II SA/Gd 416/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.),, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Starszy Referent Małgorzata Kuba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi W. G. i R. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 lutego 2005 r. na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 106 poz. 1126. ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. po ponownym rozpoznaniu, nakazał W. i R. G. rozebrać wybudowany na działce nr [...] zlokalizowanej we W. T. 1. użytkowany obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, parterowy z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym z zadaszonym tarasem, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 9,00 m x 7,10 m w tym zadaszony taras 9,00 m x 2,20 m. 2. użytkowany obiekt budowlany trwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej, parterowy z dachem dwuspadowym, pełniący funkcje budynku gospodarczego, o wymiarach 2,50 m x 2,70 m. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku prowadzonego z urzędu postępowania administracyjnego ustalono, że na działce nr [...] zlokalizowanej we W. T. Gmina K., wybudowano samowolnie: 1. obiekt budowlany (wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z funkcjonowaniem obiektu, zbiornik na nieczystości płynne, ujęcie wody indywidualne) o wymiarach 9,00m na 7,10m, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, o konstrukcji drewnianej, parterowy z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym krytym płytami falistymi bitumicznymi oraz zadaszonym tarasem na słupkach drewnianych kryty płytami falistymi bitumicznymi. Obiekt posadowiono na ławach fundamentowych ciągłych, trwale związanych z gruntem, oraz wyposażono w instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną. Według oświadczenia obecnych właścicieli, obiekt powstał przed 1994r., a od poprzedniego właściciela nie otrzymali dokumentów świadczących o wybudowaniu obiektu zgodnie z prawem. Działkę wraz z obiektem nabyli 3 września 2003r.; 2. obiekt budowlany użytkowany, o wymiarach 2,50 m na 2,79 m, pełniący funkcję gospodarczą, trwale związany z gruntem, o konstrukcji drewnianej, parterowy z dachem dwuspadowym kryty płytami falistymi bitumicznymi. Obiekt posadowiono na płycie betonowej z zakotwionymi w niej słupkami. Według oświadczenia właścicieli obiekt ten powstał przed 1994r., równolegle z budynkiem letniskowym. Z uwagi na zły stan techniczny budynek ten został w latach 2003-2004 odremontowany. W związku z tym, że obiekty wybudowane zostały przed 1 stycznia 1995r., zastosowano przepis art. 103 ust. 2 ustawy – Prawa budowlanego z 1994r., który stanowi, iż w sprawie zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. Organ zatem jako podstawę rozstrzygnięcia uznał art. 37, a następnie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z art. 37 "obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część : 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub 2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Organ wskazał, że zgodnie z otrzymanym w dniu 17 września 2004r. pismem Urzędu gminy, dla terenu działki nr [...] w obrębie W. T. gmina nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Poprzedni plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzony Uchwałą Nr XV/79/91 RG w K. z dnia 3 lipca 1991 ogłoszony w Dz. Urz. WG nr 15 poz. 120 z dnia 24 września 1991r., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003r., stanowił, że teren działki oznaczony geodezyjnie [...] przeznaczony był pod uprawy polowe i ogrodnicze (symbol RP). Z powyższego wynika, że przedmiotowe obiekty zostały wybudowane na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym (obowiązującymi w dniu ich wybudowania) nie był przeznaczony pod zabudowę. Argumentu tego nie podzielił jednakże Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, co skutkowało uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie ustalił, że przedmiotowa działka położona jest na terenie W. Parku Krajobrazowego. Natomiast Rozporządzeniem Wojewody z dnia 8 listopada 1994 r. w sprawie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń, nr 5/94 (Dz.Urz.Woj. Gd. Nr 27 z 25 listopada 1994 r. ze zm.) wprowadzono zakazy, ograniczenia i obowiązki na obszarach parków w celu zachowania wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych parków krajobrazowych. Przepis § 3 pkt 6 rozporządzenia jednoznacznie zabrania lokalizowania i budowania w parkach nowych domków letniskowych i ogrodów działkowych. Organ mając na uwadze powyższe przepisy uznał, że ewentualne usankcjonowanie niniejszej samowoli budowlanej sprzeczne było by z przepisami rozporządzenia. Od decyzji odwołali się W. i R. G., zarzucając naruszenie przepisów art. 3 Prawa budowlanego z 1994 r., art. 37, art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 6, 7, 9, 75 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu strony postępowania zakwestionowały ustalenia organu I instancji, co do charakteru obiektu budowlanego, twierdząc, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem. Organ twierdząc przeciwnie nie podał argumentów uzasadniających swoje stanowisko, nie wyjaśnił też w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. Ponadto odwołujący zarzucili organom, iż zaniedbały one swoje obowiązki tolerując przez wiele lat samowolę budowlaną, dając niejako do zrozumienia, że akceptują zaistniały stan rzeczy, a następnie pozwalając na ponoszenie odpowiedzialności za te niedopatrzenia przez nieświadomych niczego obywateli. W. i R. G. wskazali także, iż nie zostali poinformowani o możliwości zastosowania art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., na podstawie którego można pozwolić na czasowe korzystanie z obiektu