I FSK 184/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Edmund Łój Sędziowie Sędzia NSA Juliusz Antosik (sprawozdawca) Sędzia NSA Ryszard Pęk Protokolant Karol Olton po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Janiny Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 454/05 w sprawie ze skargi Janiny Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 9 maja 2005 r., (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., I SA/Bd 454/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Janiny Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 9 maja 2005 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd, przedstawiając stan sprawy, podał, że: - pismem z 30 lipca 2004 r. Janina Z. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chełmnie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 8 czerwca 1999 r. w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1998 r., wskazując na przesłanki z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej; - decyzją z 8 stycznia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 8 czerwca 1999 r. w części dotyczącej miesięcy od stycznia do listopada 1998 r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za ten okres; - decyzją z 14 lutego 2005 r., po wznowieniu postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia decyzji ostateczną z 8 czerwca 1999 r. w części dotyczącej grudnia 1998 r. z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej; - w odwołaniu od tej ostatniej decyzji podatniczka podtrzymała zarzut z wniosku z 30 lipca 2004 r., że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie marży, tylko przyjął marżę 15 procent, zeznaną wcześniej do protokołu; ponadto zaznaczyła, że wartość transakcji zakupu towarów handlowych przyjęto na podstawie informacji uzyskanych od dostawców, natomiast z uzasadnienia decyzji ostatecznej nie wynika, by badano też same faktury zakupu; - Dyrektor Izby Skarbowej, odnosząc się w wymienionej decyzji /utrzymującej w mocy decyzję I instancji z 14 lutego 2005 r./ do zarzutów odwołania, wskazał na nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego, a następnie podniósł, że w toku kontroli w styczniu 1999 r. strona zeznała, że w 1998 r. stosowała marżę 15 procent na wszystkie towary, zaś analiza wystawionych przez nią rachunków ujawniła, że sprzedawała towary handlowe w ilościach przewyższających zakupy, w związku z czym organ wystąpił do dostawców o udzielenie informacji na temat zawartych w 1998 r. transakcji kupna towarów handlowych; z informacji tych wynikało, że rzeczywista wartość netto dokonanych zakupów wyniosła 172.678 zł, a kwota zaewidencjonowana 59.403 zł. Ponieważ wykazywany przez podatniczkę przychód nie odpowiadał stanowi faktycznemu, organ odmówił uznania za rzetelne prowadzonych za 1998 r. ksiąg i określił podstawę opodatkowania w drodze szacunku; szczegółowe rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące zostało ujęte w protokole kontroli, wobec tego za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut niepoinformowania podatniczki o skutkach podanej wysokości marży. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że we wniosku o wznowienie, powołując się na art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie podano żadnych nowych dowodów czy nowych okoliczności faktycznych; strona swoje żądanie opiera jedynie na hipotetycznym założeniu, że ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego może doprowadzić do pojawienia się nowych dowodów w sprawie oraz na zmianie wcześniejszego stanowiska co do wysokości stosowanej marży, a to nie wyczerpuje istoty przesłanki z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, także zarzut uniemożliwienia zapoznania się z kluczowymi dowodami nie jest wystarczającą przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem z akt sprawy nie wynika, by organ podatkowy odmówił pełnomocnikowi zapoznania się z jakimikolwiek dowodami; - w skardze podniesiono, że pełnomocnik skarżącej wystąpił do Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie dowodów w sprawie porównania wartości transakcji kupna towarów według informacji otrzymanych od kontrahentów z fakturami oraz w sprawie zastosowania prawidłowej marży w sklepie, jednak postanowienie o odmowie przeprowadzenia tych dowodów otrzymał dopiero 14 lutego 2005 r., nie mógł więc zapoznać się z dokumentami, które były podstawą tej odmowy; skarżąca wskazała, że w sprawie zaistniała nowa okoliczność faktyczna, bowiem organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie marży; zeznana przez nią marża 15 procent nie została zweryfikowana. W tym kontekście skarżąca