I SA/Sz 115/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Asesor WSA Nadzieja Karczmarczy-Gawęcka Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. i M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego , po przeprowadzeniu kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oraz postępowania podatkowego w tym zakresie, decyzją z dnia [...]., Nr [...], określił A. B. i M. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wynika, iż M. B. prowadził w roku 2002 działalność gospodarczą pod firmą "W-F" M.K. B., w zakresie skupu surowców wtórnych i handlu artykułami przemysłowymi, a ponadto osiągał przychody z tytułu stosunku pracy. Natomiast A. B. uzyskała w 2002 r. dochód z innych źródeł. Małżonkowie złożyli wspólne zeznanie podatkowe za rok 2002, wykazując w nim zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tym wskazano dalej, że przeprowadzone postępowanie kontrolne ujawniło, iż M. B., naruszając przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawyżył koszty uzyskania przychodów z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej o łączną kwotę [...] zł. Podatnik zaliczył bowiem do tych kosztów wydatki wynikające z sześciu faktur VAT wystawionych przez "M-P" Import – E. P.W. P.-U.-H. M. C.: 1) w kwocie [...] zł (netto) z tytułu zakupu 10.580 kg odpadu foliowego (faktura VAT nr [...] z dnia 12.02.2002 r.); 2) w kwocie [...] zł (netto) z tytułu zakupu 690 rolek folii stretch (faktura VAT nr [...] z dnia 22.02.2002 r.); 3) w kwocie [...] zł (netto) z tytułu zakupu 16.000 kg odpadu foliowego (faktura VAT nr [...] z dnia 14.03.2002 r.); 4) w kwocie [...] zł (netto) z tytułu zakupu 2.000 kg folii PE (faktura VAT nr [...] z dnia 28.03.[...] zł (netto) z tytułu zakupu 4.000 rolek worków śmieciowych (faktura VAT nr [...] z dnia 06.05.2002 r.); 5) w kwocie [...] zł (netto) z tytułu zakupu 20.000 kg odpadu foliowego (faktura VAT nr [...] z dnia 21.05.2002 r.). Tymczasem, jak stwierdził organ podatkowy pierwszej instancji, zebrany materiał dowodowy wskazywał, iż zdarzenia gospodarcze opisane ww. fakturami nie miały miejsca, gdyż w toku prowadzonego postępowania zarówno podatnik, jak i wystawca faktur – M.C., nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających, iż wyżej wymienione towary były przez firmę P.W.P.D.H. "M-P" M. C. nabywane i że transakcje miały miejsce. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, podatnicy złożyli do Dyrektora Izby Skarbowej odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako niezgodnej z prawem, stanem faktycznym i zasadami postępowania dowodowego w sprawach podatkowych. Uzasadniając odwołanie, podatnicy szczegółowo wskazali uchybienia, jakie ich zdaniem popełnił organ pierwszej instancji przy ustalaniu stanu sprawy oraz przedłożyli niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dowodów Pz (przyjęcie materiałów zewnętrznych) i KW (kasa wypłaci) do opisanych powyżej faktur VAT. Odwołujący, pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie nie przedstawili organowi odwoławczemu oryginałów wskazanych dokumentów. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego przez podatników odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego . Organ ten podzielił w pełni ustalenia organu podatkowego pierwszej instancji, iż zdarzenia gospodarcze opisane w ww. fakturach VAT, dokumentujących zakupy od M. C., nie miały w rzeczywistości miejsca. Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy drugiej instancji wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów odwołujących. Organ ten przyznał, iż faktycznie ciężar postępowania kontrolnego był przeniesiony z badania przebiegu transakcji dokonywanych pomiędzy podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "W-F" a M. C. