badanej uchwały, bowiem rażące naruszenie tej procedury może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. Prawidłowo uchwały mogą być podjęte dopiero wówczas, gdy podejmującym je osobom zapewniono dokładne zapoznanie się z przedmiotem głosowania oraz umożliwiono analizę problemu gwarantującą świadome wyrażenie woli. Analiza procedury podjęcia spornej uchwały Rady Miasta S. daje podstawy do uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości tej procedury. Tak istotny punkt wprowadzono bowiem do porządku sesji po jej otwarciu, jako dodatkowy, nie pozwalając na dogłębne wyjaśnienie kwestii dodanego punktu obrad nawet na żądanie części radnych. Sam wniosek Prezydenta z dnia [...] grudnia 2005 r. (k. 88) był lakoniczny, nawet nie precyzował dokładnie zakresu przyszłej darowizny. Komisje opiniujące swoją opinię wyraziły w tym samym dniu i jak podniósł jeden z radnych po 5 - cio minutowym posiedzeniu. Fakt, iż uchwałą objęto także grunty, co do których nie była potrzebna zgoda rady świadczy o tym, że przedmiot głosowania nie był dobrze znany radnym. Takie uchybienia zdaniem sądu dyskwalifikują podjęty akt administracyjny. Te wszystkie tak istotne okoliczności w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie były brane pod rozwagę, co także stanowiło powód do uwzględnienia skargi, chociaż nie z przyczyn w niej wskazanych. Z mocy art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) organ nadzoru mógł orzec rozstrzygnięciem nadzorczym w ciągu 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie art. 90 cyt. ustawy. Niewątpliwie w sprawie niniejszej termin ten upłynął, co uniemożliwia Wojewodzie P. ewentualne ponowne wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w stosunku do przedmiotowej uchwały. Niemniej organ nadzoru nie jest pozbawiony możliwości doprowadzenia do wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały, w stosunku do której upłynął termin z art. 91 ust 1 ustawy samorządowej, gdy znajduje podstawy skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 tej ustawy może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie oraz doktrynie ugruntowało się stanowisko, iż w takiej sytuacji wojewoda nie jest ograniczony terminem do wniesienia skargi przewidzianym w art. 53 § 1 – 3 p.p.s.a (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005r. w sprawie II OSK 320/05, ONSA i WSA2006/1/7). Mając powyższe na uwadze - wobec naruszenia prawa materialnego (art. 59 ust. 2 i 6 ustawy o systemie oświaty) które miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenia zasad postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa) co mogło mieć wpływ na wynik sprawy – Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 148 p.p.s.a orzekł jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności (pkt II wyroku) opiera się na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.)