II SA/Kr 927/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Mariusz Kotulski (spr) WSA Piotr Głowacki Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 9 lutego 2005 r., Nr XXXV/410/2005 w zakresie § 7 ust.3.2 i ust.3.3 ,§ 11 ust. 2 i ust. 4 oraz tekstu i rysunku planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i D. 1 UR w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek - Rabsztyn - Bogucin Mały -Podgrabie stwierdza nieważność : § 7 ust. 3.2 pkt 3 w zakresie słów "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń", § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie słów " sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej , zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga pisemnej zgody właściciela działki zacienionej", § 11 ust. 2 pkt 4 , § 11 ust. 4 pkt l zdanie ostatnie oraz ustaleń w tekście uchwały i na rysunku planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i D. 1 UR. Wojewoda Małopolski pismem z dnia 30 czerwca 2005r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XXXV/410/2005 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 9 lutego 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek - Rabsztyn - Bogucin Mały - Podgrabie w części objętej: § 7 ust. 3.2 pkt 3 w zakresie słów: "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń", § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie słów: "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej", § 11 ust.2 pkt 4, § 11 ust.4 pkt 1 zdanie ostatnie oraz stwierdzenie nieważności ustaleń w tekście uchwały oraz w rysunku planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i wschodniej części terenu oznaczonego symbolem D.1UR. W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Nr XXXV/410/2005 z dnia 9 lutego 2005r. Rada Miejska w Olkuszu uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Pazurek - Rabsztyn - Bogucin Mały - Podgrabie W objętymi zaskarżeniem przepisami: § 7 ust.3.2 pkt 3 wprowadzono zapis, iż "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń", którego treść pozostaje w sprzeczności z art.14 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane oraz § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30.12.1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powołane przepisy określają dla jakich specjalności są udzielane uprawnienia budowlane. "Wprowadzenie zaś kwestionowanego zapisu w uchwale ogranicza nabyte prawa do projektowania (wykonywania zawodu), potwierdzonych stosownymi uprawnieniami, które są regulowane przez odrębne normy prawne. Ponadto organ nadzoru kwestionuje przedmiotowy zapis uchwały z uwagi na to, iż nie może on być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym, nie jest to bowiem materia planistyczna." Natomiast zamieszczony w § 7 ust. 3.3 pkt 2 zapis, że "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej" pozostaje w sprzeczności z § 12 ust3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w.sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to rozporządzenie w powołanym przepisie jednoznacznie określa warunki sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki. "Przywołane normy nie uzależniają lokalizacji budynków w granicy działki od uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej o czym stanowi kwestionowany zapis tekstu uchwały." Co więcej zapis planu wprowadza dodatkowe wymogi, wykraczające poza normy określone przepisami przedmiotowego rozporządzenia. W § 11 ust. 2 pkt 4 Rada Miejska uchwaliła zapis, iż "w terenie D.1UR-D.3UR dopuszcza się lokalizację magazynów, hali produkcyjnych, wiat". Zaś w § 11 ust.4 pkt 1 zdanie ostatnie postanowiono, iż "przy budowie nowych obiektów budowlanych oraz modernizacji, przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejących obiektów - należy zachować zasady określone w ust.3 niniejszej uchwały." Zdaniem strony skarżącej kwestionowane zapisy planu dotyczące rozbudowy istniejącego tartaku oznaczonego symbolem D.1UR-D.3UR są sprzeczne z zapisem zawartym w § 11 ust.4 pkt 4 przedmiotowej uchwały, którym Rada Miejska wprowadziła całkowity zakaz lokalizacji na wyżej wymienionym obszarze inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w obowiązujących przepisach. Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami, w szczególności z § 3 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że takim przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko jest m.in. tartak. "Zatem kwestionowane zapisy niniejszego planu dopuszczające rozbudowę tartaku są sprzeczne z § 11 ust.4 pkt 4 przedmiotowej uchwały, co z kolei stanowi o ich sprzeczności z prawem. Strona skarżąca podnosi także, iż w tekście uchwały oraz na rysunku planu zawarto ustalenia dotyczące terenów oznaczonych symbolem D.4ZP. Wyżej wymienione tereny zostały przekwalifikowane w planie na tereny zieleni parkowej z całkowitym zakazem wznoszenia obiektów kubaturowych na wniosek właściciela istniejącego tartaku. Wystąpił on bowiem z wnioskiem o utworzeniu strefy ochronnej od prowadzonej przez niego działalności produkcyjnej, uciążliwej dla otoczenia, - na północ od terenu obejmującego przedmiotowy tartak, na nieruchomościach, których nie był właścicielem. W ocenie strony skarżącej, wyżej opisana zmiana przeznaczenia terenu (oznaczonego w projekcie plonu* wyłożonym do publicznego wglądu symbolami D1U,MN i D2U,MN) w uchwalonym planie - na tereny zieleni parkowej o symbolu D.4 ZP z całkowitym zakazem wznoszenia obiektów kubaturowych jest sprzeczna z art.144 ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz.627 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z wyżej wymienionym przepisem "Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pół elektromagnetycznych nie powinna m.in. powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny." Skoro zatem w świetle cytowanej normy nie ma możliwości ograniczenia sposobu użytkowania sąsiednich terenów, z uwagi na uciążliwości powodowane przez prowadzenie działalności produkcyjnej, to tym samym Rada Miejska nie miała podstaw prawnych do zmiany przeznaczenia terenu o symbolu D1U.MN i części terenu oznaczonego symbolem D2U,MN opisanymi w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu jako "tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej towarzyszącej usługom" na "teren zieleni urządzonej" o symbolu D.4ZP, dla którego w § 18 ust.4 pkt 1 przedmiotowej uchwały wprowadzono całkowity zakaz wznoszenia obiektów kubaturowych. Dodatkowym argumentem stanowiącym o działaniu sprzecznie z prawem przez Radę jest fakt, iż w § 11 ust.1 tekstu uchwały zapisano, iż "uciążliwość prowadzonej działalności winna zamykać się w granicach działki użytkownika." Nadto ustalenia w planie dotyczące przekwalifikowania przedmiotowego obszaru oznaczonego w uchwalonym planie symbolem D.4ZP są sprzeczne z prawem z uwagi na to, iż Rada Miejska dokonując kwestionowanego przekwalifikowania działała sprzecznie z art.17 pkt 9, 13 w związku z art.19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. powyżej. Zgodnie bowiem z cyt. artykułami do projektu planu miejscowego wprowadza się zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień i zmiany wynikające z rozpatrzenia uwag złożonych do projektu wyłożonego do publicznego wglądu. Następnie Rada Gminy w wyniku uwzględnienia tych uwag winna ponowić czynności proceduralne w zakresie niezbędnym do dokonywania zmian. Uchwalona zaś przez Radę Miejską zmiana przeznaczenia terenu budowlanego na teren zielony bez prawa zabudowy (...) dokonana została po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Zatem zainteresowani właściciele nieruchomości oraz protestujący mieszkańcy nie mieli już możliwości złożenia uwag w tym zakresie, ponieważ projekt planu w takiej wersji przedłożono Radzie Miejskiej do uchwalenia. Uchwalona więc przez Radę Miejską zmiana przeznaczenia terenu o symbolu D.4ZP, została dokonana poza opisana powyżej procedurą planistyczną. Na etapie opiniowania i uzgodnień projektu planu nie przewidywano utworzenia strefy ochronnej, stanowiącej tereny zieleni parkowej. Przedmiotowych ustaleń nie było także w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Tak więc Rada Miejska dokonując przekwalifikowania przedmiotowego obszaru popełniła uchybienia będące istotnymi naruszeniami procedury planistycznej, polegające na szczególnie kwalifikowanym niezachowaniu kolejności wykonywania czynności proceduralnych, które muszą być wykonane aby można było mówić o skuteczności uchwalenia planu." Konsekwencją żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w powyższym zakresie jest konieczność