podniosła naruszenie art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej. Odnośnie do nowych dowodów podała, że w uzasadnieniu decyzji z 8 czerwca 1999 r. faktury nie są wymienione jako dowody, którym organ dał wiarę lub je odrzucił, można więc twierdzić, że faktury dokumentujące sprzedaż skarżącej towarów są nowe; po raz pierwszy kwestia zbadania faktur została podniesiona we wniosku o wznowienie. Jednocześnie wyjaśniła, że niezłożenie odwołania od tej decyzji było spowodowane brakiem jej wiedzy w tamtym okresie co do powoływania dowodów, a to nie może skutkować odmową wznowienia postępowania. Sąd w swoich rozważaniach po przytoczeniu treści art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podkreślił, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy okoliczności i dowody, na które powołuje się strona skarżąca, są nowymi i istotnymi, które w chwili wydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za 1998 r. istniały, ale nie były znane organowi podatkowemu. Podatniczka twierdzi, że tymi dowodami są faktury zakupu, będące w jej posiadaniu, a jako nową okoliczność wskazuje konieczność ustalenia faktycznie stosowanej marży, podkreślając brak w tym zakresie postępowania w trakcie kontroli prowadzonej w 1999 r. Za trafne Sąd uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że faktury dokumentujące zakup towarów handlowych nie stanowią nowego dowodu w sprawie, bowiem były one przedmiotem badania organu podatkowego. Za bezpodstawne uznał twierdzenie skarżącej, że w decyzji z 8 czerwca 1999 r. nie ma wzmianki o badaniu faktur zakupu, gdyż w uzasadnieniu tej decyzji zawarto szczegółowe wyliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. i informację, że podatek naliczony ustalono na podstawie ewidencji zakupów i dowodów stanowiących podstawę zapisów w tej ewidencji, a nie ulega wątpliwości, że owymi dowodami mogły być jedynie rachunki i faktury dokumentujące zakup towarów. Takie samo wyliczenie i informacje były zawarte w protokole kontroli podpisanym przez skarżącą 31 marca 1999 r. Prawidłowe, zdaniem Sądu, jest też stanowisko organu podatkowego, że skarżąca nie wskazała nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, bowiem swoje żądanie opiera jedynie na hipotetycznym założeniu, że ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego może doprowadzić do pojawienia się nowych dowodów i zmiany stanowiska co do wysokości marży. Ze skargi i pisma skarżącej złożonego na rozprawie wynika, że jej żądanie dotyczy przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestii faktycznej marży uzyskanej ze sprzedaży z uwzględnieniem sugestii podatniczki dotyczących strat towarów spowodowanych np. kradzieżą, zepsuciem. Sąd podkreślił, że strona skarżąca nie powołuje się na konkretne okoliczności, jak np. protokoły strat, a jedynie ogólnie dywaguje na wielkością stosowanych marż. Sąd zauważył, że w rzeczywistości strona zmierza do podważenia ustaleń dokonanych w decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za 1998 r., podnosząc, że ponownie powinna być ustalona wysokość osiągniętego przychodu, a w konsekwencji ponowne rozliczenie podatku za poszczególne miesiące 1999 r. /z uwagi na przedawnienie, mogłoby to dotyczyć tylko grudnia/. W trakcie postępowania o wznowienie byłoby to możliwe tylko w razie zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek wskazanych w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zgodnie z prawem stwierdziły, że powołane przez stronę faktury nie stanowią nowych dowodów, podobnie jak i podnoszone przez nią okoliczności faktyczne. W konsekwencji Sąd za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 123 Ordynacji; zarzut w tym zakresie został postawiony w kontekście wydania postanowienia odmawiającego przeprowadzenia dowodów po zapoznaniu się pełnomocnika z materiałem dowodowym. Sąd zauważył, że postanowienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu nosi datę 21 stycznia 2005 r. i zostało doręczone pełnomocnikowi 24 stycznia 2005 r. i w tym samym dniu do urzędu wpłynęło żądanie przeprowadzenia dowodów. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi, postanowienie nie było odpowiedzią na wniosek strony, bowiem zostało wydane przed doręczeniem żądania do organu podatkowego. Natomiast analizując istotę zarzutu braku możliwości zapoznania się z pełnomocnika z całością materiału dowodowego, Sąd podkreślił, że z uzasadnienia postanowienia z 10 lutego 2000 r. wynika jasno, że rozstrzygnięcie to podjęto w oparciu o dowody, z którymi pełnomocnik miał możliwość zapoznania się, gdyż były to decyzja z 8 czerwca 1999 r. i protokół kontroli, ponadto strona miała możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego, z czego nie skorzystała. W świetle powyższego Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 120-121 i art. 125 Ordynacji podatkowej. Natomiast zarzut naruszenia art. 210 par. 4 Ordynacji dotyczy decyzji z 8 czerwca 1999 r., niepodlegającej kontroli sądowej w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Janina Z. zarzuciła naruszenie art. 133 par. 1, art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd powinien przy rozpatrywaniu skargi wyjaśnić rozbieżności między datą złożenia żądania przeprowadzenia dowodu podaną w skardze a datą widniejącą na dokumencie znajdującym się w aktach sprawy. Jest to, zdaniem skarżącej, naruszenie art. 133 par. 1 i art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd powinien wyjaśnić powyższe rozbieżności, ponieważ fakt ten mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podniesiono też, że Sąd nie odniósł się do naruszenia art. 120-121 i art. 125 Ordynacji podatkowej w związku z ustaleniem, że żądanie przeprowadzenia dowodu zostało złożone w odpowiedzi na postanowienie, co w świetle przedstawionych dowodów nie jest prawdą. Strona skarżąca kwestionuje też zawarte w zaskarżonym wyroku stwierdzenie, jakoby nowymi dowodami, na jakie powoływała się podatniczka, były faktury zakupu będące w jej posiadaniu. Twierdzi, że we wszystkich pismach podawała, że w trakcie kontroli i postępowania podatkowego nie były badane faktury zakupów, na podstawie których kontrahenci skarżącej sporządzili informacje dotyczące zawartych transakcji zakupu towarów handlowych /transakcje te zostały ujęte przez organ podatkowy jako zakup brutto niezaewidencjonowany/. Informacje te musiały być sporządzone na podstawie kopii faktur, będących w posiadaniu kontrahentów, a których to faktur nie posiadała skarżąca. Te właśnie kopie faktur nie były nigdy badane; są to nowe dowody, które musiały istnieć w dacie wydania decyzji, są one istotne dla sprawy i nie były znane organowi, który wydawał decyzję. Zdaniem strony skarżącej, Sąd powołał się na ustalenia wynikające z protokołu i decyzji, które nie potwierdzają tezy zawartej w wyroku; błędne założenie Sądu, że dowodami, o które toczy się spór, są faktury "będące w posiadaniu skarżącej", powoduje, że całość późniejszych wywodów jest błędna, bo odnosi się do faktów nigdy niekwestionowanych przez skarżącą. Skoro bowiem jedną z podstaw oddalenia skargi było stwierdzenie, że dowody w postaci faktur były badane przez organy podatkowe, to w wyroku powinien być ten fakt jednoznacznie udowodniony na podstawie np. decyzji lub protokołu. Organy podatkowe twierdzą, że badały dowody w postaci faktur zakupów, które były podstawą sporządzenia informacji kontrahentów, nie wskazując jednocześnie jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby jednoznacznie, że te dokumenty były badane. Strona skarżąca podniosła, że problem z dowiedzeniem, że faktury dokumentujące zakupy były przedmiotem badania, ma też Sąd, który po zapoznaniu się z aktami sprawy znalazł tylko potwierdzenie, że w postępowaniu pierwotnym były badane faktury, które zostały zaewidencjonowane przez podatniczkę, a nie znalazł śladu badania faktur, które były podstawą sporządzenia informacji przez jej kontrahentów. Sąd nie powinien wydawać wyroku na podstawie stwierdzeń, które nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości. Jest to, zdaniem strony skarżącej, naruszenie art. 133 par. 1, art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Błędne przyjęcie przez Sąd założenia, że w sprawie toczy się spór o uznanie za nowe dowodów, które były w posiadaniu skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy; gdyby Sąd prawidłowo zbadał kwestię faktur, które nie były w posiadaniu skarżącej i stanowiły podstawę sporządzenia informacji przez jej kontrahentów, prawdopodobnie wydałby orzeczenie o innej treści. Strona skarżąca za nieprawidłowe uznała również stanowisko Sądu w kwestii marży. Podniosła, że w działalności gospodarczej stosuje się różne obniżki cen, występują przypadki zepsucia, kradzieży towarów itp., a także przeterminowania towarów; wtedy sprzedający obniża cenę. Ponadto nie istnieje obowiązek dokumentowania strat, trudno jest też dokumentować straty spowodowane kradzieżami, które nie są wykrywane, zaś doświadczenie życiowe wskazuje, że nie jest możliwe sprzedanie w sklepie całego towaru, który został w tym celu zakupiony. Zdaniem skarżącej, wymienione okoliczności należy uznać za nowe okoliczności, które istniały w dniu wydawania decyzji, nie były znane organowi i są istotne dla sprawy. Organ podatkowy miał obowiązek na podstawie art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej wskazać w uzasadnieniu decyzji fakty uznane za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Sąd uznał, że strona nie powołuje się na konkretne okoliczności zaistniałe w prowadzonej działalności, np. protokoły strat, a jedynie ogólnie dywaguje nad wielkością marż. Zdaniem strony skarżącej, orzeczenie narusza art. 133 par. 1, art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd nie wykazał, że w tej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Skarżąca uważa, że takie okoliczności faktyczne, jak występujące kradzieże, straty towarów są nowymi okolicznościami faktycznymi, których wzięcie pod uwagę może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ podstawę kasacyjną może stanowić tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zgodnie z art. 184 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną także wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, strona skarżąca upatruje naruszenia wskazanych w petitum tej skargi przepisów postępowania w: 1/ niewyjaśnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozbieżności między datą złożenia żądania przeprowadzenia dowodu podaną w skardze a datą widniejącą na dokumencie, znajdującym się w aktach sprawy, 2/ błędnym przyjęciu przez Sąd założenia, że w sprawie toczy się spór o uznanie za nowe dowody /w rozumieniu art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej/ faktur zakupu, które były w posiadaniu skarżącej /zaewidencjonowanych przez nią w ewidencji zakupów VAT, kwota tych zakupów nie była sporna/, a nie faktur, które były podstawą sporządzenia informacji przez kontrahentów skarżącej dotyczących transakcji zakupu /w oparciu o które organ podatkowy ustalił zakupy niezaewidencjonowane przez skarżącą/, 3/ nieprawidłowym stanowisku Sądu w kwestii marży - nieuznaniu powołanych przez nią okoliczności, takich jak występujące straty towarów spowodowane ich zepsuciem, czy kradzieżami, obniżki cen towarów za nowe okoliczności faktyczne /w rozumieniu art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej/ mogące mieć wpływ na wysokość przyjętej marży. Jeżeli chodzi o argument podany wyżej w punkcie 2, to należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny niewłaściwie przedstawił jej stanowisko, podając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby skarżąca twierdziła, że nowymi dowodami są faktury zakupu, będące w jej posiadaniu, czyli faktury ujęte przez nią w ewidencji VAT; co do tych faktur skarżąca nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń. Podnosiła natomiast zarzut niezbadania przez organ podatkowy w trakcie kontroli i postępowania pierwotnego, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 8 czerwca 1999 r., faktur zakupu przez nią niezaewidencjonowanych, a których - jak twierdziła - nie posiadała. Organ podatkowy, wobec stwierdzenia, że zaewidencjonowana przez skarżącą sprzedaż towarów przewyższała zaewidencjonowane zakupy, zwrócił się do jej kontrahentów /dostawców/ o udzielenie informacji dotyczących zawartych z nią transakcji i na ich podstawie wyliczył wartość niezaewidencjonowanych zakupów, która następnie posłużyła mu do oszacowania wysokości sprzedaży. I właśnie faktury /rachunki/ dotyczące tych niezaewidencjonowanych zakupów, na których podstawie dostawcy skarżącej sporządzili informacje o zawartych z nią transakcjach, strona skarżąca uważa za nowe dowody, o których mowa w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, podnosząc, że nie zostały one zbadane przez organ podatkowy przed wydaniem decyzji pierwotnej. Odnosząc się do tej kwestii, przede wszystkim należy zauważyć, że określoną w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podstawą wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Podkreślenia wymaga, że w przepisie tym jest mowa o dowodach "nieznanych organowi", a nie o dowodach "niezbadanych" przez ten organ, jak to podnosi strona skarżąca. W rozpatrywanej sprawie, skoro organ podatkowy, dokonując wyliczenia wartości niezaewidencjonowanych przez skarżącą zakupów towarów handlowych przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 8 czerwca 1999 r., oparł się na informacjach dostawców skarżącej o zawartych z nią transakcjach /dotyczących dokonanych przez nią zakupów u tych kontrahentów/, sporządzonych przecież na podstawie odpowiednich dowodów - kopii faktur /rachunków/ znajdujących się u dostawców, to nie można uznać, że istnienie tych faktur /rachunków/ nie było wtedy znane organowi podatkowemu. Tym bardziej, że ze znajdującego się w aktach protokołu z dnia 