II OSK 695/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1584/06 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. J. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1584/06 oddalił skargę M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. cofnął M. J. – skarżącemu w rozpatrywanej sprawie - pozwolenie na broń palną myśliwską. Ustalony przez organ i niekwestionowany, stan faktyczny polegał na tym, iż skarżący, uzyskał zezwolenie na posiadanie broni myśliwskiej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] sierpnia 2001 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w L. Wydział [...] Grodzki uznał skarżącego za winnego popełnienia czynu z art. 178a §1 Kodeksu karnego w zw. z art. 33 §1 i 3 tego Kodeksu - tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości, za co wymierzył mu karę grzywny oraz orzekł karę dodatkową. Powołując się na okoliczność ukarania, Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał, iż skarżący popełniając czyn karalny umyślny, okazał rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego. W związku z tym, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 (dalej: ustawa o broni i amunicji) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 powołanej ustawy cofnął pozwolenie na broń myśliwską. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, stwierdzono, iż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji naruszone zostało prawo strony do czynnego uczestnictwa w sprawie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. raz jeszcze cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Motywując swoją decyzję organ powołał się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i podał, iż zasadnicze znaczenie w sprawie ma kwestia prawomocnego skazania strony za czyn kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. Takie naruszenie obowiązującego porządku prawnego – zdaniem organu – budzi uzasadnioną obawę, iż broń może być przez tę osobę użyta w celu sprzecznym z bezpieczeństwem porządku publicznego. Odnosząc się do zgromadzonego w sprawie, bogatego materiału dowodowego, organ nadmienił, że posiada informacje o awanturniczym zachowaniu się strony w przeszłości, o jej konflikcie z małżonką i zagrożeniu przemocą w rodzinie. Wskazano również, że od tamtego czasu strona poprawiła swoje zachowanie, w tym zaprzestała spożywania alkoholu. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji KWP we W. wskazano, iż obligatoryjny charakter przepisu, na podstawie którego cofnięto pozwolenie na broń, nie pozwala na uwzględnienie okoliczności, jaką jest poprawa zachowania, dobra opinia z miejsca zamieszkania, czy też incydentalność zdarzenia, kiedy skarżący kierował samochodem pod wpływem alkoholu. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2006r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Organ odwoławczy podzielił pogląd zaprezentowany w decyzji organu I instancji, iż fakt ukarania za czyn z art. 178a §1 Kodeksu karnego jest okolicznością obiektywnie uzasadniającą obawę, co do możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o brani i amunicji. Przestępstwo to jest czynem umyślnym, zatem - jak podkreślił organ - nie można argumentować, że czyn ten popełniony został w sposób nieświadomy. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, w sytuacji, gdy skarżący nie mógł nie zdawać sobie sprawy z niebezpieczeństwa i zagrożenia wypadkiem drogowym, w którym mogło ucierpieć życie lub zdrowie ludzkie, jest dowodem nieodpowiedzialnego zachowania. Z tego powodu, w opinii organu, skarżący nie mógł być uważany za osobę wiarygodną, co do możliwości bezpiecznego dysponowania bronią palną. Cofnięcie pozwolenia na broń chroni interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd, jak podano w uzasadnieniu decyzji, interes skarżącego w zachowaniu pozwolenia na broń palną ustąpić musiał interesowi społecznemu. W tych okolicznościach, organ uznał, że zaistniały przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, przepis ten nie przewiduje bowiem innego rozstrzygnięcia, niż cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji stwierdzenia, że osoba posiadająca takie pozwolenie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego, wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i decyzji ją poprzedzających w całości, zarzucając organom naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego - tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: k.p.a). W ramach uzasadnienia przytoczonych zarzutów skarżący argumentował, iż organ rażąco naruszył prawo tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez dokonanie rozszerzonej interpretacji przyczyn cofnięcia pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji reguluje sytuacje, w których organ odmawia wydania pozwolenia na broń. Natomiast w przypadku skarżącego należy ocenić jego zachowanie pod kątem istnienia przesłanek z art. 18 ustawy. Jak podniesiono w skardze, organ nie wykazał, że w przypadku skarżącego istnieje obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa taka mogłaby istnieć wyłącznie w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc przestępstw zgrupowanych w rozdziałach XIX I XXIII K.k., nie zaś w sytuacji, gdy skarżący został skazany za występek przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Skarżący podniósł również, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę jego postępowania w całym okresie 6 lat posiadania broni, jego dobrej opinii jako szanowanego obywatela, aktywnego działacza PZŁ i reprezentanta okręgu [...] na zawodach strzeleckich. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wskazał na obowiązek uwzględniania przez organ wydający lub cofający pozwolenie na broń wszelkich okoliczności faktycznych istniejących w danej sprawie oraz tego, że obawa użycia broni w celach sprzecznych z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym dotyczyć musi konkretnej osoby, która o broń się ubiega, bądź której, pozwolenie się cofa. Ponieważ, zdaniem skarżącego, wydana w jego sprawie decyzja okoliczności tych nie uwzględniała, przypisane zostały jej zarzuty naruszenia art. 6, 7 i 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, nie narusza prawa. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, iż stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji cofnięcie pozwolenia na broń na tej podstawie jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy. Słuszne zatem, w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, było cofnięcie pozwolenia na broń, w sytuacji, gdy skarżący, z uwagi na fakt skazania za przestępstwo z art. 178a K.k. został uznany za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odnosząc się do dokonanej przez organ oceny, co do zaistnienia przesłanki określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż jako osoby spełniające tę przesłankę, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu, traktować należy tych, którzy zostali skazani prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu lub tych, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pozostałych przypadkach organ zobowiązany jest każdorazowo dokonać oceny, czy dana osoba należy do kręgu osób wskazanych w powołanym przepisie, czy też, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności dotyczących tej osoby, istotnych ze względu na możliwość dalszego korzystania z reglamentowanego prawa, jakim jest posiadanie broni, nie można jej do takiej kategorii zaliczyć. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo iż skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to jednak z uwagi na charakter czynu, jakiego się dopuścił i za który został skazany, zasadnym było zaliczenie go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Sąd pierwszej instancji przyjął jako słuszny pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym, przestępstwo, jakim jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości ma charakter umyślny i mimo formalnego niesklasyfikowania go w Kodeksie karnym w grupie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, należy stwierdzić, że ze względu na potencjalne skutki dopuszczenia się tego przestępstwa, należy do grupy przestępstw zakładających ryzyko uszczerbku, jak też utraty zdrowia lub życia ludzkiego. Okoliczności te, jak wskazał Sąd, mają zasadnicze znaczenie dla oceny, czy osoba, wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne o cofnięcie pozwolenia na broń, należy do grupy osób niedających rękojmi używania broni w sposób zgodny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołując się na cel ustawy o broni i amunicji, która stawia osobom starającym się o pozwolenie na broń lub osobom już posiadającym to uprawnienie, wysokie wymagania i rygorystyczne warunki, WSA wskazał, iż zadaniem organów Policji właściwych w sprawach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń jest niedopuszczenie do ryzyka wydania (lub kontynuowania) przedmiotowego pozwolenia w sytuacji zagrożenia interesu publicznego. Źródłem takiego zagrożenia, w ocenie Sądu pierwszej instancji, byłoby umożliwienie posługiwania się bronią przez osoby skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jak również przez osoby skazane za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości. Z powyższych względów WSA stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie dokonanie przez organ oceny zachowania za które został skazany skarżący nie stanowiło niedopuszczalnej interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych w skardze, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż używanie alkoholu nie stanowi czynu zagrożonego karą, jednak skarżący w rozpatrywanej sprawie został skazany za prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu. Z tego właśnie powodu okoliczność pozostawania w stanie nietrzeźwym miała zasadnicze znaczenie i bezpośredni wpływ na ocenę postawy skarżącego, jako osoby stwarzającej zagrożenie dla osób trzecich, a tym samym niespełniającej warunku używania broni w sposób zgodny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku WSA podkreślił , że na działanie organu nie mogą mieć wpływu decydującego okoliczności, na które powołał się pełnomocnik skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skierowanej do Sądu skardze podnosząc, iż skarżący posiada pozytywną opinię wydaną przez Okręgową Komisję Strzelecką w [...] i przewidywany jest jego udział w ogólnokrajowych zawodach strzeleckich. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał bowiem podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Od osób uprawnionych do posiadania broni – jak podał Sąd pierwszej instancji - należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii, przejawiającej się poszanowaniem prawa. Wyłącznie takie postępowanie daje gwarancję, iż osoba posiadająca tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń, będzie przestrzegała także zasad jej bezpiecznego posiadania i używania. Popełnienie przestępstwa, które pośrednio godzi w życie lub zdrowie innych ludzi gwarancję tę - w opinii WSA -niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania, czy w środowisku łowieckim, nie mogą stanowić argumentów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza w świetle skazującego wyroku sądowego. Wnosząc skargę kasacyjną M. J. reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu rażące naruszenie prawa, a w szczególności: - art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż karalność za przestępstwo z art. 178a §1 K.k. stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń i wyczerpuje przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy; - art. 6 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie opartej na przepisach prawa, lecz na niczym nieuzasadnionej prognozie, co do możliwości użycia przez skarżącego broni niezgodnie z jej przeznaczeniem i warunkami; - art. 77 § 1 k.p.a poprzez nieuwzględnienie opinii Okręgowej Komisji Strzeleckiej, która w sposób niebudzący wątpliwości wskazała, iż nie istnieje zagrożenie użycia przez skarżącego broni niezgodnie z prawem, bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Na tej podstawie kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji lub stwierdzenie ich nieważności oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W ramach uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej – tożsamych z zarzutami skargi, ponownie powołano się na argumentację przedstawioną w skardze. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że istnienie dotyczących jego osoby, pozytywnych przesłanek przemawiających za utrzymaniem w mocy pozwolenia na broń potwierdziła Okręgowa Komisja Strzelecka w [...]. Członkowie tej komisji znają skarżącego od lat i ich opinia, przy braku prawnych podstaw cofnięcia pozwolenia na broń, winna mieć znaczenie decydujące, gdyż wskazuje na to, że nie istnieje co do skarżącego uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Organ zaznaczył raz jeszcze, że broń jest towarem reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Zarówno od osób ubiegających się o wydanie broni, jak i posiadaczy broni należy wymagać, aby swoją postawą dawali gwarancję, iż nie będą jej wykorzystywać w sposób godzący w bezpieczeństwo lub porządek publiczny. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego organ wskazał iż nie mogą być one uznane za podstawę kasacyjną skutkującą uchyleniem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami. Z urzędu Sąd ten bada wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wylicza art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie stwierdzając w rozpatrywanej sprawie przesłanek nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił zatem do oceny powołanych podstaw kasacyjnych. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 183 §1 p.p.s.a., wymaga prawidłowego sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obliguje kasatora do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów proceduralnych, a także do wykazania, iż wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sąd administracyjny. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji, gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi I instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy wskazanych w niej przepisów. W tym kontekście stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji bezpośredniego zastosowania nie znajdował, były chybione. Konstrukcja skargi kasacyjnej w zakresie redakcji zarzutów w niej zawartych pozwala zatem jedynie na ustosunkowanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art.18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zarzut ten został uznany za niezasadny. Punktem wyjścia dla Sądu w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę jest przekonanie, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane w zakresie udzielania pozwolenia na broń jak też w okresie korzystania z przyznanego już decyzją administracyjną uprawnienia. W związku z tym, zarówno organy właściwe do wydawania pozwoleń na posiadanie broni, jak i sąd administracyjny muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji i wyroku WSA w Warszawie był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stanowi on, że organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy stanowiący, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowania karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Wśród przestępstw tych, ustawa nie wymieniła prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 K.k.), które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Zauważyć należy, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo. Wskazany przepis przewiduje cofnięcie pozwolenia wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pojęcie "uzasadnionej obawy", użyte w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter niedookreślony. Jego interpretacja odpowiadać powinna celowi regulacji polegającemu na ochronie bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji mając na uwadze czyn, jakiego dopuścił się skarżący i za który został skazany prawomocnym wyrokiem, podzielił stanowisko ocenne organu, który uznał, że zachodzi przesłanka dotycząca uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej o nieprawidłowej i zbyt szerokiej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Zważyć bowiem należy, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. skarżący skazany został za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, który stanowi "Kto znajduje się w stanie nietrzeźwości lub będąc pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym - podlega karze ograniczenia lub pozbawienia wolności do lat 2". Nie sposób zakwestionować oceny, iż jazda samochodem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwym równa jest z naruszeniem bezpieczeństwa na tej drodze i stanowi potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia wszystkich jej użytkowników. Logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący będąc w stanie nietrzeźwym wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przekonanie to pogłębia fakt, że skarżący dopuścił się tego czynu będąc osobą, wobec której, w związku podejrzeniem o skłonność do nadużywania alkoholu oraz interwencją Policji wywołaną dopuszczeniem się aktu przemocy w rodzinie, Komenda Wojewódzka Policji we W. prowadziła już w przeszłości postępowanie wyjaśniające badając zasadność wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 863/06 (publ. LEX nr 344101), co prawda samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jednak obawę tę może uzasadniać dotychczasowe postępowanie osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru, jak nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne. Sąd pierwszej instancji bardzo wnikliwie ocenił czy kwalifikacja prawna czynu, za który został skazany skarżący uzasadnia przyjęcie spełnienia przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o amunicji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Ocenę uzasadniającą zastosowanie przez organy wskazanej regulacji prawnej w przypadku skarżącego wyczerpująco i logicznie uzasadnił w wydanym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela to stanowisko i przytoczoną argumentację Sądu pierwszej instancji. Nie da się bowiem wykluczyć, że skarżący w stanie nietrzeźwym może korzystać z posiadanej broni palnej używając jej z narażeniem życia i zdrowia innych. Broń nie powinna stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie występuje w przypadku posługiwania się bronią palną przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może taka osoba korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).