stwierdzenia nieważności ustaleń w tekście uchwały oraz na rysunku planu dotyczących wschodniej części terenu oznaczonego symbolem D.1UR (obszar wyznaczony na wniosek właściciela tartaku, stanowiący poszerzenie obszaru istniejącego tartaku). W projekcie planu, w wersji przedłożonej właściwym organom i instytucjom do zaopiniowania i uzgodnienia, obszar D.1UR był opisany, jako "tereny usług rzemiosła", obejmujący istniejący tartak oraz teren przylegający do tartaku od strony wschodniej. Natomiast projekt planu wyłożony do publicznego wglądu opisywał obszar D.1UR jako teren obejmujący wyłącznie obszar zajmowany przez obecnie funkcjonujący tartak. Rada Miejska nie ujawniła terenu proponowanego pod jego rozbudowę. "Zatem na etapie wyłożenia, wszystkim zainteresowanym został udostępniony do wglądu projekt planu, który nie przewidywał rozbudowy tartaku na sąsiednie tereny, w pobliżu istniejących i projektowanych terenów budowlanych." W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz oświadczył, iż przyjmując argumentację Wojewody uznaje skargę za uzasadnioną w części dotyczącej: § ,7 ust. 3.2 pkt 3 w zakresie słów: "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń" oraz § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie słów: "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej" uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu nr XXXV/410/2005 z dnia 9.02.2005r. Natomiast w pozostałej części wnosi o oddalenie skargi. Odnośnie § 11 ust.2 pkt 4 podnosi, iż to właśnie poprzez wprowadzenie zapisu dot. zakazu lokalizacji inwestycji zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w granicach terenów oznaczonych w planie symbolem D.1UR-D.3UR możliwe będzie uniknięcie lokalizacji nowych obiektów typu tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli, czyli inwestycji mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. "Ustalenia planu miejscowego w granicach terenu D.1UR-D.3UR dopuszczają jedynie lokalizację budynków biurowych, administracyjnych, socjalnych, budynków gospodarczych, urządzania mieszkań na wyższych kondygnacjach budynków usługowych dla nadzoru lub opieki nad obiektami i urządzeniami związanymi z działalnością gospodarczą oraz "lokalizację magazynów, hali produkcyjnych, wiat" czyli obiektów nie zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających, bądź mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. (...) W ramach dopuszczenia lokalizacji magazynów, hali produkcyjnych, wiat w granicach terenów oznaczonych w planie miejscowym D.1UR-D.3UR inwestor będzie mógł, np. składować materiały służące do wyrobu stolarki okiennej, drzwiowej, składować gotowe elementy, a w zamkniętych halach produkcyjnych dokonywać klejenia, szklenia i prowadzenia wszelkiego rodzaju przedsięwzięć, które nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko, a więc takich, które nie są wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko." W odpowiedzi stwierdzono także, że zapis § 11 ust.4 pkt 1: "przy budowie nowych obiektów budowlanych oraz modernizacji, przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejących obiektów - należy zachować zasady określone w ust.3 niniejszej uchwały" nie jest sprzeczny z zapisem § 11 ust.4 pkt 4 zaskarżonej uchwały. Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz wskazał, iż wniosek właściciela tartaku z dnia 31.05.1995r. dotyczył wyłącznie zmiany przekwalifikowania działek nr ewid. 669/2, 421, 422, 734/2, 735/2 zgodnie z prowadzona działalnością gospodarczą. Działki te dotyczą "wyłącznie terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem D.1UR-D.3UR oraz KDGP 2/2, nie dotyczą więc terenu położonego po północnej istniejącego tartaku, gdzie teren w planie miejscowym został oznaczony symbolem D.4ZP." Po zapoznaniu się z projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu zainteresowane osoby skorzystały z możliwości złożenia uwag do projektu planu, w których domagały się zmiany przeznaczenia terenu usytuowanego po północnej stronie tartaku. Właściciel tartaku wnosił "o stworzenie strefy ochronnej wokół istniejącego zakładu przerobu drewna po północnej stronie" (uwaga nr 58), a mieszkańcy ul.Sikorka nie wyrazili zgody "na przekwalifikowanie terenów graniczących z działkami 445/11, 444/9, 445/7 i 444/8 na tereny