IV SA/Wa 661/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej K.B. kwotę 200 – (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 8 października 2001 r. A. P. zwrócił się do Wojewody [...] o stwierdzenie, że będące byłą własnością jego poprzednika prawnego, A. P., następujące parcele katastralne: 1. objęte Iwh [...] — K.: a) parcele budowlane 1. kat.: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ,[...] ,[...] , b) parcele gruntowe 1. kat.: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ,[...] , [...] , 2. objęte Iwh [...] — K.: a) parcele gruntowe 1 kat.: [...] , [...] , [...] 3. objęte Iwh [...] —R.: a) parcela budowlana 1. kat. [...] , b) parcele gruntowe 1. kat.: [...] , [...] ,[...] nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że powyższe nieruchomości objęte Iwh [...] i [...] stanowiły tereny uzdrowiska K. i nigdy nie były wykorzystywane do celów rolniczych, natomiast nieruchomości objęte Iwh [...] — R. stanowią tereny zabudowane ruinami zamku T. oraz tereny bezpośrednio przylegającego do zamku zbocza góry. Zgodnie ze wskazaniami wnioskodawcy zamek T. jest od 1936 r. wpisany na listę zabytków i wraz z przylegającymi do niego terenami nigdy nie był i nie może być wykorzystywany na cele rolnicze. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Wojewoda [...] stwierdził, że będące przedmiotem powyższego wniosku nieruchomości stanowiące na dzień 1 września 1939 r. oraz 13 września 1944 r. własność A. P., podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że według różnych dokumentów źródłowych ogólny obszar majątku A. P. "K." spełniał normy powierzchniowe, określone dekretem PKWN z dnia 6 września 1944 r. oraz że wynosił on od 7.948,59 ha powierzchni ogólnej, w tym 255,25 ha użytków rolnych (powierzchnia przyjęta za "Wykazem majątków powyżej 50 ha w woj. [...] 1945 r." w zbiorach Archiwum Państwowego w K. WUZ [...] [...] ) do 9.124,90 ha powierzchni ogólnej, w tym użytków rolnych 229,20 ha ("Sprawozdanie parcelacyjne pow. C. — Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. [...] " Archiwum Państwowe PWRN [...] ). Opierając się na powyższych ustaleniach Wojewoda [...] przyjął, że nie ulega wątpliwości, iż w dacie przejęcia na rzecz Państwa majątku "K." powierzchnia ogólna całego majątku ziemskiego A. P. położonego w różnych miejscowościach na terenie dawnych powiatów c. i k., przekraczała 100 ha, zaś powierzchnia użytków rolnych 50 ha i w związku z powyższym zostały spełnione normatywne przesłanki określone w dekrecie PKWN z dnia 6 września 1944 r. pozwalające na przewłaszczenie wskazanego majątku na cele reformy rolnej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak ustosunkowania się do kwestii prawnych podniesionych we wniosku o wszczęcie postępowania oraz istniejącego w danej materii orzecznictwa. Ponadto podkreślił, że uzasadnienie decyzji Wojewody odnosi się do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa wszystkich nieruchomości stanowiących własność A. P., podczas gdy wnioskodawca kwestionował zasadność przejęcia tylko niektórych, wymienionych we wniosku, składników majątku swego poprzednika prawnego, które nie miały charakteru nieruchomości ziemskiej. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2006r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pana A. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz umarzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, iż zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. nr 10 poz. 51J organ administracji mógł orzec o tym, czy "dana nieruchomość" podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu, który to przepis statuował przejście na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskich, przyjmując jako kryterium tego przejścia wielkość areału, w tym wielkość użytków rolnych. Brzmienie § 5 rozporządzenia mogłoby sugerować, że przepis ten dopuszcza również orzekanie o nie podpadaniu pod działanie dekretu części majątku ziemskiego ze względu na jej charakter i przeznaczenie, jednakże zestawienie jego treści z treścią § 6 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że decyzja przewidziana w § 5 rozstrzygać może wyłącznie o podpadaniu pod działanie dekretu całej nieruchomości ziemskiej. Przepis § 6 omawianego rozporządzenia nakłada na stronę ubiegającą się o uznanie, że dana nieruchomość jest wyłączona spod działania postanowień zawartych w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, obowiązek przedłożenia dowodów stwierdzających dokładny obszar tej nieruchomości z wyszczególnieniem użytków każdego rodzaju, a w razie braku takich dowodów strona może zwrócić się do wojewódzkiego urzędu ziemskiego o sporządzenie dowodów pomiarowych na swój koszt. Z przepisu tego w ocenie organu jednoznacznie wynika, iż tylko w przypadku kwestionowania całego obszaru nieruchomości ziemskiej organ orzekający jest uprawniony do wydania decyzji rozstrzygającej czy nieruchomość ziemska podpada lub nie podpada pod działanie dekretu z uwagi na jej areał gruntów. Przewidziana w § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. decyzja może wyłącznie rozstrzygać o tym, czy dana nieruchomość ziemska podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z uwagi na wielkość jej areału, w tym wielkość użytków rolnych. Na podstawie powołanego powyżej przepisu wyłączona jest możliwość orzekania jedynie o części przejętej nieruchomości. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie, że wymieniona w nim część nieruchomości nie wchodziła w skład majątku ziemskiego podlegającego działaniu dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej i nie mogła być przejęta na własność Państwa na podstawie przepisów tego dekretu jest w istocie żądaniem rozstrzygnięcia sporu o prawa rzeczowe do wskazanych we wniosku części nieruchomości, a zatem sporu cywilnego. Zgodnie z dyspozycją art. 2 1 i art. 3 Kodeksu postępowania cywilnego, do rozpoznania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych lub Sądu Najwyższego, a także jeżeli przepisy szczególne nie przekazują ich do właściwości innych organów. W § 5 cytowanego rozporządzenia przewidziano drogę postępowania administracyjnego dla rozstrzygania o prawach rzeczowych (własności) do nieruchomości ziemskich w zakresie objęcia ich działaniem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z uwagi na wielkość powierzchni majątku ziemskiego. Zgodnie z przyjętą praktyką orzeczniczą sądownictwa administracyjnego brak jest podstaw do stosowania tego przepisu do rozstrzygania w innych sprawach dotyczących praw rzeczowych, w tym do ustalenia, że dana część nieruchomości z uwagi na swój charakter nie jest nieruchomością ziemską i nie stanowi części składowej majątku ziemskiego (por. m.in. wyrok WSA z 17.11.2004 r., IV SA/Wa 411/04, wyr. WSA z 15.12.2004 r., IV SA/Wa 353/04, wyr. WSA z 27.01.2005 r., IV SA/Wa 780/04 i wiele innych). Należy podkreślić, że ani dekret, ani wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze nie wykluczyły możliwości dochodzenia tych roszczeń na właściwej dla nich drodze, to jest w postępowaniu przed sądem powszechnym, czy to w powództwie o uzgodnienie treści wpisu w księdze wieczystej, czy w powództwie windykacyjnym, czy w powództwie o ustalenie prawa. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosła K. B., podnosząc, iż zaskarża decyzję w części dotyczącej umarzenia postępowania w pierwszej instancji. Żądając jej uchylenia w zaskarżonej części skarżąca wskazała, iż decyzja ta w jej ocenie wydana została z naruszeniem: 1. art. 105 kpa przez przyjęcie, że postępowanie przed organem I Instancji stało się bezprzedmiotowe i w związku z tym zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. prawa przez błędną jego wykładnię a w szczególności naruszeniem § 5 i §6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. ust. nr 10 poz. 51) przez przyjęcie, że przepis ten odsyła na drogę postępowania administracyjnego jedynie takie spory, których przedmiotem była wielkość przejętego na rzecz Skarbu Państwa majątku oraz przez przyjęcie, że w trybie tych przepisów można orzekać jedynie o całości majątku, a nie o "danej nieruchomości". art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 nr 61 poz. 284 z późniejszymi zmianami ) przez przyjęcie takiej wykładni § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. Ust. nr 10 poz. 51), która pozbawia stronę środka odwoławczego w stosunku do działań administracji państwowej. 4. art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez dokonanie wykładni § 5 cytowanego rozporządzenia prowadzącej do nierównej ochrony prawnej udzielanej w trybie tego przepisu. 5. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez dyskryminacyjną praktykę administracji państwowej w stosunku do byłych ziemian, polegającą na nie udzieleniu ochrony prawnej i zawężającą wykładnię przepisów dotyczących środków ochrony prawnej oraz rozszerzającą wykładnię przepisów dekretu o reformie rolnej. 6. art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ( Dz. U. z 1993 nr 61 poz. 284 z późniejszymi zmianami ) przez prowadzenie wykładni prawa dyskryminującej grupę byłych właścicieli, odmawiającej im ochrony prawnej w trybie administracyjnym. W piśmie procesowym z dnia 16 października 2006 r., stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymując stanowisko zawarte w skardze wskazał, iż uzupełnia uzasadnienie przedmiotowej skargi w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzaniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r, Nr 10, poz. 51 ze zm. — dalej zwane "rozporządzeniem") przez przyjęcie, że przepisy te upoważniają organy administracji jedynie do orzekania w drodze decyzji czy cała nieruchomość ziemska podpada lub nie podpada pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 3, poz. 13 ze zm. - zwanego dalej "dekretem") z uwagi na jej areał gruntów, a nie dają podstawy do orzekania odnośnie części przejętej nieruchomości. W ocenie pełnomocnika skarżącej przedmiotowa zawężająca wykładnia powołanych przepisów jest błędna, co zostało szczegółowo uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OPS 2/06, niepub. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny "Przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia I marca 1945r. W sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.), może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. I lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.)." Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko zajęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz treść art. 269 ustawy z dnia 30.08.2002 r. — prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), przedmiotowy zarzut jest w pełni uzasadniony i powinien stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna i jako taka prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona została w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) bada zaskarżone decyzje, pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, obowiązującym w dacie wydania tych decyzji. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2006 r. OPS 2/06 stwierdził, że przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż norma prawna zawarta w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu winna być odczytana w następujący sposób: "na własność Skarbu Państwa, bez żadnego wynagrodzenia w całości przechodzą bezzwłocznie tylko te nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym (mogące być wykorzystane na cele wskazane w "art. 1, część druga" dekretu), które stanowią własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego, śląskiego, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Takie rozumienie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, jednocześnie określa zakres przedmiotowy w jakim powinny orzekać na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia wojewódzkie urzędy ziemskie o tym, czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisów dekretu. Oznacza to, że organ administracji publicznej (a nie jak wskazał w zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi-sąd powszechny) w trybie tego przepisu powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności wynikające z wykładni uwzględniającej pełne brzmienie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. W ocenie NSA zagadnienie prawne przedstawione do rozstrzygnięcia w istocie nie sprowadza się do różnicy poglądów co do rozumienia § 5 rozporządzenia " lecz dotyczy rozumienia art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Przesądzenie rozumienia tego przepisu wyznacza zakres orzekania na podstawie § 5 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przyjęcie (tak jak uczynił to Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpoznawanej sprawie), że w postępowaniu administracyjnym na podstawie § 5 rozporządzenia organ jest uprawniony jedynie do badania, czy dana nieruchomość spełnia normy obszarowe określone w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu oznaczałoby, że to postępowanie może dotyczyć tylko całości nieruchomości, a nie jej części. Jednocześnie dopuszcza ono możliwość przejęcia na cele reformy rolnej nieruchomości, która nie była nieruchomością ziemską odpowiadającą celom wskazanym w art. 1 ust. 2 dekretu, czyli działanie sprzeczne z prawem. O tym, które nieruchomości i w jakich granicach mają być przejęte na cele reformy rolnej, właściciel (współwłaściciel) praktycznie dowiadywał się w chwili dokonywania protokolarnego spisu (przejęcia), o czym mowa w § 10 ust. 2 rozporządzenia, bądź też z zaświadczenia wojewódzkiego urzędu ziemskiego (później starosty), stanowiącego tytuł do wpisania prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w księdze hipotecznej (gruntowej). Po uzyskaniu takich informacji można było wszcząć postępowanie w oparciu o § 5 rozporządzenia, co nie było obwarowane żadnymi terminami. W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podał również, iż z zestawienia brzmienia przepisów cyt. § 5 i 6 rozporządzenia nie można wyprowadzić jednoznacznego wniosku, że § 5 dotyczyć może wyłącznie orzekania w odniesieniu do powierzchni gruntów jakie obejmuje dana nieruchomość. Obowiązek przedstawienia dowodów stwierdzających dokładny obszar danej nieruchomości "z wyszczególnieniem użytków każdego rodzaju" może przemawiać również i za tym, że chodzi o sprawdzenie oprócz norm obszarowych, także i tego, czy jest to nieruchomość ziemska o charakterze rolniczym nadająca się do przeznaczenia na cele wskazane w art. 1 ust. 2 dekretu, na co wskazywałby użyty tam zwrot "użytków każdego rodzaju". To pojęcie jest szersze, gdyż oprócz "użytków rolnych" mieszczą się w nim także inne tereny (grunty) np. nieużytki, rowy, stawy, drogi, place itp. Podkreślił także, że gdyby w ramach postępowania wszczętego na podstawie § 5 rozporządzenia chodziło tylko o rozstrzygnięcie kwestii obszarowych, to w ust. 1 tego przepisu użytoby terminu "nieruchomość ziemska", gdyż w świetle art. 2 ust. 1 lit. e dekretu tylko taka nieruchomość mogła być przeznaczona na cele reformy rolnej. Użyty zatem w cyt. § 5 rozporządzenia wyraz "nieruchomość" bez przymiotnika ziemska, oznacza, że ustalenie charakteru tej nieruchomości należy do zakresu tego postępowania. Ponadto, stwierdził, że pogląd przedstawiony przez organ prowadziłby do dwutorowości orzekania w sprawach nieruchomości przejętych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. O tym, czy dana nieruchomość odpowiada normom obszarowym (w tym użytków rolnych) miałby orzekać organ administracji publicznej, natomiast o tym, czy jest to nieruchomość ziemska o charakterze rolniczym (w całości bądź w części) rozstrzygałby sąd powszechny. W obu postępowaniach brane byłyby pod uwagę przesłanki wynikające z tych samych przepisów. Takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia zarówno w przepisach dekretu jak i rozporządzenia. Zgodnie z art. 187 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. — prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchwała składu siedmiu sędziów jest wiążąca w danej sprawie. Moc wiążąca konkretnej uchwały w pozostałych sprawach wynika z art. 269 § 1 powyższej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w powołanej uchwale. Uwzględniając powyższą wykładnię przyjętą przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że skarga zawiera usprawiedliwioną podstawę. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi mając na uwadze, treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego winien orzec merytorycznie, o tym czy wskazane przez wnioskodawcę nieruchomości podpadały czy też nie pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu.