VI SA/Wa 1825/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] kwietnia p. J. S. wystąpił o wydanie pozwolenia na posiadanie 15 egzemplarzy broni palnej sportowej, w tym: 3 egz. broni bocznego zapłonu, 8 egz. broni centralnego zapłonu i 4 egz. broni gładkolufowej. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, że wnosi o wydanie powyższego pozwolenia ponieważ jest członkiem Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i uprawia strzelectwo sportowe. Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549, z późn. zm.) odmówiono zainteresowanemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych w liczbie 15 egzemplarzy. Organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 powołanej ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Ponadto zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, że organ Policji ustala, czy w konkretnym przypadku okoliczności takie zachodzą, a zatem czy uzasadnione jest wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni. Ponadto organ wskazał, iż ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że skarżący od [...] stycznia 2004 r. jest członkiem Klubu Strzeleckiego [...] w B.. Patent Strzelecki uzyskał w dniu [...] grudnia 2004 r., a licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym w dniu [...] stycznia 2005 r. Z informacji uzyskanej od Prezesa Okręgowego Związku Strzelectwa Sportowego wynika, iż skarżący uprawia strzelectwo na arenie klubowej i od początku swojej przynależności klubowej uczestniczył zaledwie 7 razy w zawodach strzeleckich organizowanych przez macierzysty klub. Mając powyższe na uwadze organ stanął na stanowisku, że posiadanie powyższego patentu i licencji, członkostwo w klubie strzeleckim, jak również nieliczne starty w zawodach strzeleckich, nie stanowią okoliczności wystarczająco uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. W związku z tym organ podniósł, iż przy takiej aktywności (częstotliwości) w uprawianiu strzelectwa sportowego przez skarżącego brak własnej broni w niczym go nie ogranicza, a klub, którego jest członkiem, dysponuje wystarczającą ilością broni sportowej. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że rozpatrując sprawy pozwoleń na broń sportową jest zobligowany do uwzględnienie rzeczywistych potrzeb członków klubów oraz stowarzyszeń strzeleckich. Biorąc pod uwagę fakt krótkotrwałego związania zainteresowanego z tą dziedziną sportu należy uznać, że wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych w ilości 15 egzemplarzy stałoby w rażącej sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. Posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi bowiem tradycyjną sferę daleko idącej reglamentacji administracyjno-prawnej. Oznacza to, że organy uprawnione do wydania pozwolenia na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń. Organ ponadto podkreślił, że fakt braku po stronie ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych, określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Organ wskazał również, iż nie neguje kwalifikacji skarżącego do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim stwierdzonych na podstawie art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego oraz umiejętności posługiwania się przez niego bronią. Zauważył jednak, że dokument wydany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego potwierdza jedynie spełnienie wymogu formalnego, pozwalającego na zgodne z przepisami prawa uprawianie sportów o charakterze strzeleckim. Odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2006 r. wniósł zainteresowany, zarzucając w nim brak podstawy prawnej do odmowy, naruszenie zasady równości obywateli, zaufania obywateli do organu administracji oraz przekroczenie delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej, mające cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także naruszenie prawa materialnego, tj. art.. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz błędną interpretację art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż organ powinien wydawać decyzję w przedmiotowej sprawie na podstawie obowiązującego prawa, tj. ustawy o broni i amunicji, która określa m. in. zasady i warunki wydawania, cofania pozwoleń na broń, rejestracji broni oraz dysponowania bronią i amunicją. W poszczególnych przepisach powyższej ustawy są zawarte pozytywne i negatywne przesłanki, które muszą zostać spełnione albo te, których wystąpienie powoduje odmowę wydania lub cofnięcie wydanego już pozwolenia na broń. Mając powyższe na uwadze skarżący wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji kryteria wydania pozwolenia na broń są jasne i uznanie organu administracji jest ograniczone poprzez tzw. przesłanki negatywne dotyczące osób, którym nie wydaje się pozwoleń na broń (art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Strona skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidziana w powołanym przepisie oraz wskazała także, iż granice uznania administracyjnego upoważniające organ właściwy do omowy określa również art. 17 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego użycie w art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji stwierdzenia "może odmówić" pozwala domniemywać, iż organ wydający decyzję może w wyjątkowych przypadkach wydać decyzję pozytywną pomimo wystąpienia tzw. przesłanek negatywnych. Nie upoważnia to jednak organu do ustanawiania dodatkowych warunków, takich jak osiąganie szczególnych wyników sportowych czy częstego udziału w zawodach. Nie ma przecież żadnych kryteriów oceny jakie wyniki i jak częste uczestnictwo w zawodach daje podstawy do ubiegania się o pozwolenie na indywidualną broń palną do celów sportowych. Ponadto skarżący podniósł, że gdyby ustawodawca chciał, aby aktywność i wyniki sportowe były wyznacznikiem szczególnych okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną sportową, to nie tylko wskazałby to w ustawie, ale także wyznaczył kryteria oceny. Skoro nie ma żadnych przesłanek uzasadniających przypuszczenie, że skarżący będzie używał broni niezgodnie z jej przeznaczeniem, a stosowanie zwrotów niedookreślonych przy ustalaniu kryteriów, które organ samowolnie wyznaczył ("szczególne osiągnięcia sportowe", "udział w zawodach") zdecydowanie przekracza granicę uznania administracyjnego i swobodnej oceny dowodów, co narusza też zasadę zaufania od organów Państwa. Skarżący zwrócił również uwagę, iż strzelectwo sportowe jest dyscypliną olimpijską, a pozwolenie umożliwi mu bardziej profesjonalne podejście do niej. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...], opierając się na takiej samej podstawie prawnej jak organ pierwszej instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Komendant Główny Policji wskazał, iż skarżący nie udowodnił oczywistej potrzeby posiadania 15 egzemplarzy broni palnej sportowej. Organ podkreślił, iż prawo do posiadania broni palnej mogą uzyskać jedynie osoby wykazujące rzeczywistą potrzebę posiadania danej broni w danym celu oraz w danej liczbie. Na podstawie art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji organ Policji ocenia okoliczność wskazaną przez osobę ubiegającą się o broń. Ustawa nie określa kryteriów jakimi organy Policji powinny się kierować przy wydawaniu pozwolenia. Decyzja wydana na podstawie powyższego przepisu jest decyzją związaną, ale warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości i zasadności działania organów Policji. Osoba ubiegająca się o broń jest zobowiązana w toku postępowania administracyjnego przekonać organ, że zachodzi względem niej uzasadniona okoliczność, a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się własną bronią. Ponadto organ wskazał, iż strona korzystała dotychczas z broni klubowej, której klub ma wystarczającą ilość, a zatem ma możliwość uprawiania strzelectwa przy użyciu broni klubowej. Prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do praw osobistych obywatela, nie zostało bowiem zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Organ podkreślił w tym miejscu, że o przyznaniu prawa decydują szczególne okoliczności faktyczne, obiektywnie istniejące, nie zaś subiektywne, a więc nie tylko osobiste zamiłowanie czy życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń palną do celów sportowych i to w takiej liczbie jej jednostek. Organ wskazał również, że skarżący nie wykazał się ponadprzeciętnymi wynikami sportowymi w strzelectwie, co mogłoby uzasadniać wydanie przedmiotowego pozwolenia. Nie wykazała również zasadności posiadania 15 egzemplarzy broni sportowej. Mając powyższe na uwadze Komendant Główny Policji stwierdził, iż wskazane przez stronę skarżącą okoliczności nie dają podstaw do wydania skarżącemu pozwolenia na przedmiotową broń. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany, zarzucając brak podstawy prawnej do odmowy, naruszenie zasady równości obywateli, zaufania obywateli do organu administracji oraz przekroczenie delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej, mające cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także naruszenie terminów na rozpatrzenie sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w jego przypadku nie wystąpiła żadna z negatywnych przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ponadto skarżący wskazał, iż użycie w ust. 1 i 2 art. 17 ustawy o broni i amunicji stwierdzenia "może odmówić" pozwala domniemywać, że organ wydający decyzje może w wyjątkowych przypadkach wydać decyzję pozytywną pomimo wystąpienia tzw. przesłanek negatywnych, nie upoważnia jednak organu do ustanawiania dodatkowych warunków, tj. osiągania szczególnych wyników sportowych, częsty udział w zawodach, krótki upływ czasu od uzyskania uprawnień czy też członkostwa w klubie. Skarżący podniósł również, że nie startuje w obecnej chwili w zawodach, gdyż nie mając do dyspozycji odpowiedniej broni nie ma szans na uzyskanie nawet satysfakcjonujących wyników. Chce uzyskiwać lepsze wyniki i zacząć w końcu startować w zawodach, mając równe szanse z innymi uczestnikami i dlatego wystąpił o wydanie pozwolenia na broń. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż podniesiony przez organ zarzut zbyt krótkiego posiadania patentu strzeleckiego i licencji jest niezbyt trafiony, gdyż nie ma żadnych terminów łączących wydanie ww. dokumentów z uzyskaniem pozwolenia na posiadanie broni. Zdaniem skarżącego organy administracji w świetle załączonych dokumentów na podstawie art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej nie były upoważnione do dokonywania jakiejkolwiek oceny aktywności sportowej składającego skargę i w tym zakresie naruszyły zasadę równości obywateli, zaufania obywateli do organu administracji oraz przekroczyły delegację ustawową i granice swobody administracyjnej, poprzez dowolność przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Nie ma przecież żadnych kryteriów oceny jak osiągane wyniki czy częste uczestnictwo w zawodach, może dawać podstawy do ubiegania się o pozwolenie na indywidualną broń palną do celów sportowych. Skarżący stwierdził także, że przedłużanie postępowania przez organ I instancji poprzez występowanie o komunikaty z zawodów i późniejsza ich ocena według nieznanych skarżącemu kryteriów świadczy o tym, iż powyższy organ nie tylko bezzasadnie przedłużał postępowanie, ale także przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i delegację ustawową, czym naruszył prawo i spowodował utratę zaufania strony do organu administracji. W związku z powyższym, strona skarżąca podniosła, że w świetle art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej, przeprowadzone postępowania mające na celu uzyskanie wyników oraz częstotliwości startów były zbędne. Skarżący nie zgodził się także z poglądem, iż uprawianie sportu strzeleckiego powinno się odbywać przede wszystkim przy użyciu broni klubowej. Wskazał również, że gdyby ustawodawca chciał, aby aktywność i wyniki sportowe były wyznacznikiem szczególnych okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń sportową to nie tylko wskazałby to w ustawie ale także wyznaczył kryteria oceny. Skarżący podkreślił również, że sposób prowadzenia postępowania także uchybiał przepisom prawa. Organ I instancji uchybiał terminom na rozpatrzenie wniosku zawartych zarówno w K.p.a., a także wyznaczanych przez sam organ. Skarżący wskazał, że organ przedłużył postępowanie poprzez szereg zbędnych czynności, uznając terminy maksymalne, dopuszczalne w wyjątkowych przypadkach, jako minimalne do wydania decyzji, a także wydał ją już po upływie tych terminów. W kwestii dotyczącej ilości jednostek broni skarżący podniósł, że nie ma to praktycznego znaczenia, gdyż sam fakt posiadania pozwolenia na broń jest kwestionowany przez organ, który w żaden sposób nawet nie zasugerował, przy jakiej ilości jednostek broni byłby skłonny do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że pozostawanie członkiem klubu strzeleckiego, posiadanie licencji sportowej oraz branie udziału w treningach czy też zawodach klubowych nie stanowią okoliczności i nie przesądzają automatycznie o wydaniu pozwolenia na indywidualną broń sportową. Ustawodawca nie określił ich bowiem jako ustawowe przesłanki uzyskania pozwolenia na przedmiotowy rodzaj broni. Organ podniósł, iż wśród osób, których potrzeby w zakresie posiadania prywatnej broni sportowej nie budzą żadnych wątpliwości, należy wymienić wybitnych zawodników, którzy strzelectwo uprawiają od wielu lat, a osiągane wyniki wyróżniają ich na tle pozostałych zawodników. W świetle powyższego stanowiska, w ocenie Komendanta Głównego Policji skarżący nie wykazał w przekonujący sposób istnienia potrzeby posiadania własnej broni sportowej i to w ilości 15 sztuk egzemplarzy. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie świadczył o tym, iż skarżący należy do wyróżniających się członków klubu, a jego stopień zaangażowania w strzelectwo wymaga dysponowania własną bronią do celów sportowych we wnioskowanej ilości. Organ podniósł, iż ustawa o broni i amunicji jest jedynym aktem prawnym, który reguluje kwestie dotyczące pozwoleń na broń. Ustawodawca powierzył uprawnienia do wydawania pozwoleń m. in. komendantom wojewódzkim Policji i to właśnie te organy na podstawie art. 10 ust. 1 powyższej ustawy oceniają czy okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca uzasadniają wydanie pozwolenia. Organ wskazał, iż powyższych uprawnień organów Policji nie zniósł przywołany przez skarżącego art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej. Ustala on jedynie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną sportową musi posiadać odpowiednie kwalifikacje sportowe. Ich potwierdzeniem jest egzamin przeprowadzany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, który też wydaje odpowiedni dokument – zaświadczenie. Z powyższego przepisu absolutnie nie wynika więc, że Związek ten ma kompetencje do ustalania i oceniania czy w danym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji przyjmują natomiast, iż zaświadczenie wydane przez ten Związek na podstawie art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej stanowi podstawę do zwolnienia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń sportową z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bowiem jego regulacje dopełniają normę art. 16 ust. 2 tej ustawy. Podstawą wydania (lub odmowy wydania) pozwolenia, gdy nie zachodzą negatywne przesłanki określone m. in. w art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji, jest więc art. 10 ust. 1 tej ustawy. Ustawodawca nie określił, nawet przykładowo, katalogu okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. W związku z tym w odniesieniu do broni palnej sportowej, organy w drodze praktyki wypracowanej na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych przyjęły, iż muszą to być okoliczności szczególne, wyróżniające wnioskodawcę na tle innych osób, które prawa do broni nie posiadają, i które w sposób oczywisty potwierdzają potrzebę wyposażenia w broń do wnioskowanego celu. Organ podkreślił, że wynika to z konieczności ochrony interesu społecznego, gdyż broń nie jest zwykłą rzeczą i jej posiadanie ma ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też prawo do broni ustawodawca poddał ścisłej reglamentacji. Mając powyższe na uwadze organy Policji występują do wnioskodawców o przedstawienie dokumentów potwierdzających uprawianie strzelectwa sportowego, tj. komunikatów z udziału w zawodach i zajmowanych w nich lokatach, zaświadczeń o częstotliwości startów oraz odbywanych treningach strzeleckich. Organ stwierdził, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty nie przekonały organów Policji o konieczności wydania mu pozwolenia na broń sportową w ilości 15 egzemplarzy. Komendant Główny Policji nie podzielił też zarzutu naruszenia przez organy obu instancji przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2006 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych w liczbie 15 egzemplarzy. Istotnym problemem w rozpatrywanej sprawie był m.in. fakt, iż wnioskodawca, mający krótki staż klubowy, posiadający również przez krótki czas patent i licencję uprawniające do uprawiania strzelectwa sportowego i nie legitymujący się szczególnymi wynikami sportowymi, wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie 15 egzemplarzy broni palnej sportowej. Organy Policji były tym wnioskiem związane. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, publ. ONSA 1990/2-3, poz. 47, "stosownie do art. 61 § 1 K.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa podmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji." W przedstawionej sytuacji organy Policji nie odnosząc się do treści wniosku (ilości wnioskowanej broni) postąpiły prawidłowo, rozpoznając sprawę w płaszczyźnie prawnej z punktu widzenia kryteriów i zasad niezależnych od ilości broni, o wydanie pozwolenia na posiadanie której wystąpiono. W odwołaniu od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. oraz skardze na utrzymująca ją w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji podniesiono zarzuty: - braku podstawy prawnej do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na broń, - naruszenie zasady równości obywateli, - naruszenia zaufania obywateli do organu administracji, - przekroczenia delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej mające cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej, - naruszenia terminów na rozpatrzenie sprawy. Rozpatrując kolejno przedstawione zarzuty należy stwierdzić, co następuje. W odniesieniu do zarzutu braku podstawy prawnej odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową w rozpatrywanej sprawie organy Policji trafnie przyjęły, że materialno-prawną podstawę decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia a broń palną sportową stanowi przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cytowanej ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Sądu, organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. III SA 1515/01, stwierdził, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej. Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000 r. sygn. III SA 2865/99, Lex nr 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. III SA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01). Zdaniem Sądu, z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i zdyskredytowały umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Powyższe stanowisko nie ma oparcia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Należy poza tym zauważyć, że członkowie klubu sportowego mają statutowo - organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak, co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa. W ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo przyjęły, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2003r., sygn. akt III SA 1998/01, nie publ.). W ocenie Sądu, organy Policji miały prawo przyjąć - kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń - że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Należy zauważyć, iż argumenty o posiadaniu przez skarżącego patentu i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do klubu strzeleckiego a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 81/01 oraz wyrok z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1965/01, nie publ.). Zdaniem Sądu, w motywach zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń, a stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do kolejnego zarzutu - naruszenia zasady równości obywateli należy zauważyć, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05 potwierdził, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjno-prawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". W świetle tego poglądu nie jest zasadny pogląd skarżącego, że wedle przepisów ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń dla osób uprawiających strzelectwo nie jest uprawnieniem wyjątkowym i reglamentowanym. Podstawowy dla kwestii równości obywateli przepis art. 32 Konstytucji RP stwierdza, że" "1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. 