II OSK 205/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia NSA Anna Żak Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt II SA/Po 322/06 w sprawie ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek E. P.-G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. [...] S.A. w P., reprezentowana przez radcę prawnego M. S., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 września 2006 r. oddalającego skargę wymienionej Spółki na decyzję Wojewody W. z dnia [...], Nr [...], uchylająca decyzję organu pierwszej instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu skarżącej pozwolenia na budowę. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] inwestor – [...] S.A. w P. wystąpił o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...], obręb G., położonej przy ul. [...] w P.. Do wniosku tego załączono decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionej inwestycji. W tej decyzji wskazano warunki wynikające z przepisów szczególnych, w tym m.in. z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1054 ze zm.). W zakresie warunków wynikających z przepisów ustawy – Prawo budowlane wskazano, że "dopuszcza się realizację zabudowy na granicy z działkami sąsiednimi, przy ul. [...] (dz. nr [...]) i [...] (dz. nr geod. [...]), co zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) jest dopuszczalne ze względu na rozmiary działki budowlanej". W zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, decyzja stwierdza, iż projektowane obiekty budowlane winny spełniać wymogi określone w art. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Wskazano też, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne określono na mapie zasadniczej w skali 1:500 stanowiącej załącznik do decyzji . Prezydent Miasta P. decyzja z dnia [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano m.in., że w dniu [...] przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku przy ul. [...] w Wydziale Urbanistyki i Architektury, została złożona do akceptacji koncepcja urbanistyczno-architektoniczna dla zabudowy działek położonych przy ul.[...] [...], [...] i [...]. Koncepcja ta zakładała na terenie wymienionych nieruchomości zabudowę szeregową ze ścianami w granicach bocznych działek. Nadto projekt budowlany dotyczący ul. [...][...], zatwierdzony decyzją Nr [...] z dnia [...] obejmował pierwszy etap docelowej zabudowy szeregowej. Wskazano, że dla zabudowy szeregowej na terenie działki nr [...], położonej przy ul. [...][...], inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...]. Zamierzenia inwestycyjne wnioskodawcy są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy oraz z koncepcją urbanistyczno-architektoniczną z [...] r., w związku z tym nie można żądać, by projektowany na działce przy ul. [...][...] obiekt odsunąć od granicy na odległość 1,5 m. Odwołania od powyższej decyzji złożyli właściciele lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] [...], E. P.-G. i Z. G., K. L.-G., M. G., K. P. i M. P., którzy wnieśli o jej uchylenie i wskazali, że istniejący budynek przy ul. [...][...] jest odsunięty od granicy o 35 cm, ma wykończoną elewację z gzymsem, posiada okno dachowe i doświetlenie pomieszczenia za pomocą luksferów. Zdaniem odwołujących konserwacja tej części elewacji wymaga odsunięcia nowej zabudowy o min. 1,5 m. Odwołanie wnieśli także C. J.-S. i H. S., którzy podnieśli, że projektowana zabudowa zasłoniłaby okna ich budynku przy ul. [...][...]. Od strony budowy znajdują się drzwi i oszklona weranda, które straciłyby swoje znaczenie. Nadto budynek straciłby na wartości. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wprawdzie inwestor spełnił podstawowe warunki d o uzyskania pozwolenia na budowę (w tym określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego), jednak nie uwzględnił zasady równego traktowania stron i nie przeprowadził badania zgodności zagospodarowania nieruchomości z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zasada wzajemności może być zachowana – zdaniem tego organu – przez oddalenie projektowanego budynku od granicy na odległość taką, na jaką jest oddalony budynek odwołujących się. Odsunięcie projektowanego budynku od granicy, zgodnie z zasadą niedyskryminacji, nie spowoduje – w ocenie organu odwoławczego – naruszenia zasad zabudowy szeregowej. Organ drugiej instancji wskazał nadto, że należy ustalić, czy projektowany budynek jest segmentem środkowym, czy skrajnym zabudowy szeregowej. Stwierdził, iż taki stan może być uwzględniony po uzyskaniu deklaracji właścicieli nieruchomości pryz ul. [...][...] o przewidywaniu dalszej zabudowy na tej nieruchomości do granicy. Po takim ustaleniu wystarczającym będzie – w ocenie organu odwoławczego – uzupełnienie materiału dowodowego o analizę nasłonecznienia i wykazanie, że budowa przy tej granicy nie