budowlano-usługowe. Proponujemy przekwalifikowanie na tereny budowlane lub rolne" (uwaga nr 60). Mieszkańcy ul.Sikorka mając na względzie istniejący tartak chcieli zapobiec jego dalszej rozbudowie w kierunku północnym. Burmistrz ustosunkował się pozytywnie do tych uwag zarządzeniem z dnia 8.11.2004r., nr 0151/938/2004, nr 0151/940/2004 zmieniając przeznaczenie terenów graniczących z działkami 445/11, 444/9, 445/7 i 444/8 na tereny zieleni urządzonej, pozostawiając przeznaczenie pozostałego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. "O propozycji zmiany ustaleń projektu planu w stosunku do wersji wyłożonej do publicznego wglądu zostali poinformowani właściciele działek nr ewid. gr. 5238, 5245, 5247, 426 położonych po północnej stronie tartaku Panowie R. S. i Z. S., czego dowodem jest spisana z nimi notatka służbowa. Panowie R. S. i Z. S. po zapoznaniu się ze zmienioną wersją projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek-Rabsztyn-Bogucin Mały-Podgrabie w stosunku do wersji z wyłożenia publicznego wglądu wyrazili zgodę na zmianę przeznaczenia działek w części pod drogę dojazdową, w części pod zieleń urządzoną w pasie przyległym poprzez istniejąca drogę gminną do terenu istniejącego tartaku i sąsiadujących terenów rolnych." W konsekwencji Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz uważa, że Rada Miejska w Olkuszu nie naruszyła podstaw prawnych uchwalając plan miejscowy w wersji, w której zamiast terenów budowlanych po północnej stronie tartaku (D.1U,MN i D.2U,MN) pojawiły się tereny zieleni urządzonej (D.4ZP), ponieważ tym samym wyraziła jedynie akceptację dla stanowiska Burmistrza w sprawie pozytywnego rozpatrzenia uwag, co jak się okazało było w interesie właściciela tartaku, ale również właścicieli dziełek przy ul.Sikorka i przy pełnej akceptacji właścicieli przedmiotowego terenu. Nie ma w tym zakresie również sprzeczności z zapisem tekstu planu § 11 ust.1, iż uciążliwość prowadzonej działalności winna zamykać się w granicach działki użytkownika, gdyż zapis ten odnosi się wyłącznie do terenów, na których prowadzona jest działalność gospodarcza. W odpowiedzi na skargę nie podzielono także zarzutu naruszenia procedury planistycznej. "Zgodnie z art.19 ust.1 (...) tylko wtedy, "jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu -czynności, o których mowa w art.17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian". Należy zauważyć, iż Radzie Miejskiej w Olkuszu został przedstawiony do uchwalenia projekt planu po rozpatrzeniu uwag Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz. (...) Rada Miejska w Olkuszu podejmując uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek-Rabsztyn-Bogucin Mały-Podgrabie dokonała jedynie akceptacji dla ustaleń w projekcie planu, powstałych w wyniku pozytywnego rozpatrzenia uwag przez Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz. (...) W tym wypadku art.19 ust.1 nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ przedmiotem sesji było rozpatrzenie przez Radę miejską jedynie uwag nie uwzględnionych przez Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz. W przypadku uwag w części uwzględnionych przez Burmistrza Rada Miejska rozpatrywała jedynie uwagi w zakresie nieuwzględnionym przez Burmistrza. (...) Projekt miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 06.09.2004r. do 04.10.2004r. Uczestnik Gmina Olkusz stwierdza, iż powodem zawężenia terenu "D.1UR" w projekcie plany wyłożonym do publicznego wglądu w stosunku do wersji przedstawionej do uzgodnienia było m.in. pismo mieszkańców ul.Sikorka (...). Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz otrzymując sygnały niezadowolenia ze strony mieszkańców ul.Sikorka w związku z istniejącym tartakiem postanowił o zawężeniu terenu D.1UR do granic jego lokalizacji (...). Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz mając na względzie z jednej strony dobro mieszkańców ul.Sikorka, z drugiej wysoki stopień bezrobocia w Gminie, starał się pogodzić interesy obu stron, podejmując decyzje o rozpatrzeniu uwag. (Zarządzenie Burmistrza nr 0151/941/2004 i nr 0151/941/2004 z dnia 08.11.2004r.). (...) Burmistrz w wyniku rozpatrzenia uwagi P.S. postanowił o poszerzeniu terenu z istniejącym tartakiem w południowym fragmencie w kierunku wschodnim (D.1UR). Burmistrz podejmując taką decyzję miał na uwadze miejsca pracy, jakie zapewnia zakład S. Jest to zakład rozwijający się, w którym technologia wytwarzania produktów z drewna jest stale unowocześniania, również z uwagi na próby ekspansji na rynku Unii Europejskiej. (...) Jednocześnie mając na względzie zastrzeżenia mieszkańców ul.Sikorka, burmistrz w tekście projektu planu wprowadził odpowiednie zapisy, które wymuszają na właścicielu zakładu wprowadzenie technologii proekologicznych, których działalność nie wywołuje zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza powodujących emisję hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów poza granice działki budowlanej, na której jest zlokalizowana. Ponadto, w projekcie tekstu uchwały właściciel tartaku został zobowiązany do stworzenia w granicach swojego terenu pasów izolacyjnych w postaci zimozielonej zieleni izolacyjnej lub obiektów o funkcji izolacyjnej, np. ekranów. Projekt miejscowego planu z wprowadzonymi korektami w wyniku rozpatrzenia uwag wprowadzonymi zarówno w tekście jak i na rysunku planu został przedstawiony Radzie miejskiej do uchwalenia (...). Zgodnie z art.17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia." A następnie po przedstawieniu Radzie Miejskiej przez Burmistrza nieuwzględnionych uwag, Rada Miejska w Olkuszu rozpatrzyła je i w przypadku uwagi nr 61 - mieszkańców ul.Sikorka - zadecydowała o jej nieuwzględnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dż.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie były zaskarżone przez organ nadzoru § 7 ust.3.2 pkt 3 w zakresie słów: "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń", § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie słów: "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej", § 11 ust.2 pkt 4, § 11 ust.4 pkt 1 zdanie ostatnie oraz ustalenia w tekście uchwały oraz w rysunku planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i wschodniej części terenu oznaczonego symbolem D.1UR. uchwały Nr XXXV/410/2005 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 9 lutego 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek-Rabsztyn-Bogucin Mały-Podgrabie. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podstawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej "mierze, a przepisy podustawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, niezasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r, K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35). Stąd też unormowania zawarte w aktach prawa miejscowego - a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - muszą być jednoznaczne, a ze względu na zasady techniki legislacyjnej i przejrzystość (czytelności) aktu normatywnego nie powinny powielać regulacji zamieszczonych w obowiązujących ustawach lub rozporządzeniach. W konsekwencji podzielić należy stanowisko wojewody zawarte w skardze, iż zamieszczony w § 7 ust.3.2 pkt 3 zapis, że "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń". pozostaje w sprzeczności z art.14 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane oraz § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30.12.1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powołane przepisy określają dla jakich specjalności są udzielane uprawnienia budowlane. Wprowadzenie zaś kwestionowanego zapisu w uchwale Rady Miejskiej w Olkuszu z 9.02.2005r., nr XXXV/410/2005 ogranicza nabyte prawa do projektowania (wykonywania zawodu), potwierdzone stosownymi uprawnieniami, które są regulowane przez odrębne normy prawne. Podzielić także należy stwierdzenie, iż przedmiotowy zapis miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego nie może być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym, nie jest to bowiem materia planistyczna, w której to zakresie może podejmować stosowne ustalenia rada gminy, na podstawie posiadanego z mocy ustawy władztwa planistycznego." Podobne uwagi odnieść należy do § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie zapisu, że "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej". Treść tego zapisu pozostaje w sprzeczności z § 12 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to rozporządzenie w powołanym przepisie jednoznacznie określa warunki sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki. Zawarta w