II SA/Ol 825/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Katarzyna Matczak Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. WSA/wyr.1 -sentencja wyroku Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 26 pkt 11 w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej (DZ.U. z 2004 r., Nr 156, poz.1641 ze zm.), zwolnił funkcjonariusza celnego W. S. ze służby w Izbie Celnej z dniem upływu trzymiesięcznego terminu, liczonego od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzją z dnia "[...]" Szef Służby Celnej przeniósł wraz z etatem od dnia 4 maja 2005 roku starszego kontrolera celnego W. S. z Izby Celnej w R. do pełnienia służby w Izbie Celnej w O., której Dyrektor ustalił celnikowi miejsce pełnienia służby w Urzędzie Celnym w O. - Referat "[...]". Do jego podstawowych obowiązków należało zwalczanie przestępczości "[...]". Organ I instancji wskazał, iż od dnia przeniesienia, tj. 4 maja 2005 roku do 29 marca 2006 roku W. S. przebywał nieprzerwanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, łącznie 361 dni. W dniach 30 i 31 marca 2006 roku korzystał z urlopu wypoczynkowego, w tym czasie wykonał okresowe badanie lekarskie. W zaświadczeniu lekarskim stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy. Następnie nadesłał zwolnienie lekarskie na okres od 1 kwietnia do 26 kwietnia 2006 roku, tj. 26 dni, po czym przedkładał kolejne zwolnienia lekarskie. Łączną liczbę dni zwolnień lekarskich W. S. w okresie od 29 kwietnia 2005 roku do 21 czerwca 2006 roku organ określił na 448. Ten stan rzeczy uznany został przez organ za sprzeczny z dobrem służby, o którym mowa w art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej i posłużył za podstawę zwolnienia W. S. ze służby celnej. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż przyjęte przez ustawodawcę "dobro służby" jest pojęciem nieoznaczonym, nieostrym a ustalenie co kryje się pod takim określeniem należy do organu administracji. Wskazał, iż na dobro służby składa się szereg czynników i są to zarówno te, które można przypisać organowi - pracodawcy, jak również i te, które swoją postawą kształtują funkcjonariusze celni. Organ podniósł przy tym, iż na skutek przystąpienia Polski do Unii Europejskiej obecna wschodnia granica kraju stała się zewnętrzną granicą Unii Europejskiej, a to z kolei spowodowało zwiększenie obowiązków nałożonych na Służbę Celna przez Wspólnotę, polegających między innymi na zwiększeniu kontroli celnych towarów na zewnętrznej granicy Unii, nad którą nadzór sprawuje między innymi Dyrektor Izby Celnej, który powinien przede wszystkim właściwie planować a także zorganizować służbę. W ocenie organu, zwolnienie W. S. ze służby w trybie art. 26 pkt 11 powołanej ustawy pozwoli właściwie zorganizować pracę w komórce, wpłynie pozytywnie na pozostałych funkcjonariuszy. Częsta i nieprzewidywalna nieobecność funkcjonariusza na służbie w dużym stopniu utrudnia proces organizacji tej służby, ponieważ należy ciągle organizować zastępstwo na tym stanowisku. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, w niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest także aspekt finansowy. Przepisy ustawy o finansach publicznych nakładają na dysponenta wydatków, którym jest także Dyrektor Izby Celnej obowiązek wydatkowania środków publicznych w sposób celowy i oszczędny. Za celowość wydatków uznać zaś należy wykorzystywanie zasobów (w tym pieniężnych) dla efektywnej realizacji zadań jednostki. W ocenie organu, długotrwałe przebywanie funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim 448 dni i otrzymywanie w tym czasie 100 % uposażenia, nie może być uznane za wydatki dokonywane w sposób celowy i oszczędny, w sytuacji, gdy funkcjonariusz nie przyczynia się w żaden sposób do realizacji zadań służby. Dyrektor Izby podkreślił też, iż nieobecność funkcjonariusza uznaje za usprawiedliwioną, jednakże nie godzi się z tym, by taka sytuacja trwała w nieskończoność. Organ stał na stanowisku, iż absencja chorobowa funkcjonariusza jest częsta i długotrwała i nie można od pracodawcy wymagać, by brał pod uwagę możliwość poprawy zdrowia funkcjonariusza i od tego uzależnić rozwiązanie stosunku służbowego. Pozostawanie w stosunku służbowym bez faktycznego świadczenia pracy zagraża w sposób szczególny właściwemu zorganizowaniu służby, wpływa negatywnie na dyscyplinę pracy oraz motywację pozostałych funkcjonariuszy i pracowników. Reasumując stwierdzono, iż dobro służby to właściwe zorganizowanie procesów pracy składających się na tę służbę, jej wykonywanie, zasadne i zgodne z art. 35 ust 3 pkt 1 ustawy o finansach publicznych wydatkowanie środków finansowych w sposób celowy i oszczędny w zestawieniu z faktycznym wykonywaniem tej służby przez funkcjonariuszy oraz realizacja zadań służby przez funkcjonariuszy. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonym od powyższej decyzji, W. S. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73 § 2, art. 8,9, 10 § 1, art. 81, 77, 7 Kpa, w szczególności naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie art. 26 pkt 6 i 11 i art. 27 ust 1 ustawy o Służbie Celnej, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wniosku podał, że z powodu choroby nie mógł zapoznać się z aktami sprawy, nie mógł tego uczynić także jego zawodowy pełnomocnik, który złożył wniosek o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, stanowiących podstawę zwolnienia ze służby. Ten ostatni wniosek został przez organ pominięty, w związku z czym W. S. nie znał podstaw faktycznych decyzji i nie mógł wziąć czynnego udziału w postępowaniu w szczególności nie mógł wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Ponadto zarzucił, że przy wydaniu decyzji całkowicie pominięto okoliczności dotyczące dotychczasowego przebiegu służby, sytuacji rodzinnej i jego stanu zdrowia. Wskazał też, że długotrwała usprawiedliwiona nieobecność funkcjonariusza z powodu choroby nie może być kwalifikowana jako sprzeczna z dobrem służby. Zdrowie jest dobrem chronionym, którego nie da się przeciwstawić dobru służby. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze zbiegiem norm co czyni niemożliwym stosowanie art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej, gdyż hipoteza tej normy prawnej nie obejmuje sytuacji przewidzianej w art. 26 pkt 6 ustawy, którą ustawodawca wyodrębnił ze względu na rodzaj dobra chronionego (zdrowia) do odrębnego szczególnego przