I SA/Łd 584/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.),, Asesor WSA Paweł Kowalski, Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, listopad i grudzień 2002 roku oddala skargę W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż S. P. zawyżyła podatek naliczony poprzez ujęcie w ewidencji zakupu oraz w deklaracjach VAT-7 kwot wynikających z faktur zakupu: - wystawionych przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur – firmę A A. H., Skup, Sprzedaż Olejów Przepracowanych; - stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B Corporation K. Z. oraz Firmę C R. J., Skup, sprzedaż olejów przepracowanych i paliw ciekłych. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, decyzją z dnia [...], Nr [...], określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r. w kwocie 87.993,00 zł, a także określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za listopad 2002 r. w kwocie 34.421,00 zł oraz za grudzień 2002 r. w kwocie 36.085,00 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie zarzucając jej naruszenie § 48 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) oraz naruszenie przepisów dotyczących procedury postępowania t.j. art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.05.8.60 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Po przeanalizowaniu zebranych w sprawie materiałów i argumentów zawartych w złożonym odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...], Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że podatniczka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur (nr 86 z 4 czerwca 2002 r. oraz nr 87 z 6 czerwca 2002 r.) dokumentujących zakup oleju napędowego dokonany od Firmy A A. H.. Przedmiotowe faktury wystawione zostały przez sprzedawcę, który w dniu 30 kwietnia 2002 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w P. zgłoszenie VAT-Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stosownie natomiast do § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a wyżej wymienionego rozporządzenia w przypadku, gdy sprzedaż towarów i usług została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Zgodnie zaś z treścią § 34 powołanego rozporządzenia faktury wystawiają zarejestrowani podatnicy posiadający numer identyfikacji podatkowej. Uprawniony do wystawiania faktur jest zatem podatnik, który jest zarejestrowany i posiada NIP. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż przedmiotowe faktury wystawione zostały w czerwcu 2002 r. tj. dwa miesiące po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej przez A. H., który w wyniku złożenia w dniu 30 kwietnia 2002 r. VAT-Z został wykreślony z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Zatem w czerwcu tegoż roku nie był uprawniony do wystawienia faktur VAT. W związku z powyższym podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu wystawionych przez podmiot nieuprawniony do wystawienia faktur Firmę A A. H.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy I instancji zasadnie także zakwestionował odliczenie podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup oleju napędowego wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B Corporation K. Z. z uwagi na fakt, iż wystawione faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z przesłanych z Urzędu Kontroli Skarbowej w G. ustaleń wynika, że w dniu 3 października 2005 r. dokonano przesłuchania K. Z. jako świadka. Ze złożonych zeznań wynika, iż K. Z. nie posiadał żadnego zaplecza do handlu paliwami, nigdy nie był w posiadaniu oleju napędowego oraz, że wystawione przez niego faktury dla D są fakturami pustymi, bowiem firma B Corporation nie była dostawcą oleju napędowego, gdyż w rzeczywistości nie była w posiadaniu żadnego towaru, a K. Z. wprowadził jedynie do obrotu tzw. "puste faktury" nieodzwierciedlające rzeczywistego obrotu. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy, zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji stwierdził, że przedmiotowe faktury dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. W przypadku zaś odbiorcy faktury dokumentującej czynność, która nie została zrealizowana, nie przysługuje mu uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tego rodzaju faktury, gdyż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) prawo do obniżenia podatku należnego dotyczy jedynie podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Jeżeli odbiorca faktury nie nabył towaru lub usługi nie może odliczyć podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze. Wystawienie faktury stwierdzającej czynności, które nie zostały dokonane, nie daje podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego zgodnie z § 48 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. Według organu odwoławczego również słusznie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup oleju napędowego wystawionych przez Firmę C R. J.. Wystawiona faktura także nie odzwierciedla faktycznej sprzedaży, bowiem jak wynika z akt sprawy R. J. oświadczył (protokół czynności sprawdzających z 30 kwietnia 2003 r., przeprowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w K.), że nigdy nie prowadził transakcji handlowych z Firmą D. Faktura zakupu nie została potwierdzona kopią u sprzedawcy, a faktury sprzedaży wystawiane przez Firmę C w 2002 r. różnią się całkowicie od przedmiotowej faktury. Mając na uwadze powyższe organ I instancji na podstawie § 48 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. zasadnie pozbawił podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Odnosząc się do kwestii niekonstytucyjności § 50 ust. 4 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż organy podatkowe nie są upoważnione do oceny zgodności przepisów podatkowych z ustawą zasadniczą. Odnosząc się zaś do podnoszonej kwestii dostosowania polskiej ustawy o podatku od towarów i usług do VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państwa członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) organ podatkowy II instancji zauważył, iż przedmiotowa decyzja dotyczy 2002 r., a zatem okresu przed dniem wejścia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Zaznaczono jednocześnie, iż również zasada neutralności podatku od wartości dodanej i orzecznictwo ETS, na które powołuje się podatniczka w złożonym odwołaniu, nie zostały naruszone w przedmiotowej sprawie. Żadne bowiem przepisy VI Dyrektywy nie pozwalają na obniżenie podatku należnego o podatek naliczony z faktur niedokumentujących rzeczywistego obrotu wystawionych przez podmioty, które nie odprowadziły podatku należnego w poprzedniej fazie obrotu. Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. S. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122, 180, 187 i 193 Ordynacji podatkowej, art. 2, 19 i 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 48 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, iż podatniczka zapłaciła wartość brutto faktury za zakup oleju napędowego w A, tym samym przekazując podatek VAT płatnikowi, jakim był A. Zdaniem podatniczki, w sytuacji faktycznej sprawy nie można pozbawić jej prawa do odliczenia podatku naliczonego, który zapłaciła wystawcy faktury mimo, że ta czynność nie była objęta obowiązkiem podatkowym. Strona podniosła również, iż ustalenia organów podatkowych, co do faktur zakupowych od B Corporation są tendencyjne, bowiem organy podatkowe nie dokonały ustalenia czy podatnik jako płatnik odprowadził podatek należny od sprzedaży na rzecz D. Ustalenia, że ten podmiot nie miał zbiorników były bez znaczenia dla sprawy, gdyż powszechnie w obrocie paliwowym występuje tzw. obrót beztowarowy, unormowany w art. 5 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Na zasadność powyższych tez wskazuje również fakt nieustalenia przez organy podatkowe skąd D posiadała towary skoro nie kupowała ich od B Corporation. Organy podatkowe nie ustaliły, czy wyżej wymienione podmioty odprowadziły należny VAT od tych transakcji, przez co złamały art. 122 Ordynacji podatkowej. Według podatniczki podobna sytuacja dotyczy C, gdyż nie ustalono, kto wystawiał sporne faktury i skąd pochodził towar. S. P. zarzuciła również kontrolującemu naruszenie zasad postępowania przy badaniu ksiąg podatkowych. Inspektor Kontroli Skarbowej uznał bowiem, że istnieją rozbieżności pomiędzy zapisami, a stanem rzeczywistym i nie można w oparciu o nią ustalić właściwej podstawy opodatkowania. Stanowi to przesłankę do uznania tej księgi za nierzetelną, a w konsekwencji stwarza konieczność wskazania przez organ kontroli skarbowej, za jaki okres i w jakiej części nie uznał ksiąg za dowód i dokonania oszacowania podstawy opodatkowania, informując i uzasadniając jednocześnie pominięcie księgi jako dowodu, czego organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie zrobił. Podatniczka wskazała również, że Dyrektor Izby Skarbowej nie dostrzegł braku protokołów z badania ksiąg, przez co oba organy naruszyły art. 193 Ordynacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Zaskarżona decyzja bowiem nie narusza prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W zakresie faktur wystawionych przez A. H. "A", strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania. Nie zaprzecza bowiem temu, że A. H. w momencie wystawiania przedmiotowych dwóch faktur w czerwcu 2002 r. nie był zarejestrowanym podatnikiem. W dniu 30 kwietnia 2002 r. zaprzestał bowiem wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. O tym fakcie powiadomił w przepisanym terminie właściwy miejscowo organ podatkowy. Pomimo takich niekwestionowanych ustaleń faktycznych autor skargi uważa, że organy podatkowe nie miały prawa do pozbawiania podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z faktem, że jego dostawca nie był zarejestrowany. Dokonał on bowiem zapłaty przekazanego przez skarżącego podatku. Na uzasadnienie swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt SK 22/03, obszernie cytując wyrwane z kontekstu fragmenty pisemnych motywów powyższego orzeczenia. Należy jednak podkreślić, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się skarżący, odnosi się do innego przepisu niż ten, który stał się podstawa prawną zaskarżonej decyzji. Podatniczce bowiem zakwestionowano prawo do obniżenia podatku należnego na podstawie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Natomiast powoływany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do innego przepisu i innego zakresu regulacji. W orzeczeniu tym bowiem uznano za niekonstytucyjny przepis § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245). Przepis ten zaś stanowił, że w przypadku, gdy wystawiono fakturę, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Tenże przepis uznano za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika VAT nabywającego towar czy usługę od podmiotu, który wystawił fakturę wraz z kwotą podatku, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, a kwota wykazana w fakturze została zapłacona. Przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku VAT określał, że w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku. Unormowanie to zatem dotyczyło podmiotów, które w ogóle są podatnikami VAT i mają prawo do wystawiania faktur VAT, ale w danym przypadku wystawiły faktury na towary nieopodatkowane. W odniesieniu do nich właśnie w orzecznictwie NSA przepis ten traktowany był jako sankcyjny (por. uchwała NSA z 22 kwietnia 2002 r., FPS 2/02, ONSA 2002/4/136, wyrok SN z 10 lipca 2002 r., III RN 136/01, OSNP 2003/13/301, wyrok NSA z 17 kwietnia 2000 r., I SA/Wr 2835/99, LEX nr 42454). Należy podkreślić, iż nie chodzi tu o osoby, które nie były uprawnione do wystawiania faktur. Zatem powoływany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na którym skarżąca opiera swój wywód prawny, nie dotyczy sytuacji faktycznej oraz prawnej, odnoszącej się do kontrahenta A. H. Ta osoba bowiem nie była podatnikiem podatku od towarów i usług, a zatem nie miała prawa wystawiać faktur VAT. Stąd też zasadnie zakwestionowano skarżącej prawo do odliczenia na podstawie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. Zwłaszcza, że sporny przepis rozporządzenia nigdy nie został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny. Unormowanie to zatem korzysta z domniemania konstytucyjności. Również nie są trafne zarzuty skargi odnoszące się do transakcji z K. Z. - "B Corporation" oraz R. J. - "C". W przypadku obu powyższych kontrahentów uznano, że faktury stwierdzały sprzedaż, która nie miała miejsce. Stąd też na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. odmówiono podatnikowi odliczenia podatku naliczonego. W przypadku pierwszego podmiotu ustalono, że K. Z. wystawiał odpłatnie tzw. puste faktury i faktycznie nie dokonywał sprzedaży oleju napędowego, nigdy też nie był w posiadaniu tego towaru. Z kolei faktura dokumentująca zakup oleju napędowego, wystawiona przez "C" R. J., nie pochodziła od tego podmiotu. Jak ustalono faktury wystawiane przez tą osobę całkowicie różniły się od przedmiotowej faktury w zakresie formy graficznej, numeracji, używanej pieczęci nagłówkowej imiennej oraz posiadały inny podpis. Jednocześnie R. J. w trakcie przesłuchania stwierdził jednoznacznie, że nigdy nie prowadził żadnych transakcji handlowych ze skarżącą. W stosunku do powyższych ustaleń faktycznych w skardze formułowany jest zarzut naruszenia art. 122, 180 i 187 Ordynacji podatkowej. Skarżąca bowiem uważa, że w zakresie faktur zakupowych od B Corporation ustalenia organów są tendencyjne. Nie sprawdzono bowiem, czy podatnik odprowadził VAT należny od sprzedaży na rzecz podatnika. Natomiast w odniesieniu do firmy "C" nie ustalono, kto wystawiał sporne faktury i skąd pochodził towar. Twierdzenia te są chybiono. Organ I instancji, kierując się nakazami wynikającymi z zasady prawdy materialnej, wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie faktur wystawionych przez B Corporation. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że wspomniany wcześniej podmiot nie dokonywał sprzedaży oleju napędowego na rzecz skarżącej. Przesłuchiwany K. Z. sam przyznał, że wystawiał jedynie tzw. puste faktury, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Również jednoznaczne są ustalenia w zakresie firmy "C", która potwierdziła, że nie wystawiła spornej faktury. Zresztą w tym zakresie ustaleń faktycznych zdaje się nie kwestionować sam autor skargi, który jedynie zarzuca nie wyjaśnienie, kto wystawił sporne faktury i skąd pochodził towar. Natomiast bez znaczenia dla niniejszej sprawy są okoliczności dotyczące tego skąd podatniczka nabyła olej napędowy oraz kto wystawiał faktury rzekomo pochodzące od firmy "C". Dlatego też organy podatkowe nie miały obowiązku ustalać tych okoliczności faktycznych. Należy zatem stwierdzić, że organy podatkowe w zakresie tych czynności zebrały, wbrew zarzutom autora skargi, obszerny materiał dowodowy, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zresztą sam skarżący nie wskazuje w swym środku zaskarżenia, jakich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych organy podatkowe nie ustaliły, czy też, których dowodów w toku postępowania podatkowego nie przeprowadzono. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 191 Ordynacji podatkowej. Trzeba również podkreślić, że podstawą zakwestionowania odliczenia z tych faktur nie był brak ich kopii u wystawcy, czy też drobne nieprawidłowości sprzedawcy, polegające na nie prowadzeniu ewidencji sprzedaży VAT. Organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie oparł na ustaleniu, że sporne faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane (§ 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego). Ten zaś wniosek, w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie sposób podważyć. Podatnik bowiem dokonał odliczenia na podstawie faktur potwierdzających sprzedaż dokonaną przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B Corporation" K. Z. oraz firmę "C" R. J.. Tym czasem z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że ci przedsiębiorcy, wskazani w fakturach jako sprzedawcy, nie zawierali żadnej umowy sprzedaży na rzecz skarżącej podatniczki. Zatem osoby uprawnione w imieniu tych przedsiębiorców, nie złożyły żadnego oświadczenia woli, nawet w sposób dorozumiany, w przedmiocie zawarcia umowy sprzedaży. Stąd też nie mogło dojść do zawarcia umowy sprzedaży na potwierdzenie, których wystawiono sporne faktury. Dlatego też stanowisko organów w zakresie fikcyjności czynności jest zasadne. Powyższej oceny nie mogą zmienić twierdzenia podatniczki, że zapłaciła za przedmiotowy towar i fizycznie weszła w jego posiadanie. Nie negując tych faktów należy stwierdzić, że podatniczka zakupiła olej napędowy, lecz sprzedawcą na pewno nie był "B Corporation" K. Z. ani "C" R. J., ale inny, bliżej nieokreślony podmiot. Zatem nie prawdziwe są dane określone w tych fakturach. Przecież z przepisu § 48 ust. 4 pkt 5 lit a) rozporządzenia wykonawczego nie wynika, że wystarczy, aby faktura potwierdzała jakikolwiek obrót. Przepis § 35 powyższego rozporządzenia wyraźnie określa warunki, jakie powinna spełniać faktura. Jednym z podstawowych jest wskazanie sprzedawcy. Zatem przedmiotowe faktury, wskazujące jako sprzedawcę wyżej wskazane podmioty, niewątpliwie stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Te podmioty nie zawierały bowiem żadnej umowy sprzedaży. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 193 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 i art. 14 ust. 1, 5 i 6, są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. W oparciu o prowadzoną ewidencje podatnicy zobowiązani są, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy, składać deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług. Kontrola tego samoobliczania, zawartego w deklaracji jest obowiązkiem organu podatkowego. Weryfikacja następuje na podstawie faktur, które muszą spełniać warunki przewidziane w przepisach wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług. Jednym z podstawowych warunków jest to, aby faktura odzwierciedlała rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że prawo organu podatkowego nie ogranicza się wyłącznie do kontroli sposobu sporządzenia faktury. Rozciąga się także na kontrolę zgodności zawartych w tym dokumencie zapisów ze stanem rzeczywistym, co oznacza też prawo do ustalenia, ze wszystkimi stąd płynącymi konsekwencjami, że wskazany w fakturze podmiot zdarzenia gospodarczego, którego dowód dotyczy, jest podmiotem nieistniejącym w sferze stosunków gospodarczych, a ustalenia tego organ ten może dokonać w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w postępowaniu podatkowym oraz ich swobodną ocenę (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., I S.A./Gd 551/98). Stąd też zakwestionowanie kliku faktur zaewidencjonowanych przez podatnika nie wiąże się z obowiązkiem dokonywania szacowania. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.