budowlanego, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W ocenie odwołujących zasadne było by zastosowanie tegoż przepisu, bowiem gmina K. pracuje obecnie nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu gdzie leżą przedmiotowe nieruchomości, co ma umożliwić ich zabudowanie. Ponadto odwołujący się zarzucili, że w momencie budowy przedmiotowych obiektów Rozporządzenie Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 27 z dnia 25 listopada ze zm.) nie istniało, dodając, że w takim przypadku prawo nie może działać wstecz. Uzasadniając zaś naruszenie art. 10 k.p.a., wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, co było jego obowiązkiem. Po rozpatrzeniu środka zaskarżenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 marca 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że omawiany obiekt służy rekreacji indywidualnej i znajduje się na działce leżącej na terenie W. Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują szczególne rygory, m.in. zakaz zabudowy letniskowej wraz z zabudową towarzysząca określony w Rozporządzeniu Wojewody Gdańskiego nr 5/94 z dnia 8 listopada 1994r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego Nr 27 poz. 139 ze zm.), zmienionym Rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego nr 11/98 z dnia 3 września 1998r. Powyższe stanowi tzw. ważną przyczynę, w tym przypadku wynikającą z przepisów szczególnych, zatem wydanie przez organ I instancji nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1974r. należy uznać za prawnie uzasadnione. Organ dodał, że inną ważną przyczynę stanowi przypadkowa lokalizacja jak i przypadkowa architektura przedmiotowego obiektu powodująca chaos przestrzenny oraz degradację krajobrazu naturalnego jak i nie uregulowanie gospodarki wodno – ściekowej mającej wpływ na degradację środowiska. Odnosząc się natomiast do twierdzenia, czy przedmiotowe obiekty są nietrwale związane z gruntem (a zatem uznane za tymczasowe) organ wyjaśnił, iż nie ma to wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż należy uznać je za obiekty budowlane na budowę których potrzebne było pozwolenie na budowę. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że z art. 37 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1974r. wynika, iż jedynie pierwsza przesłanka odnosi się do przepisów obowiązujących w okresie budowy (budowa niezgodna z przepisami, czyli bez pozwolenia). Każda inna przesłanka jest brana pod uwagę w dacie wydania decyzji. Istnienie samowoli budowlanej powoduje, że ten, kto się je dopuścił ryzykował, iż druga przesłanka do nakazu rozbiórki może zajść po wybudowaniu obiektu. Zatem wpisanie danego terenu, na którym znajduje się przedmiotowa działka, wraz z wybudowanymi na niej obiektami budowlanymi w obszar Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego powoduje, że również w przypadkach wcześniejszych samowoli budowlanych organ obowiązany jest uwzględnić wprowadzone ustalenia (zakazy i ograniczenia) według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Co do argumentu dot. art. 39 ustawy Prawo Budowlane z 1974 r., organ wyjaśnił, iż cytowany przepis ma zastosowanie do obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1974r. Na przedmiotowe obiekty budowlane został wydany nakaz rozbiórki z art. 37 ust. 2 ustawy, więc argument ten nie może być wzięty pod uwagę. W kwestii planowanych przez Gminę K. działań w celu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi W. T., nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż organ nadzoru budowlanego obowiązany jest brać pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Decyzję tę zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W treści skargi skarżący podtrzymali swoje wcześniejsze argumenty. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną, gdyż organy administracji nie naruszyły obowiązujacego prawa. Przedmiotowy obiekt budowlany zostały wybudowany przed dniem 1 stycznia 1995r., a zatem przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.). Nabycie działki miało miejsce w 2003 r., ale jak wynika z oświadczenia złożonego przez W. i R. G. umiejscowiony na działce domek letniskowy wybudowany został przed 1994 r. Jest również bezsporne, że przedmiotowe obiekty budowlane zostały wybudowane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane stanowił, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wydane na podstawie delegacji ustawowej z powołanego wyżej przepisu rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48, z późn. zm.) przewidywało w § 44 ust.1 obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania i rozbudowy stałych i tymczasowych budynków. Natomiast z § 44 ust. 2 tego rozporządzenia wynikało, że pozwolenia na budowę nie wymagała jedynie: - budowa altanek nieprzystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych, - pomników, posągów, kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego – na terenach cmentarzy oraz na terenach przykościelnych, związanych z wykonywaniem kultu religijnego. Z kolei pod pojęciem "budynek tymczasowy", na podstawie § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62, z późn. zm.) rozumie się budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe. W okolicznościach sprawy sporne obiekty budowlane znajdujące się na nieruchomości skarżących wymagały pozwolenia na budowę na podstawie powołanych wyżej przepisów. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, przepisu art. 48 tej ustawy, dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem jej wejścia w życie, a więc przed dniem 1 stycznia 1995r. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, to jest ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.). Przepis art. 37 ust.1 i 2 tej ostatniej ustawy stanowił, co następuje: "Art. 37 ust. 1 Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. 2. Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1". Analiza okoliczności sprawy, jak wyżej zaznaczono, pozwala na stwierdzenie, że obiekty budowlane wybudowane przez skarżących na działce położonej w W. T. w Gminie K. spełniają przesłankę niezgodności z przepisami obowiązującymi w dacie budowy, ponieważ zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę. Na dzień wydania decyzji brak jest na terenie W. T. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast według rozporządzenia Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 z dnia 8 listopada 1994r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nim zakazów i ograniczeń (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 27, poz. 139), zmienionego rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego Nr 11/98 z dnia 3 września 1998r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 59, poz. 294) określono w § 2 ust. 1 pkt 1 aktualne granice W. Parku Krajobrazowego, utworzonego uchwałą nr XIX/83/83 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 15 czerwca 1983r. (Dz. Urz. WRN w Gdańsku z 1983r. Nr 13, poz. 63) i stosownie do tych zapisów działka skarżących zlokalizowana jest na obszarze wymienionego W. Parku Krajobrazowego. Zdaniem Sądu prawidłowo uznał organ odwoławczy, że w sprawie występują inne ważne przyczyny, które mogą uzasadniać rozbiórkę, o czym mowa w art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. Organ II instancji powołał się przy tym na szczególne rygory, między innymi zakaz zabudowy letniskowej, wynikające z cytowanego rozporządzenia Wojewody Gdańskiego Nr 11/98. Zgodzić się trzeba, że szczególna ochrona wynikająca z ustanowienia w sposób prawem przewidziany terenu krajobrazu chronionego oraz wprowadzenia obowiązujących w nim zakazów i ograniczeń, w szczególności dotyczących zabudowy, stanowi "inną ważną przyczynę", o której mowa w art. 37 ust. 2. W dacie wydania decyzji II instancji obowiązywała ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004r., uchylając zgodnie z art. 161 ustawę z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001r. Nr 99, poz. 1079, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623, z 2002r. Nr 130, poz. 1112 oraz z 2003r. Nr 80, poz. 717, Nr 162, poz. 1568 i Nr 203, poz. 1966). W myśl przepisu art. 157 dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 161, zachowały moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie niniejszej ustawy. W stanie prawnym wynikającym z ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991r., na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 grudnia 2000r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, pomniki przyrody utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów stają się parkami krajobrazowymi, obszarami chronionego krajobrazu, pomnikami przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy. W rezultacie, zdaniem Sądu, w dacie orzekania przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego istniał stan prawny, zgodnie z którym ustanowiony na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa miejscowego Wdzydzki Park Krajobrazowy, w granicach obejmujących działkę skarżących, ustanawiał zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego 11/98 z dnia 3 września 1998r. szereg zakazów, w tym zakaz lokalizowania domów letniskowych. Nie ma przy tym znaczenia fakt, na który powołują się skarżący, że ich działka w dacie nabycia nie znajdowała się w granicach Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego określonych przepisami cytowanego wyżej rozporządzenia Wojewody Gdańskiego Nr 5/94, zmienionego następnie rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego Nr 11/98. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2000r. w sprawie sygn. akt II S.A./Gd 980/97 (nie publ.), że "poza pierwszą przesłanką (budowa niezgodnie z przepisami czyli bez pozwolenia), każda dalsza przesłanka brana jest pod uwagę w dacie wydania decyzji". Sąd zwraca także uwagę, iż brak planu zagospodarowania przestrzennego czy to w dacie budowy czy w dacie orzekania przez organy nie oznacza, że teren jest przeznaczony pod zabudowę. Przywołać należy w tym miejscy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 1985r. III ARN 11/85 (OSNC 1986/3/40), w którym wyrażony został pogląd, iż terenem, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, jest nie tylko teren przeznaczony w istniejącym planie ogólnym lub szczególnym na inne cele lub pod innego rodzaju zabudowę, ale także teren nie przeznaczony pod zabudowę ze względu na brak takich planów. Przeciwne stanowisko oznaczałoby w istocie uprzywilejowanie osób dopuszczających się samowoli budowlanej i sprzyjałoby nielegalnemu budownictwu, również letniskowemu. Tym samym orzeczenie nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie powinno było nastąpić, w ocenie Sądu, po ustaleniu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Jednakże naruszenie wymienionego wyżej przepisu prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem skutkiem prawidłowych ustaleń i oceny dokonanej przez organ nakaz rozbiórki uzasadniony jest także innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Nie jest trafny zarzut skargi odnoszący się do naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 i art. 77 Kpa. Organy I i II instancji w sposób prawidłowy i rzetelny przeprowadziły postępowanie administracyjne umożliwiając stronom aktywne uczestniczenie w niniejszym postępowaniu. Orzekając o rozbiórce obiektu budowlanego organ administracyjny zobowiązany jest do zbadania istnienia ustawowych jej przesłanek. Ponieważ prawidłowo organy administracyjne w rozpoznawanej sprawie stwierdziły zaistnienie przesłanek rozbiórki, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.