I SA/Bd 296/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Stanisława F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. Nr [...] z dnia [...] 2005r. orzekającą o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy II instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] 2005r. Stanisław F. złożył zeznanie podatkowe o wysokości dochodu osiągniętego w 2000r. PIT-37, wraz z wyjaśnieniem, iż wcześniej nie składał zeznania za ten rok i nie odliczał wydatków mieszkaniowych. W związku z czym zwrócił się o zwrot nadpłaconego podatku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. decyzją Nr [...] z dnia [...] 2005r. orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. Stanisław F. od tej decyzji złożył odwołanie, w którym podniósł, że jako członek spółdzielni jest zobowiązany do ponoszenia opłat czynszowych oraz przeprowadzania remontów na własny rachunek. Oświadczył również, że roboty zaopatrzeniowe i remontowo – malarskie wykonał samodzielnie, wyceniając robociznę na 320 zł, a koszt materiałów (wg skradzionych faktur) wyniósł 168 zł. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu złożonego środka odwoławczego, w oparciu o będący w jego dyspozycji materiał dowodowy, decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006r. wydaną w trybie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W swym uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 75 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Stosownie do art. 75 § 2 pkt 1 lit. a wspomnianej ustawy, uprawnienie powyższe przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2 (zeznanie roczne), wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej. W takim przypadku jak stanowi art. 75 § 3, podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty obowiązany jest złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Organ podatkowy II instancji wskazał, że skarżący w dniu 5 września 2005r. oświadczył, że nie posiada faktur VAT potwierdzających zakup materiałów na remont lokalu mieszkalnego w 2000r., gdyż w dniu [...] 2005r. skradziono mu pieniądze w wysokości 100 zł oraz faktury VAT za lata 2000-2002. Ponadto organ podatkowy II instancji stwierdził, że w myśl art. 27a ust. 1 pkt 1 lit g ustawy o podatku od osób fizycznych (dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2000r., podatek dochodowy od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, obniżony zgodnie z art. 27b o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej, utworzonej na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 27a ust. 6 pkt 1 ww. ustawy wysokość poniesionych wydatków ustala się na podstawie faktury lub rachunku, wystawionych wyłącznie przez podatnika podatku od towarów i usług, nie korzystającego ze zwolnienia od tego podatku, lub dowodu odprawy celnej, a w przypadku wpłat na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej – na podstawie dowodu wpłaty. Organ stwierdził, że nie można uwzględnić kosztu prac remontowych, które skarżący wykonał samodzielnie oraz kosztów materiałów, na które nie posiada faktur VAT. Brak odpowiednich dokumentów potwierdzających poniesione wydatki pozbawia zatem skarżącego prawa skorzystania z odliczenia tych wydatków w ramach ulgi na remont i modernizację lokalu mieszkalnego. Możliwość skorzystania z ulgi remontowej uzależniona została także od poniesienia pewnych minimalnych wydatków, które zostały określone przez art. 27a ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że zmniejszenie podatku w ramach ulgi remontowej może być dokonane w roku podatkowym, w którym suma wydatków poniesionych przez podatnika od początku każdego 3 – letniego okresu wynosi co najmniej 0,3 % podstawy, którą zgodnie z art. 27a ust. 2 ustawy, stanowi iloczyn 70 m2 powierzchni użytkowej i wskaźnika przeliczeniowego 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonego do celów obliczenia premii gwarancyjnej od wkładów na oszczędnościowych książeczkach mieszkaniowych za III kwartał roku poprzedzającego rok podatkowy. W latach 2000-2002 kwota minimalnego wydatku uprawniającego do odliczenia wynosiła 456 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że wskazany przez skarżącego wydatek na zakup materiałów, poniesiony w 2000r. był niższy od tej kwoty i nie podlegający odliczeniu od podatku. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący skorzystał z prawa zaskarżenia ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc skargę z zachowaniem obowiązującego terminu. W treści skargi nie ma zarzutów odnośnie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując w uzasadnieniu na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu, który skutkowałby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem sporu między skarżącym a organami podatkowymi była nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Natomiast świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany. W niniejszej sprawie brak podstaw prawnych do uznania, iż doszło do powstania nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W świetle art. 27 a ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) wysokość wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego ustala się na podstawie faktury lub rachunku, wystawionych wyłącznie przez podatnika podatku od towarów i usług, nie korzystającego ze zwolnienia od tego podatku, lub dowodu odprawy celnej. Jednoznacznie w tym miejscu stwierdzić należy, co ustalono w trakcie postępowania podatkowego, że skarżący nie okazał dokumentów, które zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami, regulującymi materię podatkową, uprawniałyby go do odliczenia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Brak więc stosownych faktur VAT uniemożliwiał skarżącemu skorzystanie z pomniejszenia podatku. Istotne w sprawie jest również to, że nawet, gdyby skarżący posiadał stosowne dokumenty świadczące o poniesieniu wydatków, z tytułu których przysługiwało odliczenie, to i tak nie mógłby z niego skorzystać z uwagi na ich niewielką kwotę, wykazaną w korekcie zeznania podatkowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 27 a ust. 5 powołanej wyżej ustawy zmniejszenie podatku w przypadku wymienionym w ust. 3 pkt 3 może być dokonane w roku podatkowym, w którym suma wydatków poniesionych przez podatnika od początku każdego okresu trzyletniego wynosi co najmniej 0,3% kwoty, o której mowa w ust. 2, obowiązującej w pierwszym roku tego okresu. Minimum roczne trzyletniej ulgi podatkowej w 2000 r. wynosiło 456 zł. Natomiast zadeklarowane odliczenie w kwocie 31,92 zł związane było z kwotą wydatków w wysokości 168 zł. Tak więc zestawiając zadeklarowane przez skarżącego w korekcie zeznania podatkowego wydatki w wysokości 168 zł z ustaloną ustawowo minimalną kwotą wydatków w 2000 r. w wysokości 456 zł powiedzieć trzeba, iż także i ten warunek ulgi podatkowej nie został przez skarżącego spełniony. Wobec powyższego skonstatować trzeba, że skarżący nie posiadając prawa do odliczenia od podatku nie nabył również uprawnienia publicznoprawnego w postaci nadpłaty. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, jednak nie w stopniu, który obligowałby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji podatkowej. Odmawiając stwierdzenia nadpłaty w przypadku nie złożenia zeznania podatkowego i złożenia korekty nieuwzględniającej wszystkich źródeł przychodu organ podatkowy zobligowany jest przede wszystkim do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, względnie do określenia tego zobowiązania na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Bez określenia wysokości zobowiązania podatkowego trudno jest mówić o podatku nadpłaconym lub nienależnie uiszczonym ponad to, co się Skarbowi Państwa należy. W stanie faktycznym sprawy podczas postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty ustalono, że skarżący w korekcie zeznania (nadmienić należy, że zeznania podstawowego skarżący w ogóle nie złożył) nie wykazał wszystkich źródeł przychodu, tym samym zadeklarowane wielkości nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Zaistniały stan faktyczny zobowiązywał organ podatkowy pierwszej instancji do określenia należnej wysokości zobowiązania podatkowego przy uwzględnieniu wszystkich źródeł przychodu, a więc także tego niezadeklarowanego z tytułu emerytury-renty z ZUS w K. w wysokości 6.706,87 zł. Fakt wskazania prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego za 2000 r. w wysokości 406,60 zł w uzasadnieniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty, wydanej przez organ pierwszej instancji oraz określenie jego wysokości w tej samej kwocie (406,60 zł) w decyzji deklaratoryjnej z dnia [...] 2005 r. nr [...], wydanej przed ostatecznym zakończeniem postępowania podatkowego w przedmiocie nadpłaty decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] skutkowało uznaniem, iż omówione naruszenie prawa nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.