2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny." Reglamentacja, oznaczająca w odniesieniu do broni palnej ograniczenie dostępu m.in. do jej posiadania, nie jest sprzeczna z przywołaną wyżej konstytucyjną zasadą równości. Ograniczenie zostało bowiem wprowadzone ustawą i dotyczy w równym stopniu, na tych samych zasadach wszystkich obywateli, którzy dla otrzymania pozwolenia na broń powinni wykazać się szczególnymi cechami, różnymi zresztą w odniesieniu do różnych rodzajów tej broni. Fakt, że organy Policji odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową nie oznacza, że nie jest on równo traktowany, lecz że nie spełnia warunków uzasadniających wydanie takiego pozwolenia. Ma on natomiast równe prawo do starania się o wydanie pozwolenia na broń i udowodnienia – zgodnie z przepisami ustawy – że powinno mu ono zostać wydane, o ile oczywiście uzasadni potrzebę i okoliczności uzasadniające wydanie takiego pozwolenia. Zarzut naruszenia zaufania obywateli do organu administracji, tożsamy w istocie z zarzutem naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zawartej w art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, odnosi się w istocie do sposobu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Trudno naruszyć tę zasadę z powodu wydania decyzji odmownej – zwłaszcza jeżeli jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast odnosząc się do sposobu przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd uznał, że organy Policji zgodnie z prawem przeprowadziły postępowanie dowodowe i prawidłowo ustaliły istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonały oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Na tym etapie, przy ocenie znaczenia powołanych i udowodnionych okoliczności, było miejsce na "uznaniowość" ze strony organu, nie oznaczające jednak dowolności. Organy Policji zasadnie przyjęły, że brak po stronie wnioskodawcy negatywnych przesłanek posiadania broni oraz fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający posiadanie własnej broni sportowej, zwłaszcza we wnioskowanej ilości. Organy Policji prawidłowo też oceniły, że wskazane okoliczności pozwalają wnioskodawcy na czynne uprawianie sportu strzeleckiego w klubie sportowym przy użyciu broni klubowej, ale nie wystarczają do uzyskania prawa do własnej broni. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" (z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji) zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Do takich cech, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok z dnia 29 grudnia 2000 r. sygn. III SA 2865/99, Lex nr 47998, wyrok z dnia 6 listopada 2003 r. sygn. III SA 3189/01, wyrok z 5 listopada 2002 r. sygn. III SA 454/01). W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. W ocenie Sądu nie jest zasadny pogląd skarżącego, że nie potrzeba żadnych wyjątkowych, wyróżniających okoliczności dla uzyskania pozwolenia na broń sportową, poza okolicznościami wynikającymi z ustawy o kulturze fizycznej i sporcie kwalifikowanym. Wskazane ustawy regulują bowiem kwestie związane z uprawianiem sportu strzeleckiego, nie zaś prawo do dysponowania własną bronią sportową. Prawo do posiadania broni reguluje bowiem, jak trafnie podkreślił Komendant Główny Policji, jedynie powołana wyżej ustawa o broni i amunicji i dlatego prawidłowość wydanych decyzji musi być oceniana z punktu widzenia przepisów tej właśnie ustawy, ona zaś nie zwalnia członków klubów strzeleckich, posiadających patent i licencję, z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, ale nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń, z samego sformułowania art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia – wykazania okoliczności uzasadniających wniosek ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Nie jest więc zasadny zarzut sprzecznego z prawem przerzucenia ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego na stronę. Prawdziwości stwierdzonych przez organy Policji informacji strona nie zakwestionowała. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art.107 § 3 KPA. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną, ani nie wykazał, że brak własnej broni w tak znacznej ilości uniemożliwi mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zaskarżona decyzja była zatem w płaszczyźnie procesowej zgodna z prawem. O zarzucie przekroczenia delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej mające cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji była już wyżej po części mowa. Jak wyżej wskazano, decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na broń nie ma charakteru uznaniowego. Jest to decyzja, która ma charakter decyzji związanej. Jej związanie nie polega jednak na tym, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji rodzi po stronie właściwych organów Policji obowiązek wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Jeżeli jednak zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Jak wskazały organy orzekające w sprawie, Policja, korzystając z orzecznictwa sądów administracyjnych, wypracowała odpowiednie kryteria, pozwalające stwierdzić wystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń – w rozpatrywanym przypadku – palną sportową. Łączą się one z okresem uprawiania sportu strzeleckiego, przynależnością klubową, udziałem w treningach, intensywnością uprawiania tego sportu, udziałem w zawodach odpowiedniej rangi, osiąganymi na tych zawodach wynikami i podobnymi okolicznościami, które przekonują o tym, że dalszy rozwój zawodnika dysponującego wyłącznie bronią klubową jest wyraźnie utrudniony i wymaga przyznania mu uprawnienia do dysponowania odpowiednią bronią indywidualną, wymagająca odrębnego pozwolenia. Tak więc organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się nieskrępowanym uznaniem administracyjnym, gdyż kryteria w tym zakresie zostały już określone i są w zasadzie bezdyskusyjne. Organy te maja jednak prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), który ma obowiązek przede wszystkim przedstawić strona, przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy Policji wyraźnie i jednoznacznie określiły kryteria postępowania w sprawie i dokonały oceny stanu faktycznego w świetle tych kryteriów, co oznacza, że dokonana ocena nie była dowolna i nie miało tu miejsce przekroczenie granic uznania administracyjnego. Co do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej, to w tym zakresie Sąd podziela opinię organów Policji, iż określone w art. 15 ustawy o broni i amunicji tzw. przesłanki negatywne, wykluczające obligatoryjnie możliwość wydania pozwolenia na broń określonym osobom, nie mają w zasadzie punktów stycznych z sytuacjami wymienionymi w art. 17 ust. 1 ustawy, w których dopuszczalna jest fakultatywna odmowa wydania pozwolenia na broń w przypadku naruszeń mniejszej wagi. Przepisy te regulują całkowicie odrębne stany faktyczne i prawne, a użyte w art. 17 ust. 1 sformułowanie, iż "właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia..." nie dotyczy w żadnym razie bezwzględnego zakazu wydawania pozwolenia na broń osobom określonym w art. 15 ustawy. W żadnym zaś przypadku przepisy te nie są przyporządkowane treści art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej, który ustala jedynie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną sportową musi posiadać odpowiednie kwalifikacje sportowe. Ich potwierdzeniem jest egzamin przeprowadzany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, który też wydaje odpowiedni dokument (zaświadczenie). Z powyższego przepisu nie wynika więc, że Związek ma kompetencje do ustalania i oceniania czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Należy zgodzić się z Komendantem Głównym Policji, iż jedynym aktem prawnym, który reguluje kwestie dotyczące pozwoleń na broń, jest ustawa o broni i amunicji. Zarzut naruszenia terminów na rozpatrzenie sprawy, "bezzasadnego przedłużania postępowania", skarżący wiąże z bezzasadnym (w jego ocenie) występowaniem przez organ o komunikaty z zawodów i późniejszą ich oceną według nieznanych skarżącemu kryteriów. Jest to zarzut, w świetle przedstawionych wyżej wyjaśnień, związanych z nałożonym na organy Policji obowiązkiem ustalenia (i weryfikacji) okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniające jego wydanie, całkowicie bezpodstawny i wskazujący na niezrozumienie zasad, którymi muszą kierować się te organy przy wydawaniu pozwoleń na broń. Nadto należy pamiętać, że również wobec decyzji organów Policji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń służą te wszystkie środki, które przysługują w przypadku bezczynności organów administracji, ze skargą do sądu administracyjnego włącznie (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Skarżący nie podjął żadnej próby skorzystania z tych możliwości. W konsekwencji należy podzielić stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zdaniem Sądu, działanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie było zgodne z prawem materialnym i przepisami postępowania. Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela chyba, że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Wojewódzki Komendant Policji w K., nie dopuścili się, w ocenie Sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na dowodach przedłożonych przez skarżącego oraz materiale zebranym przez Policję, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.