II OSK 82/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Roman Hauser Sędziowie Maria Czapska - Górnikiewicz ( spr.) Leszek Leszczyński Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 609/06 w sprawie ze skargi K. D. na rozporządzenie Wojewody Gdańskiego z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. II OSK 82 / 07 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. D. na rozporządzenie Wojewody Gdańskiego z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż K. D. wniósł skargę na powyższe rozporządzenie do Sądu w dniu 6 września 2006 r. We wniesionej skardze skarżący podkreślił, iż w dniu 3 lipca 2004 r. wystosował do Wojewody Pomorskiego wezwanie do usunięcia naruszeń prawa poprzez wydanie przedmiotowego rozporządzenia, a do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił mu na to wezwanie odpowiedzi. W tej sytuacji zdaniem Sądu pierwszej instancji skoro skarżący w dniu 3 lipca 2004 r. zwrócił się do Wojewody Pomorskiego z pismem, w treści którego zamieścił żądanie usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 80, poz. 872 ze zm.), to datę tą należało traktować jako początek terminu do wniesienia skargi stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Z kolei brak odpowiedzi organu na wezwanie skarżącego oznaczał, że skargę należało wnieść przed upływem 60 dni od momentu wniesienia wezwania. Termin do złożenie skargi upłynął z dniem 3 września 2004 r. W związku z tym, że skargę złożono w dniu 6 września 2006 r., a zatem z uchybieniem powyższego terminu, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K. D., zaskarżając je w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 58 § 1 p.p.s.a., poprzez niezasadne przyjęcie, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wyżej wskazana skarga została złożona z uchybieniem terminu 60 dniowego - przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. - liczonego od dnia wniesienia do organu wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W związku z powyższym zarzutem kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący wskazał, że niezasadne jest ustalenie poczynione przez Sąd, iż skarżący złożył do Wojewody Pomorskiego pismo, w treści którego zamieścił żądanie usunięcia naruszenia prawa w dniu 3 lipca 2004 roku. Autor kasacji wskazał, iż ze złożonej dokumentacji wynika, iż K. D. złożył wezwanie z dnia 3 lipca 2006 r. do usunięcia naruszeń w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 5 lipca 2006 roku, czego potwierdzenie stanowi prezentata zawarta na piśmie. Skarżący wskazał, iż wbrew art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd pominął dowody znajdujące się w aktach sprawy, opierając się jedynie na omyłkowo sformułowanej dacie zawartej w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje jako jeden z wymogów formalnych skargi do sądu administracyjnego zachowanie terminu do złożenia skargi. Według art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a określa termin do wniesienia skargi na akty lub czynności w zakresie, w których obowiązuje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei stosownie do art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zaś organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji ograniczył się do przyjęcia w ślad za treścią skargi, iż skarżący pismem z dnia 3 lipca 2004 r. dopełnił obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zaakceptowanie stwierdzeń stron zawartych w jej pismach procesowych jest oczywiście nie tylko dopuszczalne, ale i uzasadnione, o ile nie budzą te stwierdzenia wątpliwości co do swej prawdziwości, często wynikającej wręcz ze zwykłego błędu. A taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Proste bowiem zestawienie dat tj. daty wniesienia skargi w 2006 roku z datą wystosowania wezwania do Wojewody określoną w skardze na dzień - 3 lipca 2004 r. winno co najmniej wskazywać na zaistnienie błędu, a tym samym skutkować koniecznością podjęcia przez Sąd pierwszej instancji czynności zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii. Zauważyć należy, iż wręcz koniecznym jest załączenie przez stronę skarżącą kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego przesłania do organu dla ustalenia czy zachowano wszelkie wymogi formalne, które winny poprzedzać wniesienie skargi w takiej sytuacji. W rozpoznawanej sprawie Sąd do usunięcia takiego braku nie wezwał skarżącego poprzestając na danych zawartych w skardze, a jak na to wskazuje treść złożonego wraz ze skargą kasacyjną przedmiotowego pisma opatrzone jest ono datą wprawdzie 3 lipca , ale nie 2004 r., ale 2006 rok. Zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, iż zgromadzony w sprawie materiał nie upoważniał Sądu pierwszej instancji do wydania zaskarżonego postanowienia, bez podjęcia czynności zmierzających do należytego skompletowania dokumentów stanowiących podstawę orzekania w sprawie. Stwierdzić trzeba, że o ile Sąd nie posiadał wyczerpujących danych pozwalających na ustalenie, czy i kiedy doręczono organowi wezwanie, należało zobowiązać Wojewodę do uzupełnienia dokumentacji przesłanej Sądowi bądź też wezwać stronę skarżącą do przedstawienia stosownych dokumentów. Dokonując ponownie oceny warunków formalnych wniesionej skargi, Sąd pierwszej instancji będzie miał na uwadze okoliczności wyżej przedstawione. Z przytoczonych wyżej względów zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.