spowoduje naruszenia przepisów o nasłonecznieniu. Jeżeli takie uzgodnienie nie zostanie sformułowane, to wówczas zachowanie zasady niedyskryminacji wymagać będzie zachowania odległości określonej w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor – [...] – żądając jej uchylenia w całości, ewentualnie stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi drugiej instancji naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazał, że przepis ten statuuje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jako akt o charakterze związanym. W związku z tym ustalenie przez organ, że skarżący spełnia warunki określone prawem budowlanym przy jednoczesnym zakazie odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zobowiązywało organ do uwzględnienia jego wniosku i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący podniósł także, iż na skutek niedopatrzenia organów administracji architektoniczno-budowlanej, budynek odwołujących się posadowiony został niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Zdaniem strony skarżącej Wojewoda W. uchylając decyzję Prezydenta Miasta P. błędnie ukierunkował dalsze postępowanie wskazując, iż pojęcie lokalizacji przy granicy może być rozumiane jako lokalizacja bezpośrednio przy granicy jak i w niewielkiej od niej odległości, a takie stanowisko jest sprzeczne z § 12 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 rozporządzenia. Nakazanie Prezydentowi przez Wojewodę dokonywania ustaleń, czy projektowany przez skarżącą budynek stanowi skrajny segment zabudowy szeregowej nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., bowiem takie ustalenie mogło nastąpić na podstawie dostępnej Wojewodzie dokumentacji. Skarżący podniósł także, iż Wojewoda błędnie zobowiązał Prezydenta Miasta P. do tego, by uzależnił treść przyszłego rozstrzygnięcia od przesłanek nieprzewidzianych przepisami prawa, to jest od zachowań osób trzecich (deklaracji właścicieli nieruchomości przy ul. [...][...] o przewidywaniu dalszej zabudowy od granicy). Wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 1 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił. Sąd stwierdził w motywach wyroku, że określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych (art. 42 ust. 1 pkt 3 u.s.p.) oznacza w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązek wskazania ograniczeń inwestowania i nie może być utożsamiane z rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów. To bowiem pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę. Rozpatrując niniejszą sprawę przez pryzmat powyższych rozważań, należało zatem zaaprobować pogląd organu drugiej instancji o konieczności rozważenia odległości planowanego budynku od granic sąsiednich działek (w tym badania zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). WSA stwierdził następnie, że respektowanie zasady wzajemności jest obowiązkiem organów administracji w toku postępowania o wydaniu pozwolenia na budowę i to w toku tego postępowania organy powinny brać pod uwagę odległość budyniu skarżących od przedmiotowej nieruchomości. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, to jest nie sprawdzono zgodności projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zasadne zatem było nakazanie przez organ odwoławczy organowi pierwszej instancji dokonania ustaleń umożliwiających stwierdzenie, czy spełniono wymogi wynikające z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a tym bardziej czy nie naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który nakazuje poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz konstytucyjnej zasady zasadą równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) i skorelowanej z nią zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji) oraz niedyskryminacji (art. 32 ust. 2 Konstytucji). Zasada równości i zasada sprawiedliwości społecznej nakazuje równo traktować podmioty wykazujące takie same cechy istotne w przypadku przyznawania określonego dobra. Sąd pierwszej instancji zauważył, że budynek przy ul. [...][...] został zrealizowany na podstawie ostatecznej i prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, której przysługuje domniemanie zgodności z prawem. Postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę ograniczone jest – zgodnie z żądaniem wniosku – rozmiarem i usytuowaniem planowanej inwestycji. Niedopuszczalne byłoby badanie w niniejszym postępowaniu przez organy administracji (czy przez Sąd) zgodności z prawem tej decyzji. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest bowiem wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji, zgodnie z którą decyzje, o których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania, może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w przepisach szczególnych. Skoro na podstawie ostatecznej decyzji, budynek przy ul. [...][...] został oddalony o 35 cm od granicy – zasada równego traktowania wyłącza możliwość takiego usytuowania projektowanego budynku, by miało to negatywny wpływ na budynek przy ul. [...][..]. Nie jest w związku z powyższym zasadny zarzut pełnomocnika, iż organ odwoławczy błędnie zinterpretował przepisy z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył też, że w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że "dopuszcza się realizację zabudowy na granicy", co nie jest równoznaczne z takim obowiązkiem (wyraz "dopuszcza się" wskazuje na swobodę w tym zakresie). Prawdą jest, że rozporządzenie w § 12 zawiera określenie "bezpośrednio przy granicy", jednak w sytuacji konieczności ochrony osób trzecich i wymienionych wyżej zasad (mających rangę konstytucyjną i ustawową) powołany przepis należy interpretować zgodnie z tymi zasadami, które wynikają zarówno z powołanych przepisów Konstytucji, jak i ustawy – Prawo budowlane. Rozporządzenie nie może tych zasad naruszać. W związku z tym należało uznać, iż pojęcie lokalizacji przy granicy nie jest tożsame z lokalizacją "w granicy", czy "na granicy" może być rozumiane jako lokalizacja budynku bezpośrednio przy granicy, nieruchomości w styku z granicą geodezyjną jak i lokalizacja w niewielkiej od niej odległości. Słusznie wskazał organ odwoławczy, iż należy zbadać kwestię zacienienia działki przy ul. [...][...]. Organ pierwszej instancji nie poczynił należytych ustaleń w tym zakresie. Nie poczynił także żadnych ustaleń w przedmiocie rozmiarów działki budowlanej, a jedynie poprzestał na stwierdzeniach zawartych w decyzji udzielającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zaś kwestia dopuszczalności budowy na granicy działki ze względu na rozmiary działki budowlanej, nie mogła być przesądzona na etapie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie Sądu orzekającego, zasadnie organ drugiej instancji nakazał ustalenie, czy projektowany budynek jest segmentem środkowym, czy skrajnym zabudowy szeregowej. Błędnie jednak wskazał, iż taki stan winien zostać ustalony na podstawie deklaracji właścicieli nieruchomości przy ul. [...][...] o przewidywaniu dalszej zabudowy na tej nieruchomości. W tym zakresie podzielić należało zarzut skarżącej spółki, iż nie można uzależniać wydania lub odmowy wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę na podstawie przyszłych zachowań osób trzecich względem inwestora. Ustalenia co do charakteru zabudowy powinny mieć charakter bezwarunkowy i niezależny od woli sąsiadów. Ograniczenie prawa własności może wynikać wyłącznie z ustawy (art. 64 ust. 2 Konstytucji). W ocenie sądu nie jest to jednak naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy (art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. W końcu WSA stwierdził, iż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego wyjaśnienia sprawy w znacznej części, wobec czego nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Wymieniony wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną [...] S.A. w P.. Zarzuciła mu naruszenie: 1) prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane oraz § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, przez błędną ich interpretację; 2) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest art. 134 § 1 i art. 141 § 4 zd. 1 ustawy P.p.s.a. , które miało wpływ na treść podjętego wyroku. Skarżąc wymieniony wyrok w całości skarżąca wniosła o: 1) jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu; 2) zobowiązanie WSA w Poznaniu do orzeczenia o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że skoro inwestor spełnił podstawowe wymogi pozwolenia na budowę, co ustaliły zarówno organy jak i WSA, to Sąd nie powinien oddalić skargi na decyzje Wojewody W. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, a to ze względu na związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Oddalając skargę na decyzję Wojewody W., WSA w Poznaniu powołał się na zasadę równości wobec prawa. Równość wobec prawa może być rozumiana wyłącznie jako równość w granicach prawa, a nie poza tymi granicami. Wobec tego odmówić pozwolenia na budowę można jedynie wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne danego inwestora w granicach prawa się nie mieści. Nie można natomiast odmawiać danemu inwestorowi możliwości realizacji jego zamierzeń budowlanych zgodnych z prawem, powołując się tylko na to, że na przeszkodzie temu stoi zabudowa już zrealizowana na podstawie objętych domniemaniem legalności ostatecznych (a zatem trwałych) decyzji administracyjnych. Ostateczne decyzje mają przymiot trwałości. Nie mają jednak waloru pozbawienia mocy obowiązującej będących w obrocie prawnym aktów normatywnych, stanowiących źródła powszechnie obowiązującego prawa, na podstawie których wydawane mają być