I OSK 1957/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) Joanna Runge- Lissowska Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2006 sygn. akt I SA/Wa 423/06 w sprawie ze skargi [...] Spółka Akcyjna na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] Spółka Akcyjna na rzecz Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 1 września 2006r., sygn. akt I SA/Wa 423/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...], nr [...], oraz decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę. W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: decyzją z dnia [...], na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) oraz w związku z art.. 104 k.p.a., Wojewoda D., stwierdził nabycie, przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie nieruchomości położonej w W., nieuregulowanej w księdze wieczystej, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu S. jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, opisaną w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości nr [...]. Organ wskazał, że według ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości obowiązującej w dniu 27 maja 1990r., przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i pozostawała we władaniu przedsiębiorstwa państwowego [...] bez tytułu prawnego w formie prawem przewidzianym. W związku z tym, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., działka nr [...] należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i podlegała komunalizacji z mocy prawa na rzecz Gminy Miejskiej W.. Od tej decyzji odwołanie wniosły [...] S.A., wskazując, że sporna działka nr [...] nie mogła podlegać komunalizacji z mocy prawa, bowiem nie należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego w dniu 27 maja 1990r. Podano, że sporny teren, w myśl ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 86, poz. 789 ze zm.), stanowi przyległy do linii kolejowej pas gruntu przeznaczony do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. Zdaniem Przedsiębiorstwa [...] Wojewoda całkowicie pominął obowiązujące w Polsce powojennej regulacje prawne dotyczące mienia poniemieckiego oddanego przedsiębiorstwu państwowemu "[...] ". Decyzją z dnia [...], na podstawie art. 18 ust. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) oraz art., 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Komisji strona odwołująca się nie wykazała, iż w dniu 27 maja 1990r. sporny grunt znajdował się w zarządzie dawnego przedsiębiorstwa Państwowego [...], zatem nie można było przyjąć, że przedmiotowa nieruchomość "należała" do tego przedsiębiorstwa. Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej [...] S.A. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż przedmiotowa nieruchomość nie mogła podlegać komunalizacji, gdyż nie należała do terenowego organu administracji państwowej. Zdaniem strony, organy obu instancji pominęły obowiązujące w Polsce powojennej regulacje prawne dotyczące mienia poniemieckiego oddanego przedsiębiorstwu [...]. [...] S.A. źródła nabycia zarządu upatrują w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu Przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe (Dz. z 1948 r., Nr 43, poz. 312), oddającym Kolejom w zarząd i użytkowanie majątek nieruchomy, stanowiący linie kolejowe zarządzane uprzednio przez Ministerstwo Komunikacji. Natomiast obowiązujący w dacie 27 maja 1990 r. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym Polskie Koleje Państwowe (Dz. U Nr 26, poz. 138 ze zm.) stwierdzał, iż mienie przedsiębiorstwa [...] stanowiło wydzieloną część mienia ogólnonarodowego. Wskazano, że sporna nieruchomość jako infrastruktura kolejowa "Dworca W. Ś.", należała i służyła w dniu 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwu państwowemu wykonującemu zadania publiczne o charakterze ogólnokrajowym i z mocy art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie podlegałaby komunalizacji. Wyrokiem z dnia 1 września 2006r., sygn. akt I SA/Wa 423/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...], nr [...], oraz decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę. Sąd wskazał, że dla skutecznego skomunalizowania mienia na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, konieczne jest łączne spełnienie wymienionych w nim przesłanek, tzn. należało uwzględnić stan faktyczny i prawny z dnia wejścia w życie ustawy, mienie podlegające komunalizacji powinno stanowić własność Skarbu Państwa, należeć do jednej z jednostek w tym przepisie wymienionych i nie podlegać wyłączeniu z komunalizacji na podstanie dalszych przepisów ustawy. Mieniem należącym do rad narodowych i terenowych organów administracji stopnia podstawowego były te prawa majątkowe Skarbu Państwa, które nie znajdowały się pod zarządem innych niż Państwo, państwowych osób prawnych. W ocenie Sądu, orzekając o komunalizacji nieruchomości będących we władaniu przedsiębiorstwa [...] organy administracji powinny rozważyć, czy uregulowania zawarte w powołanej