II GSK 308/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grabowski (spr.) Sędziowie Józef Waksmundzki NSA Janusz Drachal Protokolant Anna Fyda po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2002/05 w sprawie ze skargi P.T.C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 9 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz P.T.C. Spółki z o.o. w W. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2002/05 w sprawie ze skargi P.T.C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 9 sierpnia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 22 czerwca 2005 r. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzją z dnia 9 sierpnia 2005r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 116 ust. 1 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P.T.C. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 22 czerwca 2005r. odmawiającą dokonania rezerwacji częstotliwości dla sieci UMTS na rzecz P.T.C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Pismem z dnia 16 maja 2005r. P.T.C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Prezesa URTiP z wnioskiem o dokonanie rezerwacji częstotliwości UMTS dla: 1. bloku o łącznej szerokości 2 x 14,8 MHz, składającego się z trzech dupleksowych kanałów radiowych, obejmującego zakres częstotliwości 1964,9-1979,7 MHz oraz stowarzyszony z nim zakres 2154,9 - 2169,7 MHz, przeznaczonego do pracy w trybie FDD, 2. bloku o szerokości 5 MHz stanowiącego jeden kanał radiowy, obejmujący zakres częstotliwości 1900,1 -1905,1 MHz, przeznaczonego do pracy w trybie TDD. Z uzasadnienia wniosku wynikało, iż skarżący kwestionuje wyniki postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS, w którym brał udział. Podnosił, iż niezakwalifikowanie jego oferty do M etapu postępowania przetargowego było nieuzasadnione. Podnosił, iż omyłkowo w opisie zakresu oferty podał liczbę 1990,1 zamiast prawidłowej 1900,1 MHz. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Prezes URTiP - działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 116 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) Sygn. akt II GSK 308/06 decyzją z dnia 22 czerwca 2005r. odmówił skarżącej spółce dokonania na jej rzecz rezerwacji 1) bloku o łącznej szerokości 2 x 14,8 MHz, składającego się z trzech dupleksowych kanałów radiowych, obejmującego zakres częstotliwości 1964,9 -1979,7 MHz oraz stowarzyszony z nim zakres 2154,9 - 2169,7 MHz, przeznaczonego do pracy w trybie FDD, 2) bloku o szerokości 5 MHz stanowiącego jeden kanał radiowy, obejmujący zakres częstotliwości 1900,1 - 1905,1 MHz, przeznaczonego do pracy w trybie TDD, na okres do dnia 31 grudnia 2022r. W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 116 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości są wyłaniane w drodze przetargu. Organ stwierdził, iż stosownie do art. 118 ust. 2 tej ustawy Prezes URTiP określił w ogłoszeniu o postępowaniu przetargowym jego przedmiot, zakres, warunki uczestnictwa oraz kryteria wyboru. Do postępowania przetargowego przystąpili: P.T.C. Spółka z o.o. z siedzibą w W., P. S.A. z siedzibą w W., N. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., Q. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., P.T.K. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W dniu 9 maja 2005r. Prezes URTiP ogłosił wyniki postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS, zgodnie z którym podmiotem wyłonionym została N. M. Sp. z o.o. W ogłoszeniu Prezes URTiP poinformował również, że do etapu II badania ofert nie zostały zakwalifikowane dwie oferty, w tym oferta złożona przez skarżącego z powodu niezgodności złożonej oferty z wymaganiami określonymi w pkt 2.1.1 Rozdziału IV dokumentacji przetargowej, tj. oznaczenie przez tego oferenta częstotliwości objętych ofertą w sposób niezgodny z ogłoszeniem o przetargu. Zdaniem organu wskazanie innego zakresu częstotliwości nie jest omyłką pisarską. Powołał się na § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004r. w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych (Dz. U. Nr 267, poz. 2659), zgodnie z którym uczestnik postępowania przetargowego, przed upływem terminu do złożenia ofert, może wprowadzić zmiany w złożonej ofercie. Wskazał ponadto, iż po upływie terminu do składania ofert brak jest możliwości poprawiania lub uzupełniania ofert, również Prezes URTIP nie posiada uprawnień do samodzielnego korygowania ofert, ocenie podlega treść oferty, jaką złożył organowi uczestnik postępowania. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i dokonanie rezerwacji częstotliwości zgodnie z jego wnioskiem. Podnosił, iż nie można uznać, iż oferta złożona przez niego jest niezgodna z ogłoszeniem o przetargu, wskazywał, iż powołany przez organ § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie dotyczy oczywistych omyłek. Podnosił, iż zgodnie z art. 206 prawa telekomunikacyjnego, do postępowania przetargowego powinny być stosowane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i organ na podstawie art. 54 § 2 k.p.a. w związku z art. 206 prawa telekomunikacyjnego winien wezwać go do usunięcia braku w postaci oczywistej omyłki co do oznaczenia częstotliwości. Podnosił, iż jego oferta zawierała wszystkie konieczne składniki i obowiązkiem organu było pominięcie z urzędu dokonanego błędu. W uzupełnieniu wniosku w piśmie z dnia 15 lipca 2005r. wnosił o prowadzenie jednego postępowanie w sprawie jego wniosku i wniosku firmy N. M. z dnia 16 maja 2005r., która złożyła wniosek o rezerwację częstotliwości. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes URTiP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, iż skarżący nie został wyłoniony w postępowaniu przetargowym na rezerwację częstotliwości nie można wydać decyzji pozytywnej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o konieczności łącznego rozpoznania jego wniosku i N. M. wskazał, iż brak jest podstaw prawnych dla łącznego rozpoznania. Przytoczył przesłanki z art. 62 k.p.a. dotyczące prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach. Wskazał, iż postępowanie z wniosku N. M. w sprawie dokonania częstotliwości zostało poprzedzone postępowaniem przetargowym, po zakończeniu którego sytuacja faktyczna skarżącego i N. M. kształtuje się odmiennie. Wyniki postępowania przetargowego ogłoszone w dniu 9 maja 2005r. wyłączyły konkurencyjność wniosku skarżącego względem wniosku N. M. Decyzję tę P.T.C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 62 k.p.a., poprzez prowadzenie dwóch postępowań w sprawie w miejsce jednego oraz rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach uczestników postępowania na rezerwację częstotliwości UMTS w dwóch decyzjach, pomimo tego, że przyznanie tych częstotliwości podmiotowi wyłonionemu w ramach przetargu i odmowa przyznania tej rezerwacji pozostałym uczestnikom przetargu stanowi w istocie jedno rozstrzygnięcie, - § 7 oraz § 13 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004r. w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych, poprzez przyjęcie, iż jego oferta była niezgodna z wymaganiami określonymi w dokumentacji przetargowej, art. 64 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku wezwania skarżącego do usunięcia braku w postaci oczywistej omyłki co do oznaczenia częstotliwości, art. 9 k.p.a., poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku wezwania skarżącego do usunięcia braku w postaci oczywistej omyłki co do oznaczenia częstotliwości, art. 118 ust.8 prawa telekomunikacyjnego, poprzez jego niezastosowanie oraz brak unieważnienia przetargu, mimo, iż w przetargu tym doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa art. 8 ust. 2, art. 32, art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca o swobodzie gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze. zm.), art. 49 i 88 ust. 3 o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej, art. 7 dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usługi łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z dnia 24 kwietnia 2002 r.), art. 8, 9 i 13 dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z dnia 24 kwietnia 2002 r.), art. 4 dyrektywy 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 249 z dnia 17 września 2002 r.), art. 120, 222 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego, art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. Podnosił, iż doszło do rażącego naruszenia interesów skarżącego, jako uczestnika postępowania przetargowego, poprzez niezakwalifikowanie jego oferty do II etapu postępowania przetargowego. W uzupełnieniu skargi skarżący podnosił, iż kwestia rezerwacji częstotliwości UMTS stanowi jedną sprawę administracyjną, która powinna być rozstrzygnięta jedną decyzją administracyjną. Powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1555/05). Na rozprawie skarżący wnosił o unieważnienie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji o przyznaniu częstotliwości N. M. na podstawie art, 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo, iż ta decyzja objęta jest odrębną skargą. Poinformował, iż złożył wniosek o unieważnienie przetargu. W odpowiedzi na skargę, Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty -podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, iż nie miał obowiązku wydania jednej decyzji administracyjnej, przyznającej rezerwację częstotliwości podmiotowi wyłonionemu w przetargu oraz odmawiającej rezerwacji pozostałym podmiotom. Wyniki postępowania przetargowego wyłączyły konkurencyjność wniosku skarżącego względem wniosku N. M. Sp. z o.o. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane bez podstawy prawnej. Skarżący był jednym z uczestników przetargu stanowiącym etap postępowania o rezerwację częstotliwości. Postępowanie o rezerwację częstotliwości jest sprawą administracyjną, która powinna zakończyć się wydaniem jednej decyzji o rezerwacji częstotliwości na rzecz podmiotu wyłonionego w wyniku przetargu a odmawiającej rezerwacji pozostałym podmiotom biorącym udział w przetargu. Każda ze stron tego postępowania (o rezerwację częstotliwości) ma prawo złożyć odwołanie a później ew. skargę do sądu administracyjnego. Skarżący był stroną postępowania i miał prawo kwestionować wady "postępowania przetargowego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia2006 r., sygn. akt. II GSK345/05). Zdaniem Sądu złożony przez skarżącego wniosek o rezerwację częstotliwości był w istocie kwestionowaniem rezerwacji częstotliwości na rzecz podmiotu wyłonionego w przetargu, w dacie jego złożenia organ nie wydał jeszcze decyzji o rezerwacji częstotliwości na rzecz N. M. Sp. z o.o. W opinii Sądu I instancji wydając decyzję o odmowie rezerwacji na rzecz skarżącego organ działał bez podstawy prawnej, wniosku podmiotu uczestniczącego w przetargu nie powinien uznawać za wszczęcie odrębnego postępowania uzasadniającego wydanie zaskarżonej decyzji. Organ prowadził jedno postępowanie i w ramach tego postępowania powinien wydać jedną decyzję (art. 114 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego). Organ powołał się na przepis art. 116 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego, który stanowi, iż z zastrzeżeniem art. 117, w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmioty, dla których zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości, są wyłaniane w drodze postępowania przetargowego. Przepis ten stanowi o trybie, w jakim mają być wyłonione podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości, w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości i w żadnym razie nie mógł być w opinii Sądu podstawą do odmowy rezerwacji częstotliwości na rzecz skarżącego. W konkluzji Sąd stwierdził, źe wydanie w tej sytuacji decyzji o odmowie rezerwacji częstotliwości dotknięte jest wadą powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Zaskarżając wyrok całości zarzucił, że został on wydany z: Naruszeniem art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., polegającym na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, Naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na błędnym ich zastosowaniu i w konsekwencji błędnym stwierdzeniu nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, mimo że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności, naruszenie art. 114 ust. 3 i 4 oraz art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne polegające na błędnej wykładni przepisów prawa, poprzez wadliwe uznanie, że nie było podstaw prawnych do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji, naruszenie art. 114 ust. 3 i 4 i art. 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 § 1 i 3 k.p.a. polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu powołanych przepisów, poprzez przyjęcie, że Prezes URTiP prowadził jedno postępowanie rezerwacyjne i nie powinien był wszcząć odrębnego postępowania administracyjnego na skutek wniosku złożonego przez P.T.C. Sp. z o.o., naruszenie art. 206 ust. 1 Pr. Tel. w zw. z art. 62 k.p.a. polegające na błędnym zastosowaniu tych przepisów poprzez przyjęcie, że art. 62 k.p.a. miał zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu rezerwacyjnym. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, 2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P.T.C. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniami wydanymi na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w postępowaniu kasacyjnym Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji oraz P. spółkę z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że zakres sądowego rozpoznania sprawy jest ograniczony do zarzutów podniesionych przez wnoszącego skargę kasacyjną. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjna można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie przez Prezesa UKE zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania , jak i prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje w pierwszej kolejności zarzuty prawno-procesowe, a gdyby te okazały się nieuzasadnione - zarzuty naruszenia prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie - czy po zakończeniu przetargu Organ (Prezes URTIP) powinien prowadzić jedno postępowanie wobec wszystkich uczestników przetargu, którzy złożyli wnioski o rezerwacje częstotliwości, i zakończyć je jedna decyzją o przyznaniu lub odmowie przyznania danych częstotliwości poszczególnym uczestnikom postępowania przetargowego, czy też może wydać odrębne decyzje odmowne tym uczestnikom postępowania, którzy zostali wyeliminowani w pierwszym etapie postępowania przetargowego. Należy stwierdzić, że przed ostatnią nowelizacją ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. 2007 Nr 23, poz.137 ) brak było jednolitego stanowiska w orzecznictwie sądów administracyjnych co do kwestii związku istniejącego między postępowaniem przetargowym, o którym mowa w art. 116 P.t. , a postępowaniem administracyjnym prowadzącym do wydania decyzji w sprawie przydziału częstotliwości (art. 114 ust. 4 P.t.). W dotychczasowym orzecznictwie dominował pogląd o odrębności postępowania przetargowego i postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości przy jednoczesnym podkreśleniu, że postępowanie przetargowe nie ma charakteru w pełni autonomicznego lecz stanowi funkcjonalną część szerszej procedury zmierzającej do rezerwacji częstotliwości o ograniczonych zasobach. Wyrazem takiego stanowiska, antycypującego w pewnym sensie rozwiązania przyjęte w późniejszej nowelizacji P.t., która weszła w życie 27 lutego 2007 r., był pogląd wyrażony w wyrokach NSA z 26 stycznia 2006 r. (II GSK 345/05) oraz z 17 maja 2007 (II GSK 404/06), że podmiot kwestionujący zgodność z prawem przetargu ma możliwość wystąpienia do Prezesa UKE z wnioskiem o rezerwację częstotliwości i wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, włącznie z prawem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o rezerwacji częstotliwości na rzecz innego podmiotu. W rozpatrywanej sprawie pojawia się szerszy problem modelu procedowania organu administracji w przypadku, gdy dokonuje on dystrybucji pewnej ograniczonej ilości dóbr (w tym przypadku - częstotliwości) wybierając ich beneficjentow. W takich przypadkach pojawia się zawsze konieczność ograniczenia granic uznania administracyjnego przez wyeliminowanie dowolności rozstrzygnięć wydawanych przez organy. Biorąc to pod uwagę, na pełną aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie o rezerwację częstotliwości jest sprawą administracyjną, która powinna zakończyć się wydaniem jednej decyzji o rezerwacji częstotliwości na rzecz podmiotu wyłonionego w drodze przetargu, a odmawiającej rezerwacji pozostałym podmiotom uczestniczącym w przetargu. Skarżąca PTC sp. z o.o. była zatem stroną postępowania i miała prawo złożyć odwołanie, a później skargę do sądu administracyjnego, kwestionując wady postępowania przetargowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, ze powyższa teza odpowiada w pełni rozwiązaniom prawnym przyjętym w ostatniej nowelizacji P.t. ( art. 118c ust. 2 i 3 ) , zgodnie z którą po przeprowadzeniu przetargu organ prowadzi jedno postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości, a stronami tego postępowania powinni być wszyscy uczestnicy przetargu, którzy złożyli wnioski rezerwacje częstotliwości w określonym ustawą terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie rezerwacji częstotliwości powinien znaleźć zastosowanie art. 89 par.2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ przed wydaniem decyzji powinien przeprowadzić rozprawę m. In. wówczas, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia spornych interesów stron. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach o rezerwację częstotliwości, w których zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania przetargowego, mamy do czynienia z sytuacją, w której uczestnikami tego postępowania są strony o spornych interesach. Skoro zatem organ ma rozstrzygnąć jedną decyzją o tym, którym podmiotom przyznaje dane częstotliwości, a którym odmawia ich przyznania, to zastosowanie trybu rozprawy administracyjnej w tych sprawach wydaje się niezbędne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajduje uzasadnienia pogląd wyrażony w uzasadnieniu Sądu I instancji, jakoby przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania częstotliwości skarżącej był brak podstawy prawnej do wydania takiej decyzji., gdyż przepis art. 114 ust. 4 P.t. stanowi niewątpliwie wystarczająca podstawę prawno-materialną dla wydania takiej decyzji. W rozpatrywanej sprawie nastąpiło natomiast rażące naruszenie przepisów prawa procesowego przez Prezesa URTIP, polegające na nierozpoznaniu w ramach jednego postępowania i niewydaniu jednej decyzji w stosunku do wszystkich uczestników postępowania przetargowego o przydział częstotliwości. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał iż orzeczenie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 p.p.s.a.