II SA/Ke 1149/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2006r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. II SA/Ke 1149/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Starosty S. z dnia 26 lipca 2005 r. o skierowaniu K. P.na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 Nr 58, poz. 515 ze zm.) na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ Policji w S.miał uzasadnione podstawy do obaw co do stanu zdrowia kierowcy K.P. w zakresie jego zdolności do kierowania pojazdami. We wniosku skierowanym do Starosty podał, że podczas przewozu osób kierowca wstrzykuje sobie insulinę, sprawia wrażenie sennego za kierownicą, a ponadto w dniu 8.VII.2005 r. był sprawcą kolizji drogowej. Starosta S. prowadząc w tej sprawie postępowanie wyjaśniające ustalił na podstawie informacji Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A w G., że K. P. leczy się z powodu cukrzycy insulinozależnej i przepisany ma preparat insuliny. Organ odwoławczy wskazał, że powszechnie wiadomo, iż osoby insulinozależne mają okresowe niedyspozycje związane z gwałtownymi spadkami bądź skokami poziomu cukru we krwi. Może to stwarzać po stronie kierowcy realne zagrożenie nie tylko dla pasażerów pojazdu, którym kieruje ale także i innych uczestników ruchu drogowego. W celu wyeliminowania takiego zagrożenia organ administracji właściwy w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami skierował kierowcę na badania lekarskie, celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ czuwał nie tylko nad tym, by uprawnienia do kierowania pojazdami otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że faktem niezaprzeczalnym w obliczu dowodów zgromadzonych przez Komendę Policji w S. jest, że K.P. posiadający uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B jest chory na cukrzycę insulinozależną, kierował pojazdem i uczestniczył w kolizji drogowej, a stan jego zdrowia nasunął wątpliwości, czy nadal jest do tego zdolny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wniósł K. P. domagając się jej uchylenie, a także uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ pominął fakt, że kilka miesięcy wcześniej skarżący był badany przez lekarza specjalistę pod kątem przydatności do kierowania pojazdami przy występującym u niego schorzeniu cukrzycy insulinozależnej i ten lekarz nie miał żadnych zastrzeżeń co do jego zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi i określił czasokres, do którego to badanie jest wiążące i wskazał datę powtórzenia tego badania. Skarżący zarzucił brak przeprowadzenia w sprawie wyczerpującego i rzetelnego postępowania dowodowego, naruszenie prawa do obrony uzasadnionego interesu prawnego, przeprowadzenie postępowania dowodowego bez jego udziału i bez możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz bez możliwości zaprezentowania swoich racji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Ponadto podniósł, że skarżący miał możliwość zaprezentowania swoich racji w postępowaniu, korzystał z pomocy prawnej adwokata, który jednak w odwołaniu nie wnosił o przesłuchanie swojego klienta lub o osobiste umożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie. Wskazał także, że ustawodawca dozwalając staroście na wydanie decyzji kierującej na badania lekarskie posłużył się pojęciem przypadków "nasuwających zastrzeżenia" co do stanu zdrowia. A zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dostatecznie potwierdzał wystąpienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego w zakresie kierowania pojazdami, tym bardziej że wykonuje on przewóz osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji, będącej przedmiotem badania Sądu pod względem jej zgodności z przepisami prawa jest przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), stanowiący iż badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ czuwał nie tylko nad tym, by uprawnienia do kierowania pojazdami otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. W tym celu ustawodawca dał organom możliwość kierowania kierowców na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Takie wątpliwości podjął organ właściwy w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami po wypadku w dniu 8.VII.2005 r., którego sprawcą był K. P., wykonujący zarobkowy przewóz osób. Z uzyskanej informacji z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A" w G. organ uzyskał informację, że K. P. leczy się z powodu cukrzycy insulinozależnej i przepisany ma preparat insuliny. Faktem jest, że organ Policji w S. mając obawy co do stanu zdrowia skarżącego w zakresie jego zdolności do kierowania pojazdami we wniosku skierowanym do Starosty podając, że podczas przewozu osób kierowca wstrzykuje sobie insulinę, sprawia wrażenie sennego za kierownicą nie wskazał nazwisk pasażerów, którzy takie fakty relacjonowały. Jednak, jak słusznie podniósł organ odwoławczy skarżący trudni się przewozem osób i troska o bezpieczeństwo tych osób a także innych uczestników ruchu drogowego niewątpliwie wymaga działań prewencyjnych. Nie można odmówić racji organowi, który stwierdza, że gdyby K. P. nie był osobą chorą na cukrzycę insulinozależną, to wyłącznie panujący upał w lipcu nie przesądziłby o potrzebie skierowania go na badania lekarskie tylko dlatego, że po opuszczeniu pojazdu biorącego udział w kolizji drogowej "był spocony i było mu gorąco", zaś panujące wówczas warunki atmosferyczne oraz poważna choroba kierowcy mogły złożyć się na wystąpienie uzasadnionych zastrzeżeń co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Niekwestionowany przez organ fakt posiadania przez skarżącego świadectwa kwalifikacji wydanego po przeprowadzeniu badań lekarskich, aktualnego do 12 lipca 2007 r. nie powoduje niemożności wcześniejszego poddania kierowcy badaniu w przypadku nasuwających zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Cytowany przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma zastosowanie w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, pewność co do tego stanu wynikać może dopiero po wykonaniu przez kierowcę odpowiednich badań lekarskich. Nie znajduje potwierdzenia w sprawie zarzut skargi, sprowadzający się do naruszenia art. 7 i art. 77 kpa, albowiem skarżący był reprezentowany w postępowaniu odwoławczym przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie składał żadnych wniosków dowodowych ani pism procesowych, które byłyby pominięte przez ten organ. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku