II SA/Gd 129/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi F. B. na decyzję Wojewoda z dnia 22 grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia 4 lipca 2005 r. nr [...] (nr [...]) Starosta Powiatowy, po rozpatrzeniu wniosku F. B. w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód cieku G. dla potrzeb elektrowni wodnej w G., wydanego mocą decyzji Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego nr [...] z dnia 19 października 1989, odmówił cofnięcia tegoż pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że F. B. wystąpił o cofnięcie decyzji Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego nr [...] z 19 października 1989 r. znak [...] - pozwolenia wodnoprawnego udzielonego A. M. na piętrzenie wód cieku G. w m-ci G. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, iż warunki pozwolenia są rażąco naruszane, a także m.in.: że udzielone pozwolenie rażąco narusza plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. oraz organ winien orzec o wygaśnięciu pozwolenia z uwagi na brak rozpoczęcia wykonywania jakichkolwiek urządzeń wodnych w terminie 2 lat od dnia uostatecznienia się decyzji przyznającej pozwolenie wodnoprawne. Następnie organ pierwszej instancji wyliczył dokumenty, które wnioskodawca załączył do wniosku o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego oraz podał, iż domagał się on przeprowadzenia wizji lokalnej w celu stwierdzenia stanu zdegradowania cieku wodnego i jego brzegów przy spuszczeniu wody cieku. W tej sytuacji przeprowadzony został dowód z oględzin terenu inwestycji w celu skontrolowania przestrzegania warunków przyznanego pozwolenia wodnoprawnego. Jak dalej wskazał organ pierwszej instancji, z treści decyzji stanowiącej pozwolenie wodnoprawne jednoznacznie wynika, iż podstawowym warunkiem pozwolenia jest piętrzenie wody za pomocą jazu do określonej maksymalnej (nieprzekraczalnej) rzędnej piętrzenia. Skontrolować ten warunek można tylko przy spiętrzonej wodzie, wobec czego organ przy sprawdzaniu czy uprawniony nie przekroczył warunków pozwolenia nie uznał za zasadne przychylenie się do wniosku strony i nakazanie uprawnionemu spuszczenia wody. Organ wyjaśnił także, iż pojęcie maksymalnej wysokości piętrzenia oznacza różnicę rzędnej maksymalnego poziomu spiętrzenia i rzędnej zwierciadła wody dolnej. Tak więc ewentualne zamulenie dna, które można by stwierdzić przy spuszczonej wodzie nie ma wpływu na wysokość piętrzenia. Mylne jest więc rozumowanie F. B., iż maksymalna wysokość piętrzenia wynosi obecnie 15 cm. Organ nadto podkreślił, że w dniu przeprowadzania wizji (wizja przy spiętrzonej wodzie) urzędnicy obecni na wizji, w obecności uprawnionego A. M., nie stwierdzili przekroczenia maksymalnej rzędnej piętrzenia. Dokonano oględzin odcinka cieku G. (na długości działek przylegających bezpośrednio do cieku należących do A. M. i częściowo do gminy oraz do F. B.) i działki F. B. Dodatkowo, w toku prowadzonego postępowania organ wystąpił do Kierownika Terenowego Oddziału w S. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa (jednostki odpowiadającej za utrzymanie cieku G.) o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy uprawniony A. M. dokonuje zgodnie z pkt. 3d pozwolenia wodnoprawnego systematycznej konserwacji całego kanału ulgi i określonego odcinka cieku G. oraz wszystkich towarzyszących urządzeń wodnych. W odpowiedzi na powyższe zapytany organ podał, że A. M. wykonuje prace konserwacyjne celem zapewnienia swobodnego odpływu z górnego odcinka S. G. Jednocześnie poinformowano, iż przedmiotowy odcinek cieku nigdy nie był uregulowany. W tej sytuacji organ pierwszej instancji podkreślił, że w rozumieniu art. 67 ustawy Prawo wodne regulacja wód polega przede wszystkim na kształtowaniu przekroju podłużnego i poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku. Ponieważ A. M. ma w pozwoleniu wodnoprawnym zawarty warunek konserwacji, a nie regulacji cieku, nie można go obciążać odpowiedzialnością za zamulenie cieku od 1945 r. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz zapisy art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne zgodnie, z którym pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli: 1. zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu, 2. urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie utrzymywane, 3. zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa oraz osób narażonych na szkody, albo nie realizuje przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu, 4. zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny, 5. zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego z powodów innych niż określone w art. 135 pkt 3 ustawy Prawo wodne (zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 2 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne), lub nie korzystał