VI SA/Wa 1196/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant apl. prok. Magdalena Morys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. S. w przedmiocie żądania wymierzenia grzywny [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. oddala skargę Wyrokiem z dnia 25 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1362/05 uwzględnił skargę Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, iż organy Policji nie rozpoznały sprawy z uwzględnieniem treści art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organy Policji całkowicie pominęły kwestię indywidualnych i rzeczywistych potrzeb zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. W głównej mierze chodziło tu o osobiste zaangażowanie skarżącego w sport, w tym także w sport wyczynowy co przejawiało się we wspomaganiu kariery sportowej dzieci: córki K. i syna M. nie tylko w Polsce, lecz i na arenie międzynarodowej. Ma to ogromne znaczenie dla oceny osobistego podejścia skarżącego do rywalizacji sportowej także w aspekcie psychologicznym, czyli samorealizacji i potrzeby współzawodnictwa sportowego. Skarżący już we wniosku o udzielenie pozwolenia na broń podkreślał, że strzelectwo sportowe uprawia od 1965 r., a także w praktyce dobrze poznał zasady konsekwentnego treningu sportowego i uczestnictwa w rywalizacji sportowej. Okoliczności te nie zostały należycie zbadane w toku postępowania administracyjnego, zaś organy Policji ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że posiadanie licencji strzeleckiej od 2005 r. oraz przynależność do klubów strzeleckich od 2004 r. i średnie wyniki sportowe wskazują, że skarżący zamierza uprawiać strzelectwo jedynie rekreacyjnie, co nie zapewnia możliwości uzyskania pozwolenia. Sąd stwierdził ponadto, że skoro skarżący nie jest ani wybitnym zawodnikiem ani instruktorem strzelectwa sportowego, należy postawić pytanie czy skarżący nie mógłby być uznany za osobę, która wykazuje ponadprzeciętne potrzeby posiadania broni sportowej, mając na względzie kontynuację zainteresowań strzeleckich, trwały związek skarżącego ze sportem, indywidualną potrzebę współzawodnictwa sportowego utrwaloną wcześniejszymi osiągnięciami sportowymi dzieci w innej dziedzinie sportu. Zdaniem Sądu, opisane wyżej okoliczności powinny być poddane ponownej analizie przez organy Policji przy uwzględnieniu kryterium indywidualnej oceny zasadności wniosku. Dopiero stwierdzenie istnienia konkretnych przesłanek negatywnych uzasadniałoby odmowę udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń sportową. Ponownej oceny wymagać będzie sprawa rzeczywistych potrzeb skarżącego jako członka klubu strzeleckiego, a także jego wcześniejszych związków ze sportem, w tym sportem strzeleckim i uzyskanych pozwoleń na posiadanie broni sportowej w kontekście wyrażonego przez organy Policji poglądu, iż opisywane we wniosku okoliczności nie wyróżniają skarżącego wśród innych osób uprawiających strzelectwo sportowe. Orzeczenie Sądu uprawomocniło się w dniu [...] stycznia 2006 r. Akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem Sąd zwrócił Komendantowi Głównemu Policji w dniu [...] stycznia 2006 r. Mając na uwadze treść wyroku sądu administracyjnego organ uznał, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego i dlatego zwrócił się do Z. S. o przedłożenie dokumentów potwierdzających: - jego zaangażowanie w sport strzelecki w okresie od 1965 r. do dnia uzyskania patentu strzeleckiego i licencji PZSS tj. do grudnia 2004 r., - zaangażowanie w rozwój kariery sportowej dzieci (tj. córki K. i syna M.); - czynne uprawianie strzelectwa sportowego od czerwca 2005 r. (dyplomy, komunikaty z udziału w zawodach strzeleckich). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia [...] marca 2006 r. zakwestionował prowadzenie postępowania administracyjnego i żądanie przedstawienia nowych dowodów. Wobec powyższego organ zwrócił się do klubów strzeleckich w B. i B., których skarżący jest członkiem o udzielenie informacji dotyczących jego udziału i osiąganych wyników organizowanych przez te kluby zawodach strzeleckich. W tej samej sprawie zwrócił się do lokalnych władz Okręgowego Związku Strzelectwa Sportowego w K., a ponadto wystąpił do Prezesa Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. o zajęcie stanowiska w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oraz wskazania okoliczności, które jako uczestnik postępowania przed WSA podał do wniosku o uwzględnienie skargi Z. S.. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. skarżący Z. S. złożył zażalenie na niezałatwienie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w terminie określonym w art. 35 k.p.a. sprawy wydania pozwolenia na broń podnosząc, iż organ naruszył zasadę wyrażoną w art. 12 k.p.a. określającą szybkość postępowania. Komendant Główny Policji będący właściwy do rozpoznania zażalenia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. uznał je za nieuzasadnione. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. skarżący Z. S. wezwał [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1362/05. Zdaniem skarżącego prowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy też żądanie nowych dowodów w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem nie znajduje uzasadnienia w świetle powołanego orzeczenia. W ocenie skarżącego z uzasadnienia wyroku wynika wyłącznie obowiązek poddania przez organ ponownej analizie zebranego już w sprawie materiału i wyeliminowanie naruszeń prawa. W dniu [...] kwietnia 2006 r. Z. S. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego B. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. grzywny na podstawie art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona zarzuciła organowi niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1362/05 podtrzymując swoje stanowisko w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2006 r. Ponownie stwierdził, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku sądu administracyjnego z dnia [...] października 2005 r. sprowadzały się do zalecenia organowi, aby wydając ponownie decyzję w sprawie pozwolenia na broń poddał ponownej analizie okoliczności, które Sad przyjął jako dowody w sprawie. Zdaniem skarżącego organy policji nie są uprawnione do oceny osiąganych wyników oraz ich poziomu sportowego przez członków Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Jedynym uprawnionym jest Polski Związek Strzelectwa Sportowego i brak było podstaw do zwracania się do klubów strzeleckich w B. i B. o udzielenie informacji dotyczących udziału skarżącego i osiąganych przez skarżącego wyników w organizowanych przez te kluby zawodach. Ponadto na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 17 sierpnia 2006 r. skarżący Z. S. złożył zaświadczenie wystawione przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego potwierdzające, że Z. S. spełnił warunki występowania okoliczności o jakich mowa w art. 10 ust.1 do otrzymania pozwolenia na broń w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę organ ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej odnośnie niewykonania w/w wyroku sądu administracyjnego wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu powoływany wyrok Sądu zarzucił organom I i II instancji nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale także procesowego i zobowiązywał do należytego wyjaśnienia sprawy. W tym też celu [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. prowadził postępowanie administracyjne, które zakończyło się już wydanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przewidziane w tym przepisie uprawnienia Sądu mają niewątpliwie charakter dyscyplinujący organy administracji publicznej i represyjne w stosunku do niego. Skarga o której mowa w art. 154 p.p.s.a. może być wniesiona, gdy organ administracji publicznej po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub decyzji pozostaje w bezczynności. Z bezczynnością organu mamy natomiast do czynienia, gdy właściwy organ po wyroku uwzględniającym skargę nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał czynności w powtórnym postępowaniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny skutków prawnych jakie wywołało orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r. Zdaniem strony skarżącej ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku sądu administracyjnego z dnia 25 października 2005 r. sprowadzały się do zalecenia organowi, aby wydając ponownie decyzję w sprawie pozwolenia na broń poddał ponownej analizie okoliczności, które Sąd przyjął już jako dowody w sprawie i brak było jakichkolwiek podstaw do prowadzenia powtórnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu natomiast wymowa powołanego orzeczenia była inna. Skutkiem tego orzeczenia była konieczność ponownego i dokładnego wyjaśnienie sprawy przed ponownym wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na broń. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu i dlatego nie znalazł podstaw do wymierzenia [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. kary grzywny na podstawie art. 154 p.p.s.a. W świetle stanowiska zawartego w wyroku sądu administracyjnego z dnia 25 października 2005 r. organy Policji nie rozpoznały sprawy z uwzględnieniem treści art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa. Organy Policji całkowicie pominęły kwestię indywidualnych i rzeczywistych potrzeb zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. W głównej mierze chodziło tu o osobiste zaangażowanie skarżącego w sport, w tym także w sport wyczynowy, co przejawiało się we wspomaganiu kariery sportowej dzieci: córki K. i syna M. nie tylko w Polsce, lecz i na arenie międzynarodowej. Ponadto Sąd zauważył, iż skarżący już we wniosku o udzielenie pozwolenia na broń podkreślał, że strzelectwo sportowe uprawia od 1965 r. a także w praktyce dobrze poznał zasady konsekwentnego treningu sportowego i uczestnictwa w rywalizacji sportowej. Okoliczności te nie zostały należycie zbadane w toku postępowania administracyjnego, zaś organy Policji ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że posiadanie licencji strzeleckiej od 2005 r. oraz przynależność do klubów strzeleckich od 2004 r. i średnie wyniki sportowe wskazują, że skarżący zamierza uprawiać strzelectwo jedynie rekreacyjnie, co nie zapewnia możliwości uzyskania pozwolenia. Dlatego też Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że w świetle powyższego orzeczenia, organy Policji zobowiązane były do ponownego wyjaśnienia sprawy, w tym do uzupełnienia materiału dowodowego i poddania go ponownej analizie z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku. A zatem nie można mówić o bezczynności organu I instancji, który po przekazaniu mu akt administracyjnych wraz z wyrokiem sądu z dnia 25 października 2005 r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Ponadto rozpatrując po raz pierwszy wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na broń palną sportową organ oparł się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez stronę oraz przesłuchał skarżącego. Dlatego też nie można mówić, że prowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające po wyroku uchylającym poprzednie decyzje stanowiło powielenie wskazanych czynności. Jednocześnie organ każdorazowo przekraczając termin na załatwienie sprawy o którym mowa w art. 35 k. p. a., stosownie do treści art. 36 k.p.a. informował stronę o tym fakcie podając przyczynę zwłoki. Dokładne wyjaśnienie sprawy na etapie postępowania administracyjnego jest o tyle istotne, że Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało natomiast znaczenia przedstawione przez stronę zaświadczenie wystawione przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego potwierdzające, że Z. S. spełnił warunki występowania okoliczności o jakich mowa w art. 10 ust. 1 do otrzymania pozwolenia na broń w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W ocenie Sądu powinno być ono uwzględnione przy rozpatrywaniu skargi na decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na broń, która w tej sprawie już zapadła. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.