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą P.W.P.D.H. "M-P" na badanie przebiegu transakcji dokonywanych pomiędzy C. i jego kontrahentami. Jednakże takie działanie organu pierwszej instancji uznał za słuszne i zgodne z zasadami logiki, gdyż w następstwie udowodnienia nieistnienia więzi handlowych z podmiotami, u których kontrahent strony (tj. firmy "M-P") miał zakupić towar, udowodniono, iż bezpośredni kontrahent strony umowy nie wykonał. Skoro nie był on właścicielem przedmiotów transakcji dokonywanych z M. B., to wydatki poniesione na zapłatę za zakupiony towar nie mogły przyczynić się do powstania przychodu po stronie podatnika, ponieważ umowa nie została wykonana. Organ odwoławczy wskazał przy tym na szereg dowodów, potwierdzających powyższe stanowisko, m.in. dowód z przesłuchania świadka – M. C. oraz dokumenty, z których wynika, iż wskazywani sprzedawcy folii i gotowych opakowań foliowych nie potwierdzili współpracy z M. B. i M. C. w 2002 r. Odnosząc się do zarzutu odwołujących w kwestii odpowiedniego udokumentowania opisywanych zdarzeń gospodarczych, organ odwoławczy stwierdził, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem ze względu na to, iż to ona wywodzi z tego faktu skutki prawne. Na potwierdzenie powyższego stwierdzenia, organ ten powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Organ odwoławczy zgodził się także ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, iż sama faktura, nawet odpowiadając warunkom formalnym nie może być rozpatrywana jako jedyny dowód zdarzenia gospodarczego, z pominięciem okoliczności faktycznych sprawy. Organ odwoławczy nie uznał za przemawiający na korzyść strony faktu, iż jej kontrahent, tj. M. C. działający pod firmą "M-P" w wyniku kradzieży utracił (według oświadczenia) wszelkie dokumenty dotyczące całej działalności, m.in. faktury, potwierdzenia nadania zeznań i deklaracji podatkowych do urzędu skarbowego, gdyż świadek miał możliwość odtworzenia we współpracy ze swoimi kontrahentami dokumentacji, do czego zobowiązywały przepisy podatkowe. Organ ten wskazał także, że podatnik nie dokonywał płatności w transakcjach z firmą "M-P" za pośrednictwem rachunku bankowego, pomimo iż wysokość transakcji obligowała do tego sposobu ich regulowania, a dokonana przez organ pierwszej instancji analiza rachunku bankowego M. B., prowadzonego w związku z działalnością gospodarczą, jak również transakcji dokonywanych gotówka nie potwierdziła, w ocenie organu odwoławczego, aby strona w datach zapłaty za fakturę nr [...] z dnia [...]. i fakturę nr [...] z dnia 6 maja 2002 r. dysponowała wymaganą sumą pieniędzy. Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary złożonym na etapie postępowania odwoławczego dokumentom w postaci dowodów wpłaty (KW) oraz dowodów przyjęcia materiałów z zewnątrz (Pz). Organ ten podkreślił również, że organ pierwszej instancji nie zakwestionował faktu posiadania przez stronę towarów handlowych, lecz fakt poniesienia na ich nabycie wydatków w kwocie [...] zł na rzecz M. C., którymi obciążono koszty uzyskania przychodów w roku 2002. Dyrektor Izby Skarbowej odparł także zarzut odwołujących, iż ani ustalenie stanu majątkowego strony ani rzetelność rozliczania podatku od towarów i usług nie wymagały przedkładania dowodów wypłat z kasy firmy, skoro kontrolujący nie żądali ich wprost, i wykazał, że zakres kontroli przeprowadzonej na podstawie upoważnienia do kontroli podatkowej z dnia 28 stycznia 2004 r. był zgodny z treścią wskazanego upoważnienia. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w postępowaniu organu pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, uznając, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego zrealizował zasadę prawdy obiektywnej, a jego ustaleniom nie można przypisać waloru dowolności. A. B. i M. B., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: 1) prawa materialnego, w szczególności art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t.: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), poprzez nie uznanie za koszty uzyskania przychodów w roku 2002 zakupów dokonanych w firmie "M-P" w kwocie [...] zł; 2) przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 121, art. 122; b) art. 180 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez odmówienie mocy dowodowej fakturom zakupu towarów w firmie "M-P" na kwotę [...] zł, dowodom zapłaty za te faktury (KW) oraz dokumentom przyjęcia zakupionych towarów z zewnątrz, z uwagi na fakt, iż są to dokumenty wewnętrzne skarżącego, dotyczące transakcji niepotwierdzonych u kontrahentów; c) art. 187 § 1 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez błędy związane z zebraniem i rozpatrzeniem materiału dowodowego, w szczególności przez stwierdzenie w decyzji, iż żadna z wymienionych w jej uzasadnieniu firm nie potwierdziła współpracy z M. B. i M. C. w 2002 r. Na potwierdzenie zarzutu skarżący przedstawili kopie protokołu odbioru odpadów foliowych od C. – [...] Sp. z o.o. Filia [...] i porozumienie zawarte pomiędzy P. W. B. Sp. z o.o. a M. B., wykaz płatności dla Przedsiębiorstwa [...] S.C. Skarżący wskazując na fakt powoływania się przez organ odwoławczy w decyzji na orzeczenia sądów administracyjnych, stwierdzili także, że orzeczenia te nie stanowią wytycznych dla organów podatkowych, ponieważ są rozstrzygnięciami w konkretnych, indywidualnych sprawach. Dlatego też orzeczenia te nie mogą – jak to wg nich miało miejsce w niniejszej sprawie – zmieniać zasad postępowania dowodowego wyrażonych w przepisach art. 180-200 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do badania decyzji administracyjnych i innych aktów pod względem ich zgodności z prawem. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał pełne podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w sposób wynikający z zaskarżonej decyzji. Zgodnie z generalną zasadą kwalifikowania kosztów uzyskania przychodów wyrażoną w przepisie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t.: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przyjmuje się, że możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia kilku przesłanek, tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku (vide: wyrok NSA z dnia 17 września 1999 r., I SA/Gd 1508/97, publ. LEX). Uznaje się również, że kwalifikacja poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu należy do podatnika. Jednakże organy podatkowe w ramach posiadanych uprawnień mogą oceniać, czy czynności podatnika w tym zakresie nie naruszają prawa. Wynika z tego, że organy podatkowe są upoważnione do przeprowadzenia postępowania, którego celem jest weryfikacja działań podatnika kwalifikujących koszty uzyskania przychodu (vide: wyrok NSA z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 19991/96, publ. LEX). Z akt sprawy wynika, że M. B. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie skupu surowców wtórnych i handlu artykułami przemysłowymi zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki w łącznej kwocie [...] zł na podstawie sześciu faktur VAT, dokumentujących zakupy od firmy "M-P" Import–Export W. P-U-H. M. C., w okresie od 12 lutego 2002 r. do 21 maja 2002 r., odpowiednio: 46.580 kg odpadów foliowych, 4.000 kg worków śmieciowych, 690 rolek folii stretch oraz 2.000 kg folii PE. Natomiast organy podatkowe w toku przeprowadzonego postępowania dokonały weryfikacji działań podatnika w tym zakresie i zakwestionowały wskazane wydatki jako niepodlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Organy podatkowe obu instancji uznały, i uczyniły to zasadnie, że zdarzenia gospodarcze opisane w ww. fakturach nie miały miejsca, zaś podatnik nie wykazał, iż wydatki poniesione przez niego w kwotach wynikających z tych faktur mogły przyczynić się do powstania przychodu. Stwierdzenie to było następstwem wykazania przez organy podatkowe, iż M. C. nie mógł zrealizować umowy, gdyż w ramach działalności gospodarczej nie nabył ani nie wytworzył towarów, które miały być przedmiotem transakcji dokonanej