z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat, 6. nastąpiła zmiana przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust.2 (dotyczy ścieków). W ocenie organu pierwszej instancji, wyniki przeprowadzonego postępowania administracyjnym nie dały podstaw do stwierdzenia istnienia przesłanek do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo organ wskazał, że przed wydaniem niniejszej decyzji poinformowano strony, w trybie art. 10 k.p.a., o możliwości zapoznania się z dokumentami w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Zarówno F. B., jak i jego pełnomocnik zapoznali się z dokumentami, a nadto strona wypowiedziała się co do zebranych dowodów w piśmie z 28 czerwca 2005 r. Organ, wydając niniejszą decyzję nie uwzględnił wniesionych uwag strony gdyż, poza stwierdzeniami odnoszącymi się do postępowania dotyczącymi: 1. nieponumerowania akt sprawy, 2. nieprzeprowadzenia wizji cieku G. przy spuszczonej wodzie, 3. bezpodstawnym podważeniu wiarygodności oświadczenia Kierownika Terenowego Oddziału w S. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa wyrażonego w piśmie z 6 maja 2005 r. znak [...], nie odnosiły się do zebranego materiału dowodowego a jedynie do dokumentacji i materiałów używanych w innych postępowaniach administracyjnych. F. B. wniósł obszerne odwołanie od powyższej decyzji Starosty. W następstwie jego rozpatrzenia Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Skarga na tę decyzję Wojewody z dnia 10 października 2005r. jest przedmiotem postępowania przed tutejszym Sądem w sprawie II SA/ Gd. 9/ 06. Natomiast w piśmie z dnia 5 września 2005 r. F. B. zażądał stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, jako wydanej przez pracownika organu nieupoważnionego do podpisywania decyzji w imieniu starosty. Pismo zostało wniesione po upływie terminu na wniesienie odwołania od decyzji Starosty. Rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności Wojewoda w decyzji z dnia 22 grudnia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. (brak wskazania tytułu ustawy), odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda podał, że w trakcie rozpatrywania odwołania F. B. od decyzji Starosty z dnia 04 lipca 2005 r. w sprawie odmowy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Panu A. M. na piętrzenie wód cieku G. dla potrzeb małej elektrowni wodnej w G., wpłynęło pismo Skarżącego odnośnie powziętej przez niego informacji, że decyzja Starosty nosi wadę nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. została podpisana przez osobę nieupoważnioną do podpisywania decyzji administracyjnych. Na dowód tego załączył kserokopię uchwały nr III/13/98 Rady Powiatu S. z dnia 29 grudnia 1998 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego (wielokrotnie zmienianego), wskazując, że przepisy § 28, § 29 i § 30 nie przewidują możliwości podpisywania decyzji w imieniu Starosty przez pracowników. Na tej podstawie stwierdził, że decyzja Starosty jest nieważna z mocy prawa. Ponieważ pismo skarżącego wniesione po ustawowym terminie do wniesienia odwołania, dotyczy innej materii prawa, niż wynika z odwołania, zostało ono wyłączone do odrębnego postępowania, co zostało uwidocznione w decyzji Wojewody rozstrzygającej odwołanie. W związku z powyższym organ odwoławczy wszczął odrębne postępowanie administracyjne na podstawie art. 157 § 2 k.p.a., zawiadamiając strony o tym fakcie. Po dokonaniu analizy oświadczeń i dokumentów załączonych przez stronę oraz posiadanych z urzędu organ stwierdził, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ogranicza się do ustalenia, czy decyzja ta dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § l pkt 1-7 k.p.a. Zgodnie z rozdziałem 10 regulaminu Rada Powiatu S. określiła, że pisma i decyzje nie zastrzeżone do podpisu Starosty, Wicestarosty, Sekretarza Powiatu i Skarbnika Powiatu podpisują, zgodnie z zakresem działania naczelnicy wydziałów na podstawie upoważnienia Starosty. Regulamin został uchwalony na podstawie delegacji ustawowej, wynikającej z art. 35 ust. l ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578 ze zm.). Jednocześnie przepisy tej ustawy wprost nadają uprawnienia Staroście, do dalszego upoważniania m.in. pracowników do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach zakresu administracji publicznej. W związku z tym organ uznał, że takie upoważnienie jest wystarczające do stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji Starosty. Oświadczenie strony dotyczące nieważności pełnomocnictwa udzielonego B. B., która podpisała przedmiotową decyzję z upoważnienia starosty, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Pełnomocnictwo zostało udzielone dnia 30 grudnia 2002 r., a więc na długo przed terminem wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 04 lipca 2005 r. Ważność tego pełnomocnictwa została potwierdzona przez Sekretarza Powiatu S. Nadto F. B. stwierdził, że w trakcie postępowania prowadzonego przez Starostę naruszono art. 75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. Jak wskazał Wojewoda, ocena tego postępowania była prowadzona przez organ w postępowaniu odwoławczym, w którym utrzymano w mocy w/w decyzję Starosty. Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego nie stwierdzono naruszenia przez Starostę wyżej wskazanych przepisów k.p.a. (decyzja Wojewody z dnia 10 października 2005 r. znak: [...]). Zgłoszono ponadto, że postępowanie odwoławcze prowadzone było przez niewłaściwy organ, wskazując, że w pouczeniu decyzji organu I instancji, co do środków odwoławczych powinno być wskazane, że odwołanie wnosi się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powołując się przy tym na pismo Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego nr [...] z dnia 02.07.1999 r. Odnosząc się do podniesionego przez F. B. zarzutu dotyczącego niewłaściwego pouczenia o właściwości organu władnego rozpoznać odwołanie od decyzji Starosty, Wojewoda podał, że w obecnym stanie prawnym, na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), organem odwoławczym od decyzji Starosty, będącego właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych jest Wojewoda. W odpowiedzi zaś na pytanie strony o podstawę, w oparciu o którą ustalono stronom trzydniowy termin na wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji organ podał, iż przyjął trzydniowy termin na realizację uprawnień strony, przyjmując założenie o braku uciążliwości do złożenia ostatecznych wyjaśnień (w tym terminie złożono dodatkowo 4 pisma). Jak wskazał wojewoda, przepisy k.p.a. nie regulują jednoznacznie tej kwestii, stąd nie można uznać, że trzydniowy termin stanowi naruszenie prawa skarżącego. W skardze na powyższą decyzję F. B. domagał się stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. oraz rozpoznania niniejszej sprawy łącznie ze sprawą toczącą się pod sygn. akt II SA/Gd 9/06. Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w zw. z art. 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 19, 20, 21, 22, 35, 36, 38, 67, 68, 72, 75, 77, 78, 80, 81, 84, 85, 86, 89, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 276 k.k. w uzasadnieniu skarżący podał, że prowadzone przez Wojewodę postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty jest z mocy prawa nieważne, gdyż nie dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji prawomocnej. Skarżący podtrzymał twierdzenie, że wydana decyzja organu pierwszej instancji nie pochodzi od starosty, ponieważ podpisujący ją pracownik z jego upoważnienia, nie był umocowany do podpisywania rozstrzygnięć z upoważnienia właściwego organu. Zdaniem skarżącego, takie działania pracowników Starostwa noszą znamiona czynów przestępnych, opisanych w dyspozycjach art. 231 § 1 i 276 k.k. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgłoszenie skarżącego o braku upoważnienia pracownika starostwa do podpisywania decyzji z upoważnienia starosty potraktował jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji tak wydanej. Wybranie takiego trybu rozpoznania niniejszej sprawy zostało uwidocznione w decyzji odwoławczej z dnia 10 października 2005 r., a w związku z tym – nie można mówić o bezprawnym usunięciu pisma skarżącego z akt sprawy. W piśmie z dnia 25 października 2006 r. C. B. (żona skarżącego) poinformowała, że jako współwłaścicielka nieruchomości gruntowej oznaczonej nr [...] w G., zapisanej w księdze wieczystej nr KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S., nie była informowana o toczących się postępowaniach administracyjnych (art. 61 § 4 k.p.a.). Z uwagi na fakt, że brak informacji o toczącej się sprawie stanowi rażące naruszenie prawa postępowania administracyjnego, C. B. zażądała uchylenia decyzji, obarczonych wspomnianą wadliwością. Na dowód okoliczności podniesionej przez C. B., wskazującej, że jest ona współwłaścicielką wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej skarżący nadesłał do sądu odpis księgi wieczystej nr [...] z dnia 7 lipca 2006 r. (k. 43 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Kierując się powyższą zasadą w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. Wskazać należy, że toczące się w niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło kwestii zbadania, czy decyzja starosty z dnia 4 lipca 2005 r. w przedmiocie odmowy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego obarczona jest – wskazaną w piśmie skarżącego z dnia 5 września 2005 r. - wadą prawną, skutkującą jej nieważnością. Wbrew twierdzeniom skarżącego, fakt przeprowadzenia w tej sprawie odrębnego od postępowania w przedmiocie odwołania - postępowania administracyjnego nie stanowi naruszenia przepisów k.p.a. Organ nadzoru miał prawo, a nawet