IV SAB/Gl 25/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Zarządu Powiatu w W. w przedmiocie inne – ochrona zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych postanawia: odrzucić skargę; Pismem z dnia [...] r. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność "Starostwa Powiatowego w W., zarzucając naruszenie art. 1, art. 3 pkt 1, 2 i 2a, art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996, nr 10, poz. 55 z późń. zm.), przez rażące naruszenie przepisów zabraniających palenie tytoniu w miejscach do tego nie przeznaczonych w jednostce organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego, a także tolerowanie tej postawy przez organ prowadzący uchylający się od rozstrzygnięcia sprawy (nie rozpatrzenia skargi w tym zakresie) oraz naruszenia przepisów art. 223 § 2, art. 227, art. 238 § 1 w zw. z art. 239, art. 237 § 1 K.p.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga G. S. podlega odrzuceniu. W punkcie wyjścia należało zaakcentować, że wstępna analiza treści skargi oraz treści odpowiedzi na skargę pozwoliła zakwalifikować niniejszą sprawę jako skargę na bezczynność Zarządu Powiatu w W. w przedmiocie bezczynności tego organu w zakresie rozpoznania skargi wniesionej przez G. S. w trybie art. 227 K.p.a. Należało zatem odnotować, że sądy administracyjne sprawują wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola ta obejmuje kognicję w sprawach skarg wskazanych w § 2 cytowanego przepisu, tj. skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji publicznej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Co do zasady obowiązujący system prawa dopuszcza możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Jednakowoż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przyszło stwierdzić, że materia będąca przedmiotem skargi G. S. mieści się w zakresie postępowania skargowego uregulowanego w rozdziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". W myśl art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te dotyczą więc oceny sposobu działania organu i jego pracowników i są wewnętrznymi sprawami tych organów. Nie podlegają natomiast kognicji sądów administracyjnych, gdyż brak przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego tego rodzaju działań i zaniechań organów. Stanowisko judykatury w tym zakresie jest utrwalone. Jako przykład można w tym miejscu powołać m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r. sygn. III SAB 7/99 (publ. ONSA 2001/1/27), postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001r. sygn. II SAB 213/00 (nie publ.), wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r. sygn. III SA 1636/97 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997r. sygn. III SAB 1/97 (nie publ). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że skarga do sądu administracyjnego jest w tej sprawie niedopuszczalna. Sąd nie znalazł zatem podstaw do badania wymogów formalnych skargi, w części określającej tryb oraz terminowość jej wniesienia. W wyniku poczynionych spostrzeżeń orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.