VII SA/Wa 761/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 761/06 Uzasadnienie [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., po wznowieniu postępowania z wniosku S. L., uchylił decyzję ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2003r. znak:[...] i orzekł o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 1999r. znak [...] oraz na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, odmówił nakazania M. .K. E. D., L. K., L. K. rozbiórki silosu na kiszonkę zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...] w H. przy ulicy K.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] marca 2003r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] marca 2003r. uchylającą decyzję wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 1999r. i orzekającą na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. odmowę rozbiórki silosu na kiszonkę. Podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wniosek S.L. został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu, zaś dołączone do wniosku mapy ewidencyjne z 1963 oraz 1976r. stanowiły nowe dowody nie znane organowi, który wydawał decyzje objętą wnioskiem o wznowienie. Z ustaleń organu wynikało, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany około roku 1965 bez wymaganego, w przypadku takich obiektów, pozwolenia na budowę. Organ uznał, iż na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) , a w szczególności art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy. VII SA/Wa 761/06 Mając na uwadze powyższy przepis organ ustalił, iż w dacie budowy nie obowiązywał dla tego terenu plan zagospodarowania przestrzennego. Brak obowiązującego planu , w ocenie organu, przesądza o braku zakazu zabudowy terenu w określony sposób. Nie można zatem stwierdzić naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o którym jest mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. Organ nie stwierdził również aby sporny silos powodował niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, a zatem przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W wyniku odwołania S. L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, iż przepis art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. uzasadnia wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce wyłącznie w sytuacji, gdy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. L. zarzucił decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie art. 6, 7 i 75 k.p.a.. nie wzięcie pod uwagę wyroków NSA Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 13 lutego 200lr. i z dnia 27 listopada 20022 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 200lr. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. VII SA/Wa 761/06 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ten wynik, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.")- Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty mogły być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja zapadła w wyniku kontroli instancyjnej decyzji wydanej w oparciu o art. 151 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. VII SA/Wa 761/06 W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły, iż zachodzą przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący zachował również miesięczny termin określony w art. 148 k.p.a. Zasadnym zatem było wznowienie postępowania w sprawie, jak również zastosowanie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organu w zakresie ustaleń stanu faktyczny sprawy. Znajduje ono bowiem odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy. Z ustaleń tych wynika, iż przedmiotowy silos został wybudowany około roku 1965, a zatem pod rządami ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. z 1961r. Nr 7, poz. 46 z późn.zm.). Obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej, ponieważ inwestor nie wykazał się pozwoleniem na budowę. Było ono natomiast było wymagane dla tego typu obiektów budowlanych w okresie obowiązywania tej ustawy. Zastosowanie w sprawie ma zatem na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r. Zgodnie z tym przepisem, obiekt budowlany wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, podlega przymusowej rozbiórce, gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane że w chwili budowy przedmiotowego obiektu teren, na którym został on wybudowany nie był objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie zatem naruszony został przepis art. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. z 1961r. Nr 7, poz. 46 z późn.zm.) stanowiący, iż obiekty budowlane mogą być wznoszone wyłącznie na terenach przeznaczonych na dany cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. VII SA/Wa 761/06 Sąd nie podziela poglądu organów administracji wyrażonego w uzasadnieniach kontrolowanych w tym postępowaniu decyzji, iż z brakiem planu zagospodarowania przestrzennego w dacie budowy obiektu, wiąże się brak zakazu budowy na danym terenie. W ocenie Sądu brak planu zagospodarowania przestrzennego terenu na którym posadowiono przedmiotowy obiekt oznacza, iż teren ten nie był w ogóle przeznaczony pod zabudowę. Tak też. SN w wyroku z dnia 28 czerwca 1985r. sygn.akt III ARN 11/85 , publik. OSNC 1986/3/40. Późniejsze uchwalone plany zagospodarowania przestrzennego, jak również zmiana sposobu użytkowania silosu, nie mają wpływu na ocenę istnienia przesłanek z art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. W ocenie Sądu błędna wykładnia przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) dokonana przez organ w niniejszej sprawie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).