obowiązek – potraktować pismo skarżącego z dnia 5 września 2005 r. – jako wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 4 lipca 2005 r. Zauważyć też w tym miejscu należy, że unormowanie prawne nieważności decyzji administracyjnej jest swoistą konstrukcją procedury administracyjnej, jak to już wskazał Wojewoda w treści zaskarżonej decyzji, mającą na celu zbadanie istnienia podstaw nieważności, wymienionych w treści art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym zatem ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może jedynie elementem prowadzącym do tej oceny. Wskazać też należy, wbrew twierdzeniom skarżącego, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, o której mowa w art. 156 k.p.a. ma zastosowanie do "decyzji", a zatem przymiot ostateczności, czy prawomocności nie ma znaczenia dla możliwości zastosowania analizowanej instytucji. Prawidłowo zatem, Wojewoda analizował przesłanki nieważności, opisane w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., pomimo że decyzja Starosty z dnia 4 lipca 2005 r. nie była ani ostateczna, ani prawomocna. W postępowaniu toczącym się na skutek wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązują te same zasady prawne rządzące postępowaniem w trybie zwykłym, a dotyczące między innymi obowiązku organu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich stron i zapewnienia im dalszego udziału w sprawie. Abstrahując więc od materialnoprawnego aspektu niniejszej sprawy administracyjnej, wskazać należy, że uwadze organów administracji uszło, że właścicielką nieruchomości gruntowej, na którą oddziaływuje przedsięwzięcie objęte pozwoleniem wodnoprawnym, oprócz skarżącego – jest również jego żona – C. B. Oznaczało to po stronie organów orzekających w niniejszej sprawie obowiązek poinformowania C. B. o wszczęciu postępowania oraz zapewnienie jej możliwości wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu (art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że C. B. jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] w G., zapisanej w księdze wieczystej Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S., co wynika z odpisu księgi wieczystej dołączonego przez skarżącego do akt sądowych niniejszej sprawy (k. 43 akt). W tej sytuacji stwierdzić należy, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Wojewody obarczone jest wadą prawną, stanowiącą jednocześnie jedną z przyczyn wznowienia postępowania, o której mowa w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszym stanie faktycznym zachodzi bowiem sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. (por. wyrok NSA z 13 maja 1998 r., w sprawie o sygn. I SA 2189/97, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 45705). Zważyć zaś należy, że C. B. w piśmie z dnia 25 października 2006 r. wyraźnie zażądała dopuszczenia jej do wzięcia udziału w sprawie, a zatem, poza stosownymi regulacjami prawnymi, również wniosek jej w tym zakresie jest wiążący. Poza powyższą kwestią, zauważyć należy, że w piśmie z dnia 30 października 2006 r. skarżący poinformował Sąd, że stroną toczącego się postępowania winna być również K. M. (żona A. M.), która jest współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działa nr [...] w G. Sąd tej okoliczności nie weryfikował, pozostawiając zbadanie tej kwestii w gestii organów administracji orzekających w sprawie, z zastrzeżeniem, że ewentualne potwierdzenie tej okoliczności stosownymi dokumentami, wywoła konieczność zapewnienia K. M. udziału w sprawie, jako stronie postępowania. W przypadku naruszeń prawa stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ocena sądu ogranicza się do stwierdzenia tych naruszeń, nie dotyczy natomiast konsekwencji prawnych tych naruszeń dla rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Podstawy uchylenia decyzji zostały wyliczone w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Między innymi sąd uchyli zaskarżoną decyzję, jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy ustali, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania / art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Oznacza to , że sąd jest zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję , jeżeli stwierdzi istnienie jednej z przesłanek wznowienia. Przyczyny wznowienia określa art. 145 kpa, a zgodnie z § 1 pkt 4 tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała wyżej opisana przesłanka wznowieniowa, która skutkuje na mocy powołanych przepisów koniecznością uchylenia decyzji Wojewody. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Podsumowując, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji ustalą prawidłowo, kto ma status strony w niniejszym postępowaniu i stosownie do tych ustaleń – zapewnią wszystkim stronom udział w toczącym się postępowaniu zgodnie z zasadami przewidzianymi w k.p.a.