III SA/Wa 187/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K., R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] lipca 2004 r. nr[...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. , wydaną na podstawie art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 z późn. zm.), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zwanej dalej O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołań małżonków R. i J. K., zwanych dalej Skarżącymi, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] lipca 2004 r. określającą Skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł. Po przeprowadzeniu w firmie Skarżącego - [...] "I." - kontroli organ I instancji ustalił, iż Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów, ewidencjonując w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatki, których zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zwanej dalej u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zakwestionował wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez podmioty nieistniejące, a także faktury Przedsiębiorstwa [...] M. - D. J., który wprawdzie jest zarejestrowanym podatnikiem, jednakże od 1 września 2000 r. do odwołania, zawiesił działalność gospodarczą a przesłuchany przez organ zeznał, że żadnych faktur VAT w 2002 r. dla pana J. K. nie wystawiał. Organ I instancji wezwał Skarżącego do przedłożenia dowodów potwierdzających poniesienie przez niego, zakwestionowanych wydatków. Skarżący dowodów takich nie przedstawił. Nie wskazał również osób którym wypłacał należność za wykonane usługi, nie podał nazwisk osób pracujących w tych firmach, nie wymienił rodzaju maszyn i sprzętu wykorzystywanych przy tych robotach, ani numerów rejestracyjnych pojazdów lub innych zdarzeń świadczących o poniesieniu spornych wydatków. Organ I instancji, nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącego że kwestionowane faktury dokumentują zakup usług od podwykonawców, oraz że harmonogram prac realizowanych przez Skarżącego w sposób ścisły koresponduje z zakupem tych usług. Zdaniem organu, z zestawienia ogólnej wartości wykonanych robót wodno-kanalizacyjnych do zespołu budynków mieszkalnych przy ul. [...] w kwocie [...] zł, z wartością zakupionych usług zewnętrznych udokumentowanych prawidłowymi fakturami w kwocie [...] zł, przy uwzględnieniu pozostałych kosztów (materiały, robocizna własna) wynika, że zakup innych usług nie był konieczny a stan zatrudnienia w firmie Skarżącego oraz posiadany sprzęt, umożliwiał wykonanie wielu prac we własnym zakresie. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż na fakturach wystawionych przez podmioty nieistniejące formę zapłaty określono jako "gotówka", podczas gdy należności z pozostałych faktur regulowano na rachunek bankowy kontrahenta. Nie uznał również za koszty uzyskania przychodów wydatków, poniesionych na zakup materiałów budowlanych i hydraulicznych, w okresie sierpień - grudzień 2002 r., ponieważ ustalił, że firma Skarżącego nie wykonywała w tym czasie usług budowlanych. Materiały te nie zostały zużyte w 2002 r., nie zostały też ujęte w spisie remanentowym sporządzonym na 31 grudnia 2002 r. Organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom Skarżącego, że zakupione materiały zostały wykorzystane do robót realizowanych przez niego na przełomie 2003/2004. Stwierdził, iż umowa na wykonanie tych robót zawarta została w dniu 14 listopada 2003 r., a zatem Skarżący nie mógł przewidzieć jakie materiały będą potrzebne. Zdaniem organu I instancji, sporne materiały wykorzystane zostały do remontu domu mieszkalnego i budynku gospodarczego, zakupionego przez Skarżących w lipcu 2002 r. Organ ustalił, że dochód Skarżącego za 2002 r. wyniósł [...] zł, co stanowiło 32,14 % uzyskanego przychodu. Zdaniem organu, wskaźnik ten kształtuje się na poziomie jaki osiągają firmy o podobnym rodzaju działalności. Realność wyliczonego dochodu potwierdzają znaczne wydatki poniesione przez Skarżących w 2002 r. oraz niskie dochody wykazywane przez nich w latach ubiegłych. W konsekwencji tych ustaleń, Organ I instancji uznał prowadzoną przez Skarżącego księgę przychodów i rozchodów za nierzetelną, odstępując od określenia opodatkowania w drodze oszacowania. Decyzji tej Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 23 O.p. przez odstąpienie od oszacowania przy jednoczesnym uznaniu że księga jest nierzetelna; - art. 180 i 187 O.p. przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego; - art. 121 O.p. przez nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień skutkujących nieprzedstawieniem przez Skarżącego wszystkich dowodów w sprawie; - art. 122 w zw. z art. 188 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącego. Stwierdził, iż zarówno on, jak i jego pracownicy składali wyjaśnienia oraz przedkładali żądane przez organ dokumenty. Wskazał, że twierdzenia organu dotyczące zbędności zakupu kwestionowanych usług z uwagi na stan zatrudnienia i posiadany sprzęt zostały sformułowane w sposób dowolny, nie poparty dowodami, z pominięciem złożonych przez niego wyjaśnień. Wyraził pogląd, iż w sytuacji nie uznania księgi przychodów i rozchodów za nierzetelną organ powinien dokonać oszacowania kwestionowanych wydatków. Zdaniem Skarżącego, wbrew sugestiom organu, materiały zakupione przez niego w okresie sierpień - grudzień 2002 r., nie zostały wykorzystane na remont zakupionego przez niego budynku mieszkalnego i gospodarczego w C., tylko wykorzystano je w trakcie realizacji umowy ze spółką M.. Wskazał przy tym, że nieprawdą jest iż zakupione przez niego budynki wymagały generalnego remontu, o czym świadczyć ma chociażby cena za jaką nieruchomości te nabył. Cena ta została zaakceptowana przez Urząd Skarbowy w O., przy wyliczaniu podatku od czynności cywilnoprawnych. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła również Skarżąca, zarzucając w nim iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się bez jej udziału. Dyrektor Izby Skarbowej w W., podzielił w całości ustalenia organu I instancji. Odnosząc się do zakwestionowanych wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez podmioty nieistniejące organ odwoławczy podkreślił, że kwestią zasadniczą jest brak dowodów świadczących o tym iż Skarżący wydatki te poniósł. Wskazał, iż brak dowodów świadczących o poniesieniu zakwestionowanych kosztów, potęguje podnoszona przez Skarżącego okoliczność kradzieży dokumentacji. Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione przez Skarżącego zestawienie prac oraz ich harmonogram, a także informacje o stanie zatrudnienia i posiadanym sprzęcie nie mogą stanowić zastępczego dowodu zakupu usług, w zakresie objętym kwestionowanymi fakturami. Za nietrafny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 23 O.p. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 2 tego artykułu, organ podatkowy odstępuje od oszacowania podstawy opodatkowania w sytuacji, gdy dane wynikające z księgi, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie tej podstawy. W kwestii wydatków na materiały budowlane i hydrauliczne Dyrektor Izby Skarbowej w W. za bezsporne uznał, iż kwestionowane materiały budowlane i hydrauliczne nie zostały zużyte do robót zrealizowanych w 2002 r. Nie zostały także objęte końcowym spisem z natury. Uznał też, iż wnioski w protokole badania podatkowej księgi przychodów i rozchodów wyprowadzone w części dotyczącej zakwestionowanych kosztów, są zgodne z art. 193 § 2 O.p. Odnośnie zarzutu Skarżącej, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się bez jej udziału organ odwoławczy podniósł, że zarzut ten nie znajduje odzwierciedlenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Skarżącym doręczono bowiem postanowienia o wszczęciu postępowania oraz o przedłużeniu terminu jego zakończenia, jak również postanowienia organów podatkowych obu instancji o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarzucając naruszenie : - art. 180 w zw. z art. 181 O.p. przez bezzasadne pominięcie dowodów z zeznań świadków oraz z dokumentów w postaci harmonogramów prac; - art. 191 O.p. przez bezzasadne oraz sprzeczne z doświadczeniem życiowym i zasadami racjonalnej gospodarki przyjęcie, iż część usług wykonana została przez podmioty trzecie nieodpłatnie; - art. 122 O.p. przez zaniechanie działań zmierzających do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego; - art. 121 w zw. z art. 181 O.p. przez arbitralne uznanie, że organ podatkowy nie ma obowiązku informować podatnika jakie dowody należy przedstawić na potwierdzenie dokonania czynności rodzącej skutki podatkowe. W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że nie kwestionują ustaleń organów podatkowych w zakresie niedopełnienia obowiązków rejestracyjnych przez niektórych podwykonawców firmy zatrudnionych przez Skarżącego, tym niemniej twierdzenie organów, iż z tego powodu nie poniósł on kosztów zakupu części usług jest bezpodstawne. Organy pominęły bowiem tak istotne dowody jak zakresy zleceń i harmonogramy prac oraz wyjaśnienia co do ograniczonych możliwości weryfikacji zatrudnianych podmiotów. W szczególności nie dopuszczono dowodu z zeznań świadka Z. P. - kierownika robót ze strony inwestora, o którego przesłuchanie Skarżący wnosił przed organem odwoławczym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonych decyzji orzekając na podstawie akt sprawy, to jest materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania; sąd rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zakres rozstrzygnięcia sądu wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in Peius ( art. 133 i 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej-" P.p.s.a."). Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem z naruszeniem prawa. W rozpatrywanej sprawie, spór pomiędzy Skarżącymi a organami podatkowymi dotyczy: - nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków na łączną kwotę [...] zł., udokumentowanych fakturami wystawionymi przez podmioty nieistniejące, a także wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Przedsiębiorstwo [...] M. - D. J. , który od 1 września 2000 r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, a w zeznaniach zaprzeczył wystawieniu faktur na rzecz firmy J. K., oraz - wydatków poniesionych w łącznej kwocie [...] zł., na zakup materiałów budowlanych i hydraulicznych w okresie sierpień - grudzień 2002 r., z uwagi na niewykorzystanie ich w 2002 r. i nie ujęcie w spisie remanentowym sporządzonym na dzień 31 grudnia 2002 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone wadliwie z naruszeniem art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Za uzasadnione Sąd uznał zarzuty Skarżących dotyczące braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie dowolnej oceny wybranych dowodów, bez ustalenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że celem postępowania odwoławczego, jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygniecie sprawy podatkowej przez organ odwoławczy. Wynika to z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Zadaniem organu odwoławczego jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ustalenie jaka norma stanowi podstawę rozstrzygnięcia danej sprawy i jaka jest jej treść, dokonanie subsumcji udowodnionego stanu faktycznego pod tę normę, a następnie ustalenie konsekwencji prawnych jakie norma ta wiąże z udowodnionym stanem faktycznym. Przepis art. 121 O.p. wyraża zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje równo interesy podatnika i Skarbu Państwa a materialno prawnych wątpliwości nie rozstrzyga na niekorzyść podatnika. Przepis art. 181 stanowi, iż" dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej....... oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe." Przepis art. 122 O.p. wyraża zasadę prawdy materialnej, zgodnie z którą organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji zasada prawdy materialnej zobowiązuje organy podatkowe do badania związku stanu faktycznego i prawnego sprawy z rzeczywistością. Procesowe gwarancje realizacji prawdy materialnej zawierają regulacje dotyczące postępowania dowodowego ujęte są w przepisach rozdziału 11 Ordynacji. Jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji. Poszukiwania stanu faktycznego powinny objąć przy tym wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, zwłaszcza mające znaczenie dla oceny ich wiarygodności oraz mocy przekonywania. Zgromadzenie materiału dowodowego wpływa bezpośrednio na obiektywizm prowadzonego postępowania dowodowego. Aby dojść do prawdy obiektywnej organy podatkowe nie mogą ograniczać zakresu środków dowodowych. Obowiązek przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego tak z urzędu, jak i na wniosek wynika z art. 122 oraz z art. 187 § 1 O.p. Organy podatkowe muszą bowiem, zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji, podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, natomiast jakiekolwiek ograniczenie środków dowodowych, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy stanowi zagrożenie dla realizacji prawdy materialnej i może wynikać tylko z przepisów ustawowych. W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe nie doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. W szczególności nie znajduje oparcia w powołanych przepisach odmowa przeprowadzenia wskazanych przez Skarżącego dowodów na okoliczność poniesionych wydatków ujętych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Organy podatkowe obu instancji przyjęły, iż firma I. nie poniosła kosztów zakupu niektórych usług dlatego, iż firmy, wyszczególnione w decyzji, którym Skarżący zlecił wykonanie usług okazały się podmiotami niezarejestrowanymi. Ma rację Skarżący, że organy pominęły takie dowody jak przekazane zakresy zleceń i harmonogramy prac potwierdzające, iż bez zakupu usług podwykonawców firma I. nie mogłaby wykonać zleceń swoich zleceniodawców. Pominięto i nie odniesiono się do tych wyjaśnień Skarżącego, które znajdują potwierdzenie w doświadczeniu życiowym, iż w przypadku konieczności szybkiego zatrudnienia jakiegoś podmiotu do wykonania określonej pracy, możliwość jego weryfikacji jest ograniczona. Z doświadczenia życiowego wiadomym jest też, że drobni podwykonawcy nie współpracujący na stałe z daną firmą, często nie wyrażają zgody na płatność przelewem i żądają płatności gotówką. Organy nie dając wiary Skarżącemu, że w wyniku włamania do samochodu w dniu 17 grudnia 2003 r. skradziono mu dokumenty, nie wystąpiły do Komendy Rejonowej Policji, o co wnosił Skarżący, aby uzyskać protokół zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa i upewnić się czy wyjaśnienia Skarżącego w tym zakresie są prawdziwe. Uznały, że ponieważ lokal na biuro został Skarżącemu udostępniony 1 czerwca 2003 r., niewiarygodne jest, iż przeprowadzka ( przewożenie dokumentów ), miała miejsce 17 grudnia 2003 r. Pominęły dokument, przedstawiony przez Skarżącego w trakcie kontroli, w postaci protokołu zdawczo - odbiorczego lokalu, z którego wynikał stan lokalu i konieczność adaptacji go do potrzeb biurowych. Organ podatkowy II instancji twierdząc, iż Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów dokumentujących poniesione wydatki, z wyjątkiem zakwestionowanych faktur, jednocześnie nie dopuścił dowodu z zeznań świadka Z. P., który według twierdzeń Skarżącego, będąc kierownikiem robót zatrudnionym przez inwestora, mógłby wskazać jakie podmioty wykonywały poszczególne prace wchodzące w skład zlecenia i przyjęły, wbrew dyspozycji art. 181 O.p., iż dowód taki jest bezwartościowy. Organy podatkowe obu instancji, przyjęły natomiast za dowód w sprawie zeznania podwykonawcy, świadka A. J., który mając zawieszoną działalność swojej firmy pod nazwą P. [...] M. od 1 września do odwołania , zeznał, iż nie wystawił żadnej faktury VAT a 2002 r. na rzecz firmy I.. Organy nie powiadomiły o terminie przesłuchania tego świadka Skarżącego, nie umożliwiły mu w ten sposób obecności podczas przesłuchania i możliwości zadawania pytań oraz wyjaśnienia, czy podpis na fakturach przedstawionych przez Skarżącego z podpisem A. J., jest rzeczywiście jego podpisem. W razie wątpliwości, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, należało dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłego grafologa, celem potwierdzenia lub wykluczenia autentyczności podpisu tego świadka. Gdyby podpis okazał się fałszywy, to sprawa powinna się znaleźć w kręgu zainteresowania organów ścigania. Prawidłowo natomiast organ odwoławczy uznał, iż w sytuacji kiedy materiały budowlano hydrauliczne, zakupione przez Skarżącego w okresie sierpień - grudzień 2002 r. nie zostały zużyte w 2002 r., i nie zastały ujęte w spisie remanentowym według stanu na dzień 31 grudnia 2002 r., nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w 2002 r. Organ odwoławczy nie odniósł się do wyjaśnień Skarżącego dotyczących ilości osób zatrudnionych przez niego w firmie w okresie objętym kontrolą i ilości posiadanego sprzętu sprzętu, nie przeanalizował czy w sytuacji prowadzonych robót zachodziła konieczność jednoczesnego użycia kilku koparek i kilkunastu samochodów ciężarowych, które wywoziły gruz i urobek a przywoziły piach do ich zasypania i zagęszczania, a tym samym czy zakup zakwestionowanych usług był uzasadniony. Odmowa uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie przesłuchania świadka P., analizy zakresu zleceń i harmonogramu prac, oraz pominięcie wyjaśnień prezesa spółki M., narusza zasadę określoną w art. 191 O.p. Żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu należy bowiem uwzględnić, zgodnie z dyspozycją art. 188 O.p., jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy chyba, że okoliczności te, stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wnioski dowodowe dotyczyły kwestii spornych, co do których uznano za niewystarczające wyjaśnienia składane przez Skarżącego. Miało to, zdaniem Sądu, istotny wpływ na wyjaśnienie sprawy. Powyższe naruszenie spowodowało, że Sąd nie mógł ocenić czy podatnik poniósł wydatki, które uwzględnił w księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania przychodów, oraz czy organy podatkowe prawidłowo zakwestionowały te wydatki. Zważywszy na powyższe okoliczności, postępowanie dowodowe w sprawie wymaga uzupełnienia. Stwierdzając, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 210 § 1 P.p.s.a., Sąd nie zasądził kosztów postępowania sądowego na rzecz Skarżących, albowiem nie złożyli oni takiego wniosku w skardze ani w żadnym piśmie procesowym skierowanym do sądu, a na rozprawę nie stawili się.