I GSK 2561/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie NSA Jan Grabowski (spr.) Jan Kacprzak Protokolant Anna Tomaka-Magdoń po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.-A. Spółki z o.o. w W . od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1134/06 w sprawie ze skargi A. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt I GSK 2367/05 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2230/04 w sprawie ze skargi Spółki A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług uchylił zaskarżony wyrok w zakresie oddalenia skargi na w/w decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług, i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a w pozostałej części oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w związku ze zmianami wprowadzonymi ustawą z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz.1302) organy celne, tj. naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, uzyskały status organów podatkowych i zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ stwierdzi, że kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo., naczelnik urzędu celnego wydaje decyzje określająca podatki w pierwotnej wysokości. Na podstawie art. 165 § 1, 2, 4 Ordynacji podatkowej postępowanie z urzędu wszczyna się w formie postanowienia. Z treści art. 266 Kodeksu celnego wynika, że organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą w związku. Sąd I instancji oddalając skargę zaakceptował błędne rozstrzygnięcie organu odwoławczego w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po ponownym rozpoznaniu skargi Spółki A. P. w części dotyczącej podatku od towarów i usług wyrokiem z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1134/06 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...) (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) z dniem 1 września 2003 r. przekazane zostały organom celnym kompetencje w sprawie rozstrzygania w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) – dalej jako ustawa o podatku VAT z 1993 r., po zmianie dokonanej powyższym aktem, jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że ustawodawca nie ograniczył uprawnienia naczelnika urzędu celnego do orzekania w przedmiocie podatku od towarów i usług jedynie do sytuacji, w której nastąpiło zaniżenie wartości celnej towaru, mającej wpływ na podstawę opodatkowania w imporcie. Wręcz przeciwnie, w każdej sytuacji, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ stwierdził, że wartość celna została błędnie określona, a w związku z tym błędnie określono również kwotę podatku należnego z tytułu importu, naczelnik urzędu celnego był obowiązany wydać decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Wymieniony przepis stanowił więc podstawę do określenia podatku również w niższej wysokości niż wykazana nieprawidłowo w zgłoszeniu celnym. Sąd I instancji uznał, że na gruncie tego przepisu nie ma znaczenia, czy nieprawidłowe określenie podatku przez importera nastąpiło w wyniku obniżenia, czy też podwyższenia przez organy celne wartości celnej towaru. Sąd I instancji uznał również, że powołany przez Spółkę wyrok NSA z 8 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 2190/02 odnosi się do stanu prawnego obowiązującego przed 1 września 2003 r., tj. przed zmianami wprowadzonymi do ustawy o podatku VAT z 1993 r., ustawą z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...), którą nadano organom celnym kompetencje organu podatkowego. Wyrażony w tym wyroku pogląd dotyczy nie tylko innego stanu faktycznego, ale także innego stanu prawnego. Sąd zauważył, że przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. obowiązywał wówczas w innym brzmieniu. Natomiast art. 11b tej ustawy, będący również przedmiotem wykładni został uchylony z dniem 1 września 2003 r. ustawą o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych. Zatem art. 11b ustawy o podatku VAT 1993 r., jako przepis o charakterze formalnym - na co wskazuje jednoznacznie jego brzmienie - nie obowiązywał już w dacie wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania podatkowego oraz wydawania w omawianym zakresie decyzji przez organ I instancji. Z powyższych względów Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej, iż w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie podatków należnych z tytułu importu sprowadzonych leków z uwagi na obniżenie przez organy celne ich wartości celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie podatku od towarów i usług było bezpodstawne uznanie przez organ odwoławczy, iż wydane w sprawie postanowienie o połączeniu postępowań celnego i podatkowego, wszczętych odrębnymi postanowieniami, nie było prawnie skuteczne. W ocenie Dyrektora Izby Celnej przepis art. 266 Kodeksu celnego nie odnosi się do postępowania podatkowego. Skutkowało to uchyleniem decyzji organu I instancji w części dotyczącej podatku od towarów i usług oraz przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Naczelnikowi Urzędu Celnego. Sąd I instancji nie zgodził się z powyższym stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej i wskazując na treść art. 266 oraz art. 262 Kodeksu celnego wyjaśnił, że ustawodawca zezwalając na połączenie postępowań włączył do katalogu postępowań celnych, również postępowanie podatkowe, regulowane przepisami działu IV Ordynacji podatkowej. Ponadto Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie istniała potrzeba wydawania postanowienia o połączeniu wszczętych odrębnymi postanowieniami postępowań celnego i podatkowego. W myśl art. 11 ust. 2 zd. 2 ustawy o podatku VAT, naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Przepis ten uprawnia zatem do rozstrzygnięcia w jednej decyzji zarówno o należnościach celnych, jak i podatkowych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła S. – A. Spółka z o.o. z siedzibą w W., będąca następcą prawnym A. P. Spółki z o.o. w W. i zaskarżając ten wyrok w całości zarzuciła, że został on wydany z: I. Naruszeniem przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT z istotnym naruszeniem art. 11 c) ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (dalej: ustawy o VAT) w zw. z art. 244 pkt 3 i art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego, tj. po upływie 3 lat od dnia dokonania przez Spółkę zgłoszenia celnego, a więc po wygaśnięciu obowiązku publicznoprawnego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT, z naruszeniem norm procesowych art. 11 c) ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 230 § 4 Kodeksu celnego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT, z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 c) ust. 4 ustawy o VAT w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT, z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 ust. 2 ustawy o VAT; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek, ze względu na które przy orzekaniu przedmiotowej sprawie pominięto kwestie prawne, które zostały wymienione w pkt I. 1) – 3) wstępu do niniejszej skargi kasacyjnej. II. Naruszeniem przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: art. 15 ust. 4 ustawy o VAT poprzez jego błędne stosowanie, tj. akceptację przez WSA wadliwego stosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Izby Celnej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka podniosła, że do dnia wydania decyzji przez Dyrektora Izby Celnej nie wydano żadnego skutecznego aktu administracyjnego, określającego wobec niej wielkość zobowiązania w zakresie podatku VAT, w kwocie innej niż wynikała ze zgłoszenia celnego. Ponadto podniosła, że decyzję Dyrektora Izby Celnej wydano po upływie 3 lat od daty dokonania zgłoszenia celnego. Zdaniem Spółki, w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy bezskutecznie upłynął termin do powiadomienia, a tym bardziej do rozstrzygania o zobowiązaniu Spółki w zakresie podatku VAT. W ocenie Spółki, jedynym uprawnionym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia podatku VAT było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w tym zakresie, wskazując na dyspozycję art. 11 c) ust. 4 ustawy o VAT w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła również, że niedostateczne uwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kluczowych zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, stanowi zaprzeczenie wzorca prawidłowego uzasadnienia orzeczenia. W kwestii naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej podniósł, że bezprzedmiotowym było stosowanie w niniejszej sprawie art. 15 ust. 4 ustawy o VAT, skoro niemożliwe było stosowanie w sprawie art. 11 ust. 2 tej ustawy. Ponadto nie można było również stosować przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z uwagi na fakt, iż po dacie 30 kwietnia 2004 r. ustała możliwość stosowania przepisów ustawy o VAT ze względu na brak przepisów intertemporalnych w przepisach obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Powyższa zasada oznacza związanie tego Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z oparciem niniejszej skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie lub dopiero, gdy podstawa ta okaże się "nieusprawiedliwiona" (art. 184 p.p.s.a.). Tylko poprawnie ocenione przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne oraz prawidłowe proceduralnie postępowanie sądowoadministracyjne, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. W przypadku postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, strona wnosząca skargę kasacyjną obowiązana jest nie tylko dokładnie wskazać naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wymienione w pkt I 1 – 4 petitum skargi, nie dają podstawy do przyjęcia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt I.1) skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego, wydanej w części dotyczącej podatku VAT po upływie 3 lat od dnia dokonania przez Spółkę zgłoszenia celnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za bezzasadny. Art. 65 § 4 Kodeksu celnego uprawnia organ celny do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub części i zmiany elementów zawartych w zgłoszeniu – także innych niż rozstrzygające o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia, czy określające kwotę długu celnego. Przewidziany w art. 65 § 5 Kodeksu celnego termin do wydania powyższej decyzji, tj. 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, w niniejszej sprawie został zachowany. Jak bowiem wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej NSA – termin ten odnosić należy do decyzji organów celnych I instancji (por. wyrok z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt I GSK 2482/05; wyrok z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt I GSK 2635/05, wyrok z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I GSK 1863/06). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin przewidziany w powołanym art. 65 § 5 Kodeksu celnego nie może być przy tym utożsamiany z przedawnieniem skutkującym wygaśnięciem obowiązku publicznoprawnego. Podnieść ponadto należy, że art. 244 w pkt 3 Kodeksu celnego dotyczy przedawnienia w rozumieniu art. 242 § 4 Kodeksu celnego i reguluje kwestię wygaśnięcia długu celnego, nie zaś podatku VAT. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego, wydanej w części dotyczącej podatku VAT z naruszeniem art. 11 c) ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Przepis art. 11 c) ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że do należności podatkowych określonych zgodnie z ust. 1 oraz art. 11 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu celnego, dotyczące powiadomienia dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego. Podkreślić należy, iż powołany przepis nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu celnego w zakresie powiadomienia dłużnika o kwocie zobowiązania podatkowego, nie dotyczy natomiast odpowiedniego stosowania terminu przedawnienia powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego. Należy zatem wyjaśnić, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 70 § 1 tej ustawy, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro więc w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, uznać należy, iż w dacie orzekania przez organ celny nie zachodziła ujemna przesłanka kontynuowania postępowania podatkowego – przedawnienie zobowiązania podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut wymieniony w punkcie I. 3) skargi kasacyjnej, odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 11 c) ust. 4 ustawy o VAT oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może być poddany odrębnej ocenie. Został on bowiem ściśle powiązany z zarzutami naruszenia przepisów postępowania w zasadniczej kwestii ustalenia wysokości kwoty należnego podatku, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej w tym przedmiocie. Dlatego też, wskazane powyżej stanowisko, w którym Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego, należy odnieść również do stwierdzenia niezasadności zarzutu, związanego z umorzeniem postępowania w sytuacji jego bezprzedmiotowości. Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie I.4) skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT, organ celny był zobowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. W przypadku wykazania nieprawidłowych kwot podatków, organ celny obowiązany był obliczyć je w prawidłowej wysokości i wykazać w zgłoszeniu celnym. W przepisie tym ustawodawca, nakładając na organ celny obowiązek sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym, umożliwił organowi dokonanie takiej weryfikacji zgłoszenia celnego zarówno w trybie art. 70 Kodeksu celnego, jak również w trybie art. 83 Kodeksu celnego. W obu wypadkach, gdy organ celny uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zastosowanie ma przepis art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Nie stanowi także usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku przesłanek ze względu, na które pominięto przy orzekaniu kwestie prawne wymienione w pkt I.1) – 3) skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie takie nie zaistniało, ponieważ Sąd I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił wydany przez siebie wyrok, przedstawiając wyczerpujące argumenty. Niewątpliwie art. 141 § 4 sądowej ustawy procesowej nakłada na sąd obowiązek zawarcia w uzasadnieniu określonych elementów, takich jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (...). Z treści uzasadnienia powinno zatem wynikać, czy wojewódzki sąd administracyjny rozstrzygał w granicach sprawy, w której wydany został zaskarżony akt, czy zawarł w tym uzasadnieniu elementy konieczne, w tym czy wskazał podstawy prawne stanowiące oparcie dla rozstrzygnięcia oraz czy należycie je wyjaśnił. Uzasadnienie, które nie spełnia swego procesowego znaczenia, a w szczególności nie daje stronom oraz sądowi II instancji możliwości oceny trafności rozstrzygnięcia, uznać należy za uchybiające przepisowi prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew powyższemu zarzutowi skargi kasacyjnej, zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji zostało uzasadnione zgodnie z przewidzianymi prawem powyższymi wymogami. Wobec nieprzedstawienia w skardze kasacyjnej zasadnych zarzutów w ramach naruszenia przepisów postępowania, rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące zarzutów naruszenia prawa materialnego muszą się odnosić do przedstawionego powyżej niespornego stanu faktycznego. Wskazując w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie prawa materialnego, skarżąca Spółka zarzuciła obrazę art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. poprzez jego błędne stosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za chybiony z uwagi na fakt, iż zastosowanie tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. W art. 29 ust. 13 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), który powinien być wskazany w podstawie prawnej decyzji, ustawodawca zawarł bowiem tożsamą co do istoty regulację w odniesieniu do podstawy opodatkowania w imporcie, jak w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. Mając powyższe na uwadze, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że podstawy kasacyjne, na których w rozpatrywanej sprawie oparto środek odwoławczy, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.