31 marca 1999 r. wynika, że podatniczka oświadczyła, że nie kwestionuje zebranego materiału dotyczącego zakupu towarów od poszczególnych dostawców, na którego podstawie organ podatkowy ustalił wielkość niezaewidencjonowanych zakupów. Tak więc, skoro powoływanych przez stronę skarżącą dowodów /faktur zakupu, na których podstawie kontrahenci skarżącej sporządzili informacje o zawartych z nią transakcjach, niezaewidencjonowanych przez skarżącą/ nie można było uznać za dowody nieznane, co świadczy o nienaruszeniu przez organy podatkowe art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to błędne odniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do innych dowodów - faktur zakupu zaewidencjonowanych przez skarżącą - nie może być uznane za naruszenie przepisów art. 133 par. 1 i art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec stwierdzenia braku przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej /powołane dowody nie były dowodami nieznanymi organowi, który wydał decyzję pierwotną/, możliwy był tylko wyrok oddalający skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Oznacza to także niezasadność zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wobec tego, bez wpływu na wynik sprawy /treść zaskarżonego wyroku/ pozostaje także powołana w skardze kasacyjnej kwestia rozbieżności między datą złożenia żądania przeprowadzenia dowodu podaną w skardze /21 stycznia 2005 r./ a datą widniejącą na tym żądaniu, znajdującym w aktach podatkowych /24 stycznia 2005 r./. Także dlatego, że rozbieżności te mogą świadczyć co najwyżej o niestaranności pracownika sekretariatu Urzędu Skarbowego w Chełmnie w wykonywaniu swoich obowiązków, który na kopii składanego przez pełnomocnika skarżącej pisma /datowanego na 20 stycznia 2005 r./ zamieścił datę wpływu 21 stycznia 2005 r., a na oryginale złożonym w Urzędzie - 24 stycznia 2005 r., co mogło być spowodowane tym, że adnotacji o tej ostatniej dacie dokonał dopiero w następnym dniu roboczym /21 stycznia 2005 r. przypadał w piątek, a 24 stycznia w poniedziałek/. Na marginesie należy zauważyć, że stwierdzenia w skardze o złożeniu wymienionego pisma już w dniu 21 stycznia 2005 r. strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła; dopiero do skargi kasacyjnej dołączyła kopię tego pisma z uwidoczniona datą wpływu do urzędu skarbowego 21 stycznia 2005 r. Dlatego za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 133 par. 1 /i powołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 134 par. 1/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umotywowany niewyjaśnieniem przedstawionych rozbieżności w datach. Niezasadna jest także argumentacja naruszenia art. 133 par. 1, art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, związana z kwestią zastosowanej marży handlowej. Za nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi, o których mowa w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, należy uznać okoliczności konkretne, czyli dające się zidentyfikować, w szczególności co do czasu i miejsca, w którym zaszły. Nie są nimi okoliczności tylko hipotetyczne, czyli takie, które mogły mieć miejsce, nawet, jeżeli ich zajście było prawdopodobne, a na takie w gruncie rzeczy powołuje się strona skarżąca, wskazując na występowanie w działalności gospodarczej strat towarów spowodowanych ich zepsuciem i kradzieżami, stosowanie obniżek cen i znaną z doświadczenia życiowego niemożność sprzedania w sklepie całego towaru. Powołując się na te okoliczności, strona skarżąca nie wskazała konkretnych przypadków kradzieży, innych strat towarów, czy obniżek cen. Natomiast ogólnie znane występowanie tego rodzaju zdarzeń w działalności handlowej nie może być uznane za nową okoliczność faktyczną, stanowiącą przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nieuwzględnienie tego rodzaju okoliczności przy szacowaniu wielkości sprzedaży przez organ podatkowy, zmierzające w gruncie rzeczy do zakwestionowania przyjętej przez organ podatkowy marży handlowej, może świadczyć co najwyżej o niewłaściwym przeprowadzeniu tego szacunku; zarzuty w tym zakresie powinny być podnoszone w postępowaniu zwykłym. A, jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej. Rozpatrując żądanie wznowienia postępowania właściwy organ ograniczony jest jedynie do zbadania istnienia ściśle określonych przesłanek wznowienia; jeżeli one nie występują, nie może badać innych wad postępowania. Dotyczy to również takich wad, jak podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej braki uzasadnienia decyzji pierwotnej, stanowiące naruszenie art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.