I SAB/Wr 11/06

Dnia 6 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2006r. sprawy ze skargi J. P. w przedmiocie bezczynności Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski SA Oddział w W. w zakresie odmowy dokonania korekt w PIT 11/8 B za lata 2002 - 2003 niezbędnych do zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym postanawia: odrzucić skargą. Pismem z dnia 28.07.2006 r. J. P. wniosła skargę na bezczynność Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. Oddział w W. podnosząc, że pomimo jej wielokrotnych wystąpień, Bank ten jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu otrzymywanych za jego pośrednictwem zagranicznych świadczeń emerytalnych, nie dokonuje sprostowania informacji rocznych PIT-1.1 za lata 2002-2003. W opinii skarżącej korekta wskazanych informacji jest uzasadniona, albowiem w skład otrzymywanych przez nią świadczeń wchodzi tzw. świadczenie dodatkowe, oznaczone według nomenklatury francuskiej symbolem 814, które jest zwiększeniem do emerytury mającym charakter dodatku rodzinnego. Z tego też względu wskazany dodatek zwolniony jest od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 91 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tymczasem Bank przez cały okres poboru zaliczek na podatek dochodowy przyjmował, że świadczenie dodatkowe stanowi przedmiot opodatkowania i dopiero na skutek przedłożenia wyjaśnienia Urzędu Skarbowego w W. (pismo z dnia [...], nr [...]) uznał zasadność zwolnienia podatkowego w tym zakresie. W efekcie tego płatnik nie pobiera zaliczki na podatek od przedmiotowego świadczenia od momentu otrzymania pisma Urzędu Skarbowego, natomiast odmawia skorygowania informacji podatkowych za lata wcześniejsze, to jest 2002 i 2003. Tymczasem skorygowanie deklaracji PIT-11 jest potrzebne do realizacji wniosku skarżącej, skierowanego do Urzędu Skarbowego w W. o zwrot nadpłaty. W odpowiedzi na skargę Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski S.A. Oddział w W. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji biernej, albowiem nie jest organem administracji publicznej, ani też organem jednostki samorządu terytorialnego, wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obok tego podniesiono, że korekta deklaracji PIT 11/8B, polegająca na nieobjęciu opodatkowaniem dodatku o charakterze rodzinnym w odniesieniu do okresów wskazanych przez skarżącą nie była możliwa, gdyż stosowne dokumenty J. P. przedłożyła Bankowi dopiero Sygn. akt I SAB/Wr 11/06 w 2004 r. Wnioskodawczyni informowana była o możliwości żądania stwierdzenia nadpłaty przez organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. J. P. zarzucała, że Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski SA, z naruszeniem art. 21 ust. 1 pkt 91 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) w latach 2002-2003, obliczała i pobierała zaliczki na podatek dochodowy, od otrzymywanego przez nią zagranicznego świadczenia emerytalnego z zagranicy, w części obejmującej tzw. świadczenie dodatkowe (według nomenklatury francuskiego organu rentowego - symbol 814). Bezczynności Banku upatrywała skarżąca w tym, że pomimo jej wielokrotnych upomnień podmiot ten nie sprostował informacji PIT-11 dotyczących obliczenia i poboru podatku za wskazane lata. Twierdziła przy tym, że sprostowanie informacji PIT-11, było konieczne w celu przedłożenia właściwemu organowi podatkowemu w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Według art. 35 ust. 1 pkt 1 przywołanej już ustawy o podatku dochodowym (w brzmieniu obowiązującym w latach 2002-2003), do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy obowiązane są banki, które dokonują wypłat emerytur i rent z zagranicy - od wypłacanych przez nie emerytur i rent. Stosownie do art. 038 ust. 1 ustawy dochodowej, płatnicy, o których mowa w art. 35, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek, w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Z kolei stosownie do art. 39 ust. 1 tej ustawy, płatnik obowiązany jest sporządzić w trzech egzemplarzach według ustalonego wzoru informację, wskazującą wysokość uzyskanych przez podatnika dochodów oraz dokonanych potrąceń, wymienionych w treści omawianego przepisu, a także należnego i pobranego podatku. Jeden egzemplarz informacji płatnik doręcza podatnikowi do dnia 31 marca, a drugi przekazuje w terminie do dnia 15 kwietnia urzędowi skarbowemu właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika. Obowiązujące w latach 2002-2003 wzory wskazanych wyżej informacji określone zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2001 r. w Sygn. akt I SAB/Wr 11/06 sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. Nr 153, poz. 1755) oraz w następującym po nim rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2002 r. w tej samej sprawie (Dz. U. nr 229, poz. 1914). We wskazanych aktach wykonawczych określono między innymi wzór informacji o uzyskanych przez podatnika dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11). W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt. 4). Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przewiduje również możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności organów we wcześniej określonych sytuacjach. Podkreślić przy tym należy, że zaskarżenie bezczynności możliwe jest tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności (vide: T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 49-62 i 85). Zarzucanie bezczynności w zakresie sprostowania przez płatnika informacji PIT-11, należało powiązać z sytuacją określoną w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a., albowiem w tym zakresie nie chodziło o zaniechanie wydania decyzji bądź postanowienia w postępowaniu administracyjnym (egzekucyjnym w administracji). Wskazać zatem należy, iż w treści art. 3 § 2 pkt 4 chodzi o taki akt lub czynność, który pozostając w sferze administracji publicznej dotyczy obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Z punktu widzenia zasadniczych obowiązków płatnika (obliczanie i pobór podatku od podatnika oraz przekazywanie pobranych kwot organowi podatkowemu) Sygn. akt I SAB/Wr 11/06 uzasadnione jest stwierdzenie, że czynności przez niego dokonywane mają charakter czynności z zakresu administracji publicznej. W związku z tymi podstawowymi czynnościami, pozostają także dalsze obowiązki płatnika o charakterze dokumentacyjnym, polegające do sporządzaniu odpowiednich informacji oraz przechowywaniu dokumentacji związanej z poborem podatku (art. 32 ustawy Ordynacja podatkowa). Jednakże aby czynność (akt) z zakresu administracji publicznej mogła stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (a w konsekwencji przedmiotem skargi mogło być zaniechanie podjęcia takiej czynności), niezbędne jest ażeby owa czynność dotyczyła obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Kryterium odnoszenia się czynności do praw lub obowiązków określonych przepisami prawa, wyrażone w art. 3 § 2 pkt 4 w postaci sformułowania "dotyczy", nie oznacza, że ów związek może mieć charakter pośredni. Zasadnie zwraca się w literaturze uwagę, że czynność (akt), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a., powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa (T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu ..., s. 61). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego takiego charakteru nie ma informacja o uzyskanych przez podatnika dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11). Informacja ta ma charakter oświadczenia wiedzy płatnika, o dokonanych przez niego czynnościach z zakresu poboru podatku, a zwłaszcza kwotach pobranych podatków (zaliczek na podatek) oraz wysokości osiągniętego przez podatnika dochodu. Sporządzenie informacji nie wywołuje skutków prawnych, gdyż te związane są z samym poborem podatku (zaliczki na podatek). Sporządzona przez płatnika informacja jedynie w sposób pośredni odnosić się może do obowiązku podatnika i tylko w tym sensie, że wskazuje w jakim zakresie, w chwili poboru podatku, uznał płatnik istnienie obowiązku podatkowego, albowiem stosownie do tego powinien dokonać obliczenia i poboru podatku. Zbiorcze ujęcie dokonanych w trakcie okresu rozliczeniowego potrąceń podatku (wraz z pozostałymi danymi) nie przesądza jaki jest faktycznie rozmiar zobowiązania podatkowego, albowiem określenie jego wysokości należy ostatecznie do podatnika (składającego zeznanie podatkowe) lub organu podatkowego (wydającego decyzję określającą Sygn. akt I SAB/Wr 11/06 zobowiązanie podatkowe lub stwierdzającą nadpłatę). Reasumując należy stwierdzić, że sporządzenie informacji PIT-11 nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a., a w konsekwencji nie może być przedmiotem skargi bezczynność płatnika w tym zakresie (art. 3 § 2 pkt 8), co odnieść należy tym bardziej do zarzucanej bezczynności w zakresie skorygowania informacji na skutek uznania (po dokonaniu poboru podatku i sporządzeniu informacji w ustawowym terminie), że od części dochodu podatek nie powinien być pobierany. Stwierdzenie formalnej przeszkody do rozpatrzenia skargi, nie pozwala Sądowi na szersze ustosunkowanie się do argumentacji skargi, a zwłaszcza czy możliwe było żądanie sprostowania sporządzonej informacji, co miałoby miejsce w razie merytorycznego rozpoznania skargi. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powody, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a.