przywołanym rozporządzeniu regulacja nie uzależnia lokalizacji budynków w granicy działki od uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej o czym stanowi kwestionowany zapis tekstu uchwały. Co więcej zapis planu wprowadza dodatkowe wymogi - obowiązki , wykraczające poza normy określone przepisami przedmiotowego rozporządzenia. Te zaś, jak to wskazano wyżej, mogą być wprowadzane wyłącznie w drodze regulacji ustawowych. Podkreślić należy, iż w odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz podzielił argumentację Wojewody i uznał skargę za uzasadnioną w części dotyczącej § 7 ust.3.2 pkt 3 w zakresie zapisu: "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń" oraz § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie zapisu, że "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej". Sąd podzielił także zarzuty skargi co do konieczności stwierdzenia nieważności § 11 ust.2 pkt 4, § 11 ust.4 pkt 1 zdanie ostatnie oraz ustaleń w tekście uchwały oraz w rysunku planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i D.1UR. uchwały Nr XXXV/410/2005 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 9 lutego 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek-Rabsztyn-Bogucin Mały-Podgrabie. W § 11 ust. 2 pkt 4 Rada Miejska uchwaliła zapis, iż "w terenie D.1UR-D.3UR dopuszcza się lokalizację magazynów, hali produkcyjnych, wiat", a w § 11 ust.4 pkt 1 zdanie ostatnie postanowiono, iż "przy budowie nowych obiektów budowlanych oraz modernizacji, przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejących obiektów - należy zachować zasady określone w ust.3 niniejszej uchwały." Zdaniem Sądu kwestionowane zapisy planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek-Rabsztyn-Bogucin Mały-Podgrabie dotyczące budowy nowych obiektów budowlanych (magazynów, hali produkcyjnych, wiat), modernizacji, przebudowie, nadbudowie i rozbudowy istniejących obiektów (de facto chodzi tu obiekty istniejącego tartaku oznaczonego symbolem D.1UR-D.3UR) są sprzeczne z zapisem zawartym w § 11 ust.4 pkt 4 przedmiotowej uchwały, którym Rada Miejska wprowadziła całkowity zakaz lokalizacji na wyżej wymienionym obszarze inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w obowiązujących przepisach. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami, w szczególności z § 3 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz.2573) wynika, że takim przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko jest m.in. tartak. Zatem kwestionowane zapisy niniejszego planu dopuszczające rozbudowę tartaku są sprzeczne z § 11 ust.4 pkt 4 przedmiotowej uchwały, co z kolei stanowi o ich sprzeczności z prawem. Nie można bowiem "oderwać" ewentualnych poszczególnych inwestycji jak magazyny, hale produkcyjne, wiaty od wiodącego przeznaczenia terenu, jakim jest funkcjonowanie tartaku. Obiekty takie same w sobie nie muszą być obiektami znacząco oddziaływującymi na środowisko, nie wymagałyby zatem sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i dopuszczalna byłaby ich realizacja, lecz w powiązaniu z istniejącym już tartakiem ich funkcje i zakres oddziaływania na środowisko muszą być oceniane inaczej. Wspólnie z działającym tartakiem będą oddziaływać na środowisko, zwiększając owo oddziaływanie bezpośrednio, bądź pośrednio. Wskazane rodzaje inwestycji (magazyny, hale produkcyjne czy też wiaty) wiążą się wprost z funkcjonującym na tym terenie tartakiem i mogą służyć prowadzonej w nim działalności produkcyjnej, poprzez jej zabezpieczenie, bądź jej zwiększenie w związku z uruchomieniem nowych linii produkcyjnych. W odpowiedzi na skargę przykładowo wskazano, iż inwestor będzie mógł składować materiały służące do wyrobu stolarki okiennej, drzwiowej, składować gotowe elementy, a w zamkniętych halach produkcyjnych dokonywać klejenia, czy też szklenia. Sąd podzielił także zarzuty skargi odnośnie prawidłowości zamieszczenia w tekście uchwały oraz na rysunku planu ustaleń dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ŻP oraz poszerzenia w kierunku wschodnim terenu oznaczonego symbolem D.1UR. Tereny o symbolu D.4 ZP zostały przekwalifikowane w planie z terenów oznaczonych symbolem D.1U,MN i D2U.MN - tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej towarzyszącym usługom na tereny zieleni parkowej z