kolejne decyzje administracyjne. To raczej te kolejne wydawane decyzje winny stać się przyczyną weryfikacji w trybach nadzwyczajnych wcześniej wydanych decyzji administracyjnych, jeśli okaże się, iż zachodzą przesłanki do uruchomienia takiej weryfikacji. W niniejszej sprawie z powodu błędów popełnionych przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla budynku położonego przy ul. [...][...] w P., zarówno WSA w Poznaniu, a wcześniej Wojewoda W. opowiedzieli się za określeniem posadowienia budynku na posesji przy ul. [...][...] w P., niezgodnie z rozporządzeniem. Skarżąca stwierdziła następnie, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola legalności decyzji administracyjnych nie obejmuje badania ich pod kątem zgodności z decyzjami wydanymi w innych sprawach, lecz jedynie pod kątem zgodności z prawem. Podniosła, iż Sąd nie uwzględnił w swoim wypadku tego, że ściana budynku przy ul. [...][...] usytuowana 35 cm od granicy z nieruchomością skarżącej nie ma otworów okiennych lecz tylko fragment zabudowy szklonymi pustakami, co miało mieć tylko charakter tymczasowy do czasu zabudowy działki skarżącej. Zaskarżony wyrok odrzucił więc normatywne znaczenie § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten nie stanowi bowiem o sytuowaniu budynków "przy granicy z działką sąsiednią", lecz o sytuowaniu "bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią". Wskazane uchybienia naruszają również wymienione w podstawie zaskarżenia przepisy proceduralne. Naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a. polega natomiast na braku precyzyjnej podstawy prawnej i niewyjaśnieniu jej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. P.-G. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie może być uwzględniona. Z brzmienia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowiącego, że w wypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, skarżący wyprowadził wniosek, iż samo złożenie wymaganych przepisami dokumentów obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący nie zauważył jednak, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, lecz i stwierdzenia przez organ prowadzący sprawę na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organ ma bowiem obowiązek ustalić zgodność inwestycji zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego). Poprzedzająca pozwolenie na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, określa tylko podstawowe i ogólne zasady zabudowy i zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy i celem jej nie jest szczegółowe i dokładne usytuowanie budynku na konkretnej nieruchomości. Dlatego nie wiąże ona organu architektoniczno-budowlanego co do dokładnego miejsca posadowienia budynku, gdyż kwestię tę powinien rozstrzygnąć organ w pozwoleniu na budowę, jednocześnie ustalając, czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki przy ul. [...][...] w P., dopuszczała tylko możliwość zabudowania tej nieruchomości budynkiem usytuowanym bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami. Nie oznacza to jednak konieczności takiej zabudowy, lecz jedynie możliwość z punktu widzenia zasad zagospodarowania przestrzennego. Realna możliwość usytuowania planowanego przez wnioskującą Spółkę jej budynku, musi jednak uwzględniać fakt, że sąsiednia nieruchomość przy ul. [...][...] została już legalnie zabudowana domem mieszkalnym usytuowanym 35 cm od granicy obu nieruchomości. Konieczność uwzględnienia istniejących elementów zagospodarowania działki sąsiedniej wynika zarówno z przepisów Prawa budowlanego (art. 5 ust. 1 pkt 9) jak i rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. § 12 ust. 6 in fine). Skoro więc decyzja organu pierwszej instancji pominęła te kwestie, to uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania było uzasadnione. Należy przy tym mieć na względzie, iż organ odwoławczy wydaje decyzję kasatoryjną, gdy w sprawie zachodzi konieczność ponowienia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części (art. 138 § 2 k.p.a.). Uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w rozpoznawanej sprawie było uzasadnione również koniecznością zbadania wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość przy ul. [...][...], zaś faktu niewyjaśnienia tego wpływu skarżąca nie kwestionuje. Należy więc uznać, że skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia powołanych w podstawie zaskarżenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Uzasadnia to oddalenie tej skargi na podstawie art. 184 P.p.s.a. Sąd oddalił również wniosek uczestniczki postępowania E. P.-G. o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, bowiem przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie dają podstawy do zasądzenia kosztów od strony wnoszącej skargę kasacyjną na rzecz uczestnika postępowania.