z M. B.. Twierdzenie powyższe znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego wynika, iż organ pierwszej instancji skierował zapytanie do dziesięciu podmiotów, wskazanych przez skarżącego, w celu uzyskania informacji, czy towar zakupiony przez M. B. za pośrednictwem M. C. został od nich pozyskany (wśród firm, do których skierowano to zapytanie była m.in. firma – [...] Sp. z o.o. oraz P W [...] sp. z o.o.). W pismach proszono również udzielenie informacji, czy firma "W-P" M. K. B. z siedzibą w [...] przy ul. [...] r. była odbiorcą odpadów foliowych i czy w tych transakcjach pośredniczył M. C.. Żadna z zapytanych firm nie potwierdziła współpracy z M. B. i M. C. w 2002 r. W piśmie z dnia 7 lutego 2004 r. firma [...] sp. z o.o. poinformowała, że nie zawarła żadnych transakcji z firmami "M-P" Import-Export M. C. oraz "W-F" M. B.. Natomiast w piśmie z dnia 31 stycznia 2005 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] sp. z o.o. poinformowało, iż w terminie kreślonym w piśmie Urzędu oraz w żadnym innym terminie firma P.W. [...] sp. z o.o. nie zawierała transakcji z firmą "M-P" Import-Eksport M. C., nie zawierała również transakcji z firmą "W-F" M. K. B. z, w których by pośredniczył M.C.. Jedynie firma [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] potwierdziła współpracę z M. B. w zakresie odbioru odpadów, przy czym z informacji przesłanych przez ww. firmę wynika, iż nie współpracowała w 2002 r. z P.W.P.U.H. M-P M. C.. Wskazać przy tym należy, że sam M. C., przesłuchiwany w charakterze świadka, nie potrafił wskazać jakie podmioty sprzedawały mu folię stretch i folię opakowaniową. Jego odpowiedzi były nieprecyzyjne co do miejsca siedziby swoich kontrahentów, nie on potrafił wskazać nazwy podmiotów, z którymi dokonywał transakcji, a także nazwisk osób reprezentujących te firmy, telefonicznych numerów kontaktowych, choć współpracował z firmami wielokrotnie, a ponadto wypłacał, według swego oświadczenia, pieniądze gotówką. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, powyższego twierdzenia nie może obalić [...] Sp. z o.o. Filia [...], porozumieniem zawartym pomiędzy P. W. [...] Sp. z o.o., a M. B., czy wykazem płatności dla P. [...] S.C., których kopie przedłożyli dopiero na etapie skargi. Posiadanie dokumentu przejęcia odpadów w listopadzie i grudniu 2002 r. od firmy – [...] Polska Sp. z o.o. Filia w [...] nie świadczy o odpłatnym charakterze ani o udziale M. C. w tym zdarzeniu, ponadto zgodnie z treścią pisma M. B. z dnia 27 kwietnia 2005 r. odpady sprzedawane były odbierane przez niego za darmo, co wskazuje na inne źródło pozyskiwania odpadu foliowego. Także pismo mające w nagłówku zapis "[...] S.C." nie dowodzi, iż dostawcą wyrobów foliowych dla M. C. była między innymi firma [...] S.C. z [...], gdyż dokument te nie posiada oznaczeń, które wskazywałyby skąd pochodzi oraz kiedy i przez kogo został sporządzony. Ponadto w zestawieniu tym zostały odnotowane numery i daty faktur z okresu od 13 października 1999 r. do 24 listopada 1999 r. Jak zasadnie wskazały organy podatkowe, za przyjęciem, iż M. C. nie mógł zrealizować przedmiotowej umowy, przemawiały także rozbieżności w złożonych przez niego zeznaniach, co do miejsca odbioru towaru i jego transportu. Z zeznań tych wynika bowiem, iż odpady foliowe przewożone były samochodami ciężarowymi osób, od których kupował odpady, wyjątkowo zaś wynajmował samochód do przewozu tych odpadów. Natomiast z zeznań skarżącego – M. B. wynika, iż w przypadku, gdy M. C. nie mógł dostarczyć towaru, to strona sama odbierała od wskazanych firm odpady foliowe w imieniu M. C.. Podatnik posiadał bowiem samochód ciężarowy [...] o ładowności 5,5 tony. Ponadto organy podatkowe ustaliły, iż Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] "M-P" Import - Export M. C. z siedzibą w [...] nie posiadał pomieszczeń magazynowych, a we wskazanym przez M. C. miejscu było jedynie pomieszczenie biurowe o powierzchni 17 m2, co – jak prawidłowo uznały organy podatkowe - świadczy o niemożliwości magazynowania w nim towarów w takich ilościach i o takich gabarytach, jak te będące przedmiotem handlu pomiędzy skarżącym a jego kontrahentem. Za stanowiskiem organów podatkowych przemawiały także okoliczności, w jakich miała następować regulacja należności wynikających z faktur VAT, wystawionych przez firmę "M-P" M. C. . Jak bowiem ustalono, skarżący nie dokonywał płatności w transakcjach z firmą "M-P" za pośrednictwem rachunku bankowego, pomimo iż wysokość transakcji zobowiązywała do tego sposobu ich regulowania. Z kolei, analiza rachunku bankowego M. B. prowadzonego w związku z działalnością gospodarczą, jak również transakcji dokonywanych gotówka nie potwierdziła, aby w datach zapłaty za fakturę nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia [...] r. dysponował on wymaganą sumą pieniędzy Nie można zatem uznać za uzasadniony podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organy podatkowe przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), w tym w szczególności art. 121, 122 oraz art. 187 § 1 i 188. W ocenie Sądu, organy te prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, właściwie go oceniły i ocenie tej nie można zarzucić dowolności, a nadto z oceny tej wyciągnęły poprawne formalnie i merytorycznie wnioski. Wskazać jednocześnie należy, że jakkolwiek organy podatkowe mają obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie można na nie nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń wspomnianych organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika. Ordynacja podatkowa (podobnie jak k.p.a.) nie zawiera, co prawda, regulacji związanej z ciężarem dowodu, jednak zgodnie z przyjętą zasadą (zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie), w postępowaniu tym stosuje się odpowiednio zasady i reguły dowodzenia obowiązujące w prawie cywilnym. Obowiązująca w prawie cywilnym zasada dotycząca ciężaru dowodu zawarta jest w art. 6 kodeksu cywilnego i zgodnie z nią "ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne" (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2000 r., I SA/Ka 2121/98, publ. LEX). Organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu zebrały szereg dowodów m.in.: kopie faktur wystawionych przez "W-F" M. B., przez "M-P" M. C., protokoły z kontroli przeprowadzonej u M. B., a także E. R., protokoły przesłuchania M. B., M. C., pisma od firm, które zostały przez skarżącego wskazane jako te, od których odbierał towar zakupiony od M. C.. Tak zgromadzony materiał dowodowy dawał zaś, zdaniem Sądu, podstawę do zakwestionowania wydatków w kwocie [...] zł, poniesionych na rzecz firmy "M-P", jako kosztów uzyskania przychodów. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem skarżących odnośnie naruszenia przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej, w związku z odmówieniem mocy dowodowej fakturom zakupu towarów w firmie "M-P" na kwotę [...] zł, dowodom zapłaty za te faktury (KW) oraz dokumentom przyjęcia zakupionych towarów z zewnątrz. Na gruncie stanu faktycznego, jaki ujawniony został w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ostatecznej, stwierdzić bowiem należy, iż stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo organ ten uznał, że sama faktura, nawet odpowiadając warunkom formalnym nie może być jedynym dowodem zdarzenia gospodarczego, z pominięciem okoliczności faktycznych sprawy. Skoro okoliczności sprawy wykazały, iż transakcje opisane w ww. fakturach VAT w rzeczywistości nie miały miejsca, to zaistnienia tego zdarzenia skarżący nie może dowodzić poprzez odniesienie się do prowadzonej przez niego wewnętrznej dokumentacji typu dowody wpłaty KW, dowody przyjęcia materiałów z zewnątrz, ponieważ fakt dokonania transakcji nie został potwierdzony u kontrahenta. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).