IV SA/Gl 588/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B.-B. orzekł o utracie przez S. B. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] powołując się na okoliczność ustania czasowego zameldowania na terenie działania Urzędu Pracy w B.-B. począwszy od dnia [...], a to na zasadzie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001). W terminie otwartym do wniesienia odwołania wnioskodawca wniósł do organu I instancji pismo, w którym domagał się utrzymania ciągłości rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.-B. jako osoby bezrobotnej, wskazując na kontynuację czasowego zameldowania od [...]. Wojewoda Ś. potraktowawszy to pismo jako odwołanie, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W jej uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] organ I instancji uznał stronę za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz przyznał jej zasiłek dla bezrobotnych, do którego strona utraciła prawo z dniem [...] ze względu na upływ ustawowego okresu jego pobierania. W okresie od [...] do [...] S. B. posiadał dalsze zameldowanie czasowe na terenie B.-B. Następnie organ wskazał, że stronie wyznaczono kolejny termin stawiennictwa w celu potwierdzenia gotowości do pracy, zgodnie z którym w dniu [...] S. B. stawił się w PUP i okazał zaświadczenie Urzędu Miejskiego stwierdzające, że dalsze zameldowanie czasowe posiada od dnia [...]. W związku z tym organ pierwszej instancji orzekł wobec strony utratę statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda Ś. wskazał, że zgodnie z treścią powołanego przepisu starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Do takich warunków należy zarejestrowanie się we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Zaś nie budzi wątpliwości organu fakt, że z dniem [...] Powiatowy Urząd Pracy w B.-B. przestał być właściwy miejscowo do obsługi strony jako osoby bezrobotnej. Ponadto powołał się na treść § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26.11.2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607), zgodnie z którym jedynie osoba bezrobotna lub poszukująca pracy, która w ogóle nie posiada zameldowania, może rejestrować się w PUP, na którego obszarze przebywa. Decyzję tę oparto na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. B. domagał się uchylenia powyższej decyzji twierdząc, że została ona wydana niezgodnie z prawem. W tych ramach wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.-B. od początku [...] i z tego względu wyczerpuje treść powoływanego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w części odnoszącej się do zarejestrowania. Podał, że powoływana ustawa milczy na temat "ustania zameldowania czasowego", na którą to okoliczność powołują się organy administracyjne, a w szczególności cytowane przepisy, stanowiące podstawę prawną wydanych decyzji, w swej treści takiej przesłanki nie zawierają. Ustosunkowując się do podanego przez organ okresu pobieranego przez niego zasiłku dla bezrobotnych podał, że na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31.03.2005 r. (sygn. akt 4 II SA/Ka 1711/03) okres pobierania upłynął mu w dniu [...], a nie [...]. W kolejnym fragmencie skargi S. B. zarzucił niekompetencję i nierzetelność urzędników Powiatowego Urzędu Pracy, których zachowanie było powodem sporządzenia przez niego dwóch skarg na działalność organu. Na zakończenie swego wywodu wyraził pogląd, że stanowisko organu I instancji jest "próbą podstępnego zaniżania statystyk w zakresie bezrobocia długoterminowego". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, gdy zaś dostrzeże rażące naruszenie prawa sprecyzowane w art.156 k.p.a., wówczas stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie jest bowiem ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji w tych ramach w pierwszej kolejności rozważyć trzeba sporne zagadnienie dotyczące przesłanek art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.). Oznacza to w szczególności zbadanie zasadności ustaleń faktycznych organów administracyjnych, ich subsumcji pod ów przepis, w wyniku to których ustaleń i rozważań orzeczono o utracie statusu bezrobotnego przez S. B. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że skarżący jest osobą bezrobotną i na podstawie czasowego zameldowania w B.-B. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy tego miasta. Nie budzi wątpliwości również okoliczność, że skarżący był zameldowany czasowo od dnia [...] do dnia [...] oraz od dnia [...]. Kwestią sporną jest zagadnienie, czy kilkudniowa przerwa zameldowania czasowego skarżącego uprawnia organ do pozbawienia S. B. statusu osoby bezrobotnej. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji w istocie stanowi regulacja art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten w sposób bardzo ogólny stanowi, że starosta pozbawia osoby statusu bezrobotnego, która nie spełnia warunków art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Treść art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy wymienia zaś przesłanki dotyczące określenia statusu bezrobotnego. Jedną z tych przesłanek, która musi zaistnieć łącznie z innymi jest zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego w powiatowym urzędzie pracy. Na kanwie niniejszej sprawy należy zatem wyjaśnić, czy Powiatowy Urząd Pracy w B.B. prawidłowo postąpił wydając w dniu [...] decyzję o utracie statusu bezrobotnej, tj. w dacie, kiedy skarżący był ponownie zameldowany czasowo w miejscu, dla którego wyżej wymieniony Urząd był nadal właściwy. Decyzja o nabyciu statusu osoby bezrobotnej jest decyzją tworzącą prawo nabyte strony. Obowiązuje stronę i organ aż do utraty mocy obowiązującej tej decyzji, która może nastąpić w momencie zmiany stanu prawnego lub zmiany okoliczności. Ustanie skutków prawnych wymienionej wyżej decyzji następuje poprzez decyzję o utracie statusu. Istotą zaś decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej jest ustanie nabytego wcześniej prawa. Decyzja odmowna w takim przypadku niweczy skutki prawne poprzedniej, pozytywnej dla strony decyzji. Sprawa pozbawienia osoby statusu bezrobotnego jest nową sprawą. Zatem rozstrzygnięcie tej sprawy co do istoty stanowi czynność stosowania prawa materialnego i procesowego z zachowaniem wszystkich reguł. W rozpatrywanej sprawie organ musi odnieść się do wcześniejszej decyzji pozytywnej, gdyż podstawą wydania tej nowej – o utracie statusu bezrobotnego – jest wykazanie zmiany okoliczności. W tym zakresie organ administracyjny zobowiązany jest do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekonującego uzasadnienia wniosków poczynionych w tym zakresie (art. 80 k.p.a.). Wykładnia zaproponowana przez organ II instancji, a eksponująca jako niezbędną przesłankę decyzji "ustanie zameldowania czasowego, z czego wynika brak właściwości urzędu pracy" jest w okolicznościach sprawy trudna do przyjęcia. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posłużył się definicją legalną osoby bezrobotnej, którą jest osoba, ogólnie rzecz biorąc, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca pracy. Przy spełnieniu łącznie wszystkich przesłanek wynikających z powołanego przepisu organ administracyjny wydaje decyzję pozytywną, zaś gdy zabraknie choć jednej – na podstawie art. 33 ust. 4 zacytowanej ustawy – wydaje decyzję negatywną. Przeto w momencie wydawania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej S. B. winien nie spełniać jednej z przesłanek. Tymczasem tak nie było, bo skarżący wykazał zameldowanie w dalszym okresie. Tę okoliczność należało co najmniej uwzględnić w treści decyzji. Poza tym skarżący dostatecznie ujawnił wolę ponownej rejestracji w urzędzie pracy, co pozwalało na przyznanie mu statusu bezrobotnego od daty [...]. Organ orzekając w dniu [...] o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego od dnia [...], wiedząc już o ponownym czasowym zameldowaniu skarżącego, z którego wynikało, że Prezydent Miasta B.-B. jest w dacie orzekania nadal właściwym organem wobec S. B. jako bezrobotnego, tego faktu jednak nie miał na uwadze. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja, jako przedwczesna, nie mogła się ostać. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy wyda zatem nową decyzję kierując się powyższymi wywodami. Co mając na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.