I OSK 259/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący NSA: Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA: Jolanta Rajewska Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 695/04 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. przyznaje adw. A. C. kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście złotych, sześćdziesiąt gr), obejmującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r. I SA/Wa 695/04 oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...], którą odmówiono skarżącej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 31 października 2001 r. (bez numeru) wstrzymującą skarżącej wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją Burmistrza [...] z dnia 2 lipca 2001 r. Nr [...] na okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. w związku z najmem lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...]. O wstrzymaniu wypłaty dodatku orzeczono, dlatego że – od 1 października 2001 r. M. P. utraciła tytuł prawny do dotychczasowego lokalu, ponieważ lokal przy ul. [...] zamieniła na lokal nr [...] w domu przy ul. [...]. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż skarżąca nie tylko nie wskazała przyczyn wznowienia postępowania, lecz przede wszystkim – jak zostało to podkreślone w decyzji ostatecznej – nie wskazała terminu wznowienia, określonego w art. 148 § 1 k.p.a., skoro decyzję wstrzymującą wypłatę dodatku odebrała w jej imieniu sąsiadka 3 grudnia 2001 r., natomiast podanie o wznowienie wniesiono 12 listopada 2003 r., zatem po terminie, nawet w sytuacji, jeżeli przyjąć, że sąsiadka oddała skarżącej przesyłkę dopiero w lutym 2002 r. Wnosząc skargę kasacyjną M. P. – reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu – jako postawę przytoczyła mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1c i art. 134 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez oddalenie skargi, podczas gdy organy obydwu instancji naruszyły art. 9 k.p.a. przez: - nienależyte wyjaśnienie istoty żądania skarżącej, określonego w jej podaniu o wznowienie postępowania, a zwłaszcza niewyjaśnienie, którego lokalu dotyczy jej żądanie przywrócenia dodatku mieszkaniowego, - brak pouczenia skarżącej o treści art. 145 k.p.a. i wymaganiach formalnych podania o wznowienie postępowania, - brak pouczenia skarżącej o możliwości i konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienia postępowania oraz jego wymogach formalnych, które to uchybienia sąd winien uwzględnić z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że nawet nie wyjaśniono w jakiej sprawie skarżąca domaga się wznowienia, gdyż ubiegała się o dodatek mieszkaniowy zarówno w związku z najmem lokalu przy ul. [...], jak też przy ul. [...], którego odmówiono ze względu na powierzchnię mieszkania, skarżąca zaś zarzucała nieprawidłowości pomiaru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Jak wynika z akt, wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do którego najpierw skierowała swoje podanie, skarżąca powołała się na " odmowną decyzję wydaną 31 października 2001 r." oraz wniosła o wznowienie postępowania, lecz w swym podaniu podała zarazem, że zamieniła mieszkanie na większe o 25 cm (45,75 m2) i dlatego odebrano jej dofinansowanie, domagała się więc nowych pomiarów, w odwołaniu zaś od decyzji organu pierwszej instancji również kwestionowała powierzchnię nowego lokalu, i w skardze do sądu także zarzuciła wadliwe pomiary, wreszcie w piśmie z dnia 2 marca 2005 r. (o przyznanie pełnomocnika z urzędu) podała wprost, że "nie występuje o uznanie dofinansowania na lokal [...]", lecz o uznanie prawa do odliczenia szaf i schowków od powierzchni użytkowej lokalu przy ul. [...]. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. skarżąca oświadczyła, że "jej intencją nie było wznowienie postępowania w sprawie dodatku na lokal przy ul. [...], a pismo w tej sprawie pisała pod sugestią ze strony organu". Już te okoliczności dowodzą, że z powodu nieznajomości przez skarżącą prawa i braku odpowiednich wyjaśnień oraz wskazówek ze strony orzekających w sprawie organów doszło do odmowy wznowienia postępowania, którego skarżąca nie zamierzała wznawiać, czego nie dostrzegł sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 185 § 1 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.