całkowitym zakazem wznoszenia obiektów kubaturowych. Nastąpiło to wskutek wniesienia uwag właściciela tartaku (uwaga nr 58) oraz mieszkańców ul.Sikorka (uwaga nr 60). Wskutek pozytywnego ustosunkowania się Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz do tych uwag i zmienił on przeznaczenie terenów graniczących z działkami nr 445/11, 444/9, 445/7 i 444/8 na tereny zieleni urządzonej, pozostawiając przeznaczenie pozostałego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Również wskutek wniesienia uwagi nr 58 oraz uwagi nr 61 Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz postanowił o poszerzeniu terenu z istniejącym tartakiem w południowym fragmencie w kierunku wschodnim (D.1UR). Co więcej, jak wynika z odpowiedzi na skargę "mając na względzie zastrzeżenia mieszkańców ul.Sikorka, burmistrz w tekście projektu planu wprowadził odpowiednie zapisy, które wymuszają na właścicielu zakładu wprowadzenie technologii proekologicznych, których działalność nie wywołuje zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza powodujących emisję hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów poza granice działki budowlanej, na której jest zlokalizowana. Ponadto, w projekcie tekstu uchwały właściciel tartaku został zobowiązany do stworzenia w granicach swojego terenu pasów izolacyjnych w postaci zimozielonej zieleni izolacyjnej lub obiektów o funkcji izolacyjnej, np. ekranów." Podzielić zatem należy zarzut skargi, iż ustalenia w planie dotyczące przekwalifikowania obszaru oznaczonego w uchwalonym planie symbolem D.4ZP oraz poszerzenia obszaru D.1UR w kierunku wschodnim są sprzeczne z prawem. Wskutek wniesienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz dokonał w nim zmian zarówno części tekstowej (dodano §11 ust.1 zdanie ostatnie, §11 ust.3 pkt 7), jak i graficznej. W konsekwencji przedłożony Radzie Miejskiej w Olkuszu do uchwalenia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego różnił się zarówno w części tekstowej, jak i graficznej od wersji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu. Rada Miejska dokonując uchwalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wskazanym wyżej zakresie (przekwalifikowania obszaru oznaczonego w uchwalonym planie symbolem D.4ZP oraz poszerzenia obszaru D.1UR wraz ze zmianami w tekście planu) działała sprzecznie z art.17 pkt 9, 13 w związku z art.19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z brzmieniem art.19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu -czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Zdaniem składu orzekającego z treści art. 19 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) wynika, iż czynności, o których mowa w art. 17 cyt. ustawy, ponawia się obligatoryjnie w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, bądź w wyniku uwzględnienia uwag wniesionych do projektu planu. Podkreślić należy, iż chodzi tu o uwzględnienie uwag wniesionych do projektu planu - dokonane zarówno przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jak i przez radę gminy. Taka interpretacja wynika zarówno ze struktury i treści art. 19 ust.1 cyt. ustawy - "w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu", jak i wykładni systemowej i celowościowej. Uwzględnienie uwag do projektu planu przez radę gminy wiąże się zazwyczaj z koniecznością dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, a zatem mieści się w pierwszej przesłance zawartej w tym przepisie. Po drugie uznanie, iż tylko w przypadku uwzględnienia przez radę gminy uwag wniesionych do projektu planu, następuje ponowienie czynności, o których mowa w art. 17 cyt. ustawy w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian oznaczałoby, że uwzględnienie takich uwag przez organ wykonawczy gminy oraz zmiana wskutek tego treści i rysunku projektu planu (zakres i rodzaj tych zmian) pozostawałaby poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej i poza jej kontrolą. Sama ustawa nakazując wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu sankcjonuje obowiązek organów gminy do zapoznania, jeszcze w toku procedury planistycznej, społeczności lokalnej z projektem planu zagospodarowania przestrzennego , który po uchwaleniu przez radę gminy stanie się aktem prawa miejscowego (zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące), a