ustawie z dnia 27 kwietnia 1989r. dotyczące mienia przedsiębiorstwa [...] nie stają temu na przeszkodzie. Sąd pierwszej instancji podniósł, że po zakończeniu działań wojennych w 1945r. i wskutek zmiany granic Państwa Polskiego następowało obejmowanie majątku poniemieckiego, między innymi nieruchomości i infrastruktury kolejowej. Następowało to generalnie na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17) i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62). Ponadto na mocy dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 4 listopada 1944 r. o militaryzacji Polskich Kolei Państwowych (Dz. U. Nr 11, poz. 55) zarządzanie kolejami po ich zmilitaryzowaniu przeszło na Naczelnego Dowódcę Wojska Polskiego lub na upoważnioną przez niego osobę. Dekret ten obowiązywał do dnia 20 lipca 1949r. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się z autorami skargi, że organy orzekające w sprawie nie zbadały regulacji prawnych, w oparciu o które przedsiębiorstwo [...] przejmowało majątek byłych kolei niemieckich Podkreślono, że przedsiębiorstwo [...] jako jednostka wchodząca w skład struktur wojskowych podlegała w tym okresie innym zasadom zarządzania niż przedsiębiorstwa nie mające statusu jednostki zmilitaryzowanej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, radca prawny B. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony drugiej na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U Nr 32 poz. 191 ze zm.), art. 16 ust 1 i ust 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26 poz. 138 ze zm.), § 16 i § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62), art. 2 ust 4 i art. 12 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13 poz. 87), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że tytuł prawny w odniesieniu do spornej nieruchomości mógłby powstać dla przedsiębiorstwa państwowego "[...] " bezpośrednio na podstawie powyższych przepisów. 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z jednolitym poglądem przyjętym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stronami postępowania komunalizacyjnego w postępowaniu o stwierdzenie nabycia mienia z mocy prawa są Skarb Państwa, reprezentowany przez właściwego starostę, oraz właściwa gmina. Jeżeli inny podmiot uważa, że jest stroną takiego postępowania, powinien to wykazać. Podniesiono, że w art. 34 ust.1 ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm.), ustawodawca bezzasadnie pominął możliwość uwłaszczenia przedsiębiorstwa [...] z mocy prawa na gruntach stanowiących w dniu 5 grudnia 1990r. własność gmin, zwłaszcza w kontekście prawidłowych w tym zakresie rozwiązań przyjętych w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że skoro [...] S.A., ani w pierwszej, ani w drugiej instancji nie była w stanie wykazać, że owa nieruchomość w dniu 27 maja 1990r. nie należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, ponieważ znajdowała się wówczas w zarządzie przedsiębiorstwa [...], to trudno oczekiwać, aby wspomniany dowód mógł być przedstawiony przez organy administracji publicznej. Ponadto wskazano, że organem założycielskim dawnego Przedsiębiorstwa Państwowego [...] nie był żaden z organów wymienionych w art. 5 ust. 1 lub 2 (także w ust. 3) ustawy z dnia 10 maja 1990r. Podniesiono, że zgodnie z punktem 1 uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r., W 13/91, termin "należące do", użyty w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990r. w odniesieniu do nieruchomości stanowiących mienie ogólnonarodowe będących w dyspozycji przedsiębiorstw państwowych, oznacza w tym przepisie, że przedsiębiorstwa te wykonywały w stosunku do tych nieruchomości różnego rodzaju uprawnienia o charakterze cywilnoprawnym, co nie wyłącza, że grunty będące w zarządzie przedsiębiorstw państwowych z punktu widzenia uprawnień administracyjnych o charakterze władczym "należały" do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, które wykonywały uprawnienia władcze w stosunku do wymienionych wyżej gruntów. Zwrócono uwagę, że przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 1989r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 26, poz. 138 ze zm.), nie kreowały, ani nawet nie potwierdzały prawa zarządu przedsiębiorstwa [...] w stosunku do konkretnych nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie argumenty w niej podniesione są trafne. Art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wskazuje podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną stanowiąc w punkcie pierwszym, że podstawą taką może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w punkcie drugim, że podstawę kasacyjną może stanowić naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Istotą rozpoznawanej sprawy jest, czy przedsiębiorstwo [...] posiadało tytuł prawny do nieruchomości położonej we Wrocławiu, niuregulowanej w księdze wieczystej, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu S. jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, opisaną