III SA/Kr 871/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie: WSA Bożenna Blitek spr. NSA Grażyna Danielec Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 3 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skargę oddala. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...] Komendant Powiatowy Policji w O. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 06.04.1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r., Nr 7 poz. 58 z późn. zm.) - zwolnił sierż. szt. K. P. ze służby w Policji z dniem 7 kwietnia 2005 r., uznał uprawnienia tego funkcjonariusza w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i określił według Rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86 poz. 789 z późn. zm.) nagrodę roczną za 2005 r. Na uzasadnienie organ l instancji podał, że K. P. od dnia 6 kwietnia 2004 r. przebywa nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim i ostatnie przedłożone zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy obejmuje okres od dnia [...] marca 2005r. do dnia 21 kwietnia 2005 r. W związku z długotrwałym zwolnieniem lekarskim wystawiono skierowanie do [...] Komisji Lekarskiej Nr [...] w K. w celu orzeczenia dalszej zdolności do służby w Policji, o czym powiadomienie funkcjonariusz ten odebrał w dniu 14.03.2005 r., jednak do dnia 05.04.2005 r. nie przystąpił do badań i nie odebrał wezwania z Komisji, mimo trzykrotnego awizowania. W tej sytuacji, wobec upływu 12 miesięcy nieprzerwanego zwolnienia lekarskiego i braku rokowań odnośnie szybkiego powrotu policjanta do pracy w celu realizacji zadań na zajmowanym stanowisku - organ wziął pod uwagę konieczność uwolnienia etatu zajmowanego przez tego policjanta w celu ochrony interesu społecznego, interesu służby i dobra jednostki organizacyjnej Policji, "której zadaniem jest prawidłowe zabezpieczenie ładu, porządku publicznego i ochrona mienia na podległym terenie". Od tego rozkazu personalnego odwołał się K. P., który zarzucił obrazę prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy o Policji podając, że nie wystąpiła okoliczność w postaci "upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby", albowiem funkcjonariusz ten zaprzestał służby, gdyż został zawieszony w czynnościach służbowych rozkazami personalnymi z dnia [...] kwietnia 2004 r. na okres od [...].04.2004r. do [...].07.2004 r. i z dnia [...] lipca 2004 r. na dalszy okres do czasu zakończenia postępowania karnego - w związku z prowadzeniem przeciwko niemu postępowania karnego, następnie umorzonego przez Prokuraturę Rejonową w O. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 3 czerwca 2005 do L.dz. - [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania K. P. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Na uzasadnienie tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu l instancji zaznaczając, że potwierdzeniem zaprzestania służby z powodu choroby i przebywania nieprzerwanie przez okres ponad 12 miesięcy na zwolnieniu lekarskim od dnia 6 kwietnia 2004 r. przez odwołującego się są przedłożone przez niego zaświadczenia lekarskie potwierdzające niezdolność do służby. Zaznaczono, że K. P. przebywał już od dnia 6 kwietnia 2004 r. na zwolnieniu lekarskim, a zawieszony w czynnościach służbowych został dopiero [...] kwietnia 2004 r. Podkreślono, że "zaprzestanie służby z powodu choroby, trwające dłużej niż 12 miesięcy, jest samoistną przesłanką umożliwiającą zwolnienie policjanta ze służby" i ta przesłanka stała się podstawą zwolnienia tego funkcjonariusza, zaś argumentacja odwołującego prowadziłaby "do błędnego wniosku, iż zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta przebywającego ponad rok na zwolnieniu lekarskim chroni go przed zwolnieniem ze służby". Z decyzją tą nie zgodził się K. P., który działając przez adwokata z wyboru w skardze podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu i podkreślił, że "okres zawieszenia w czynnościach służbowych przerywa okres dwunastu miesięcy, o których wyżej mowa, zwłaszcza, że Pan K. P. nie przedłożył zwolnień lekarskich za okres od [...] czerwca 2004 aż do [...] sierpnia 2004 i oryginałami tych zwolnień do chwili obecnej dysponuje. Na żądanie Sądu jest w stanie przedłożyć je na rozprawie i w związku z tym nie korzystał w tym okresie z tych zwolnień (...). Brak przedłożenia tych zwolnień powoduje przecież automatyczną rezygnację przez skarżącego uprawnień, jakie z tego tytułu przysługują". W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że organ dysponuje nieprzerwanymi zwolnieniami lekarskimi skarżącego złożonymi przez niego w oryginałach lub w kserokopiach, co potwierdza fakt przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim w okresie od 6 kwietnia 2004 r. do 21 kwietnia 2005 r., przy czym przyczyną zaprzestania służby przez skarżącego nie było zawieszenie go w czynnościach służbowych w okresie od [...].04.2004 r. do [...].08.2004 r., a przebywanie na zwolnieniu lekarskim od 6 kwietnia 2004 r. nieprzerwanie przez ponad 12 miesięcy. W aktach administracyjnych sprawy na k. 9 - 13 zalegają kserokopie 16 zaświadczeń lekarskich wystawionych K. P. stwierdzających niezdolność do służby tego funkcjonariusza w okresach: 06.04.2004 r. - [...] - 21.04.2005 r. (k. 13 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi -zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji: "Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach: (...) 7) upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby." Nie ma najmniejszych wątpliwości - zdaniem Sądu - że funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 6 kwietnia 2004 r. do 21 kwietnia 2005 r., a więc przez okres ponad "12 miesięcy" i ten okres jest udokumentowany wydanymi 16 zaświadczeniami lekarskimi. Okoliczność, że zakład pracy dysponuje częściowo oryginałami zwolnień a w pozostałym zakresie ich kserokopiami nie ma znaczenia, skoro oryginały pozostałych zwolnień istnieją i są w posiadaniu skarżącego, na co sam wskazuje w skardze. Niekwestionowaną - zdaniem Sądu - jest także okoliczność "zaprzestania służby" przez K. P. z dniem 6 kwietnia 2004 r., a to wobec przedłożenia przez niego zaświadczenia lekarskiego wskazującego na chorobę począwszy od tego dnia i nie zgłoszenie się do pracy. Fakt, że w czasie pobytu funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim (począwszy od dnia 6 kwietnia 2004 r.), zawieszono go w czynnościach służbowych z dniem [...] kwietnia 2004 r., nie może mieć wpływu na ocenę przesłanki "upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby" określonej art. 41 ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy, albowiem stanowi ona - jak słusznie podniósł to organ odwoławczy -samoistną przesłankę do zwolnienia policjanta ze służby. Sąd zwraca uwagę, że zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta w żaden sposób nie "przerywa" ciągu zwolnień lekarskich, a skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazał żadnego przepisu prawa mogącego stanowić podstawę takiej "przesłanki". Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone rozkazy personalne w żaden sposób nie naruszyły prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.