tym samym określającym m.in. zakres korzystania z prawa własności nieruchomości. Tymczasem w obu przypadkach (uwzględnienia uwag przez organ wykonawczy gminy lub przez radę gminy) mamy do czynienia z tożsamym skutkiem w sensie materialnym - ze zmianami w projekcie planu w stosunku do wersji planu wyłożonego do publicznego wglądu. Niezależnie zatem kto dokonuje zmian w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego wskutek uwzględnienia uwag (organ wykonawczy gminy lub rada gminy) .czynności w tym zakresie winny być ponowione w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Winno to-nastąpić przede wszystkim poprzez ponowne wyłożenie poprawionego projektu planu, w części objętej zmianą, do publicznego wglądu. Nawet gdyby przyjąć, jak zasugerowano to w odpowiedzi na skargę, iż "Rada Miejska w Olkuszu nie naruszyła podstaw prawnych uchwalając plan miejscowy w wersji, w której zamiast terenów budowlanych po północnej stronie tartaku (D.1U,MN i D.2U,MN) pojawiły się tereny zieleni urządzonej (D.4ZP) i poszerzyła obszar D.1UR ponieważ tym samym wyraziła jedynie akceptację dla stanowiska Burmistrza w sprawie pozytywnego rozpatrzenia uwag", to stwierdzić należy, iż tym samym rada gminy niejako potwierdziła konieczność dokonania zmian w stosunku do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu oraz sposób wtórny "zaakceptowała" uwzględnienie wniesionych uwag do projektu planu - co również spełnia przesłanki z art.19 cyt. wyżej ustawy. W przedmiotowej sprawie uchwalona przez Radę Miejską zmiana przeznaczenia terenu budowlanego na teren zielony bez prawa zabudowy o symbolu D.4ZP oraz poszerzenie terenu o symbolu D.1UR w kierunku wschodnim dokonana została po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Zatem zainteresowana społeczność lokalna nie miała już możliwości złożenia uwag w tym zakresie, ponieważ projekt planu w takiej wersji przedłożono Radzie Miejskiej do uchwalenia. Zapoznanie z treścią zmian właścicieli niektórych nieruchomość, nawet jeżeli tylko ich dotyczyły zmiany w projekcie planu, nie spełnia wymogu wyłożenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu. Uchwalona więc przez Radę Miejską zmiana przeznaczenia terenu o symbolu D.4ZP i poszerzenie obszaru o symbolu D.1UR, została dokonana poza opisaną powyżej procedurą planistyczną. Na etapie opiniowania i uzgodnień projektu planu nie przewidywano utworzenia terenu zieleni parkowej, a obszar D.1UR był zakreślony znacznie węziej. Przedmiotowych ustaleń nie było także w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Tak więc Rada Miejska dokonując przekwalifikowania przedmiotowego obszaru popełniła uchybienia będące istotnymi naruszeniami procedury planistycznej, polegające na szczególnie kwalifikowanym niezachowaniu kolejności wykonywania czynności proceduralnych, które muszą być wykonane aby można było mówić o skuteczności uchwalenia planu. Konsekwencją żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w powyższym zakresie jest konieczność stwierdzenia nieważności ustaleń w tekście uchwały oraz na rysunku planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i D.1 DR w całości. Zaskarżone: § 7 ust. 3.2 pkt 3 w zakresie słów: "ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne projekt architektoniczny winien być sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń", § 7 ust. 3.3 pkt 2 w zakresie słów: "sytuowanie budynków niemieszkalnych w granicy południowej, zachodniej lub wschodniej sąsiada wymaga uzyskania pisemnej zgody właściciela działki zacienionej", § 11 ust.2 pkt 4, § 11 ust.4 pkt 1 zdanie ostatnie, a także ustalenia w tekście uchwały oraz w rysunku planu dotyczące terenów oznaczonych symbolem D.4ZP i D.1UR uchwały Nr XXXV/410/2005 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 9 lutego 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pazurek-Rabsztym-Bogucin Mały-Podgrabie zostały podjęte z przekroczeniem właściwości i posiadanym przez Radę Miejska w Olkuszu władztwem planistycznym i to uzasadnia zastosowanie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie uchwała ta w powyższym zakresie podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270). Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych. Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.