w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990r. ma charakter deklaratoryjny i stwierdza stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 27 maja 1990r., natomiast wszelkie zmiany tak stanu faktycznego jak i prawnego, które nastąpiły po tym dniu nie mogą mieć znaczenia prawnego. Podkreślić należy, że w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej z 10 maja 1990r., to jest w dniu 27 maja 1990r., obowiązywała ustawa z 27 kwietnia 1989r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138 z późn. zm.), która w rozdziale 6 szczegółowo regulowała kwestie dotyczące mienia przedsiębiorstwa [...] stanowiąc w art. 16 m.in., że mienie przedsiębiorstwa [...] stanowi wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, a przedsiębiorstwo wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia będącego w jego dyspozycji z wyjątkiem uprawnień wyłączonych w przepisach ustawowych. Postępowanie komunalizacyjne dotyczące wskazanej powyżej nieruchomości położonej we Wrocławiu prowadzone było na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), a więc w trybie przepisów regulujących przejście z mocy samego prawa z dniem wejścia w życie tej ustawy, to jest w dniu 27 maja 1990r., własności mienia ogólnonarodowego (państwowego) należącego do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej na rzecz właściwych gmin. Z akt sprawy wynika, że wezwana do złożenia dowodu dotyczącego zarządzania przedmiotową nieruchomością [...] S.A. wskazała, iż nie dysponuje takim dokumentem. Tytuł do zarządu nieruchomością Skarbu Państwa nie wynika bowiem ani z mających ogólny charakter aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa państwowego [...]. Stwierdzić zatem należy, że niewskazanie przez przedsiębiorstwo [...] tytułu prawnorzeczowego do spornego gruntu powoduje, że odpowiada on przesłance określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej z 10 maja 1990r. i tym samym podlega komunalizacji z mocy prawa. Wskazać należy, że grunty, o których mowa w art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 80, poz. 720), a więc te, które wskazuje art. 34 tej ustawy nie dotyczą gruntów, które podlegają komunalizacji z mocy art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 171 ze zm.), tj. tych, które z dniem 27.05.1990 r. stały się z mocy prawa mieniem gminnym. Wskazuje to wyraźnie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2005r., sygn. akt K 30/03, oceniający zgodność z Konstytucją art. 1 pkt 19 i art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720), które traktują o gruntach, o których mowa w art. 34 ustawy nowelizowanej. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się również z autorem skargi kasacyjnej, że określenie "należące do", użyty w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990r., oznaczało należenie mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym, to jest posiadanie określonego tytułu prawnego. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w tej mierze utrwalone (zob. wyroki: z dnia 26 IX 2000 r., sygn. akt I SA 1342/99 – publ. LEX nr 78921; z dnia 2 II 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, publ. LEX nr 194864; z dnia 16 III 2006 r., sygn. akt 583/05, publ. LEX nr 198195). Zauważyć jednak należy, że warte podkreślenia są niektóre argumenty podniesione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a w szczególności, że w toku postępowania organy administracji publicznej winny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ z urzędu przeprowadza dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Niemniej jednak o zakresie postępowania decydują zawsze przepisy prawa materialnego. Dla rozstrzygnięcia kwestii objętej zaskarżoną decyzją znaczenie miał więc jedynie stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r., tj. w dniu 27 maja 1990 r. (art. 5 ust. 1 ustawy). Decyzja administracyjna w tym względzie ma zaś charakter deklaratoryjny, gdyż skutek prawny następował z mocy prawa z chwilą wejścia w życie powyższej ustawy. Oznacza to, że wszelkie inne okoliczności wskazane przez Sąd pierwszej instancji z tego punktu widzenia są prawnie obojętne. Nie było więc żadnych przesłanek do uwzględniania tych okoliczności w związku z wydawaniem zaskarżonej decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro [...] S.A. w piśmie z dnia 21 sierpnia 2005r. przyznały, że nie posiadały tytułu do gruntu, ograniczenie dalszego postępowania dowodowego przez organy obu instancji należy uznać za nienaruszające prawa procesowego. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego zasługują na uwzględnienie i z tego też powodu wyrok Sądu pierwszej instancji należało uchylić. Odnośnie oceny zasadności wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny. Wskazany art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Taka sytuacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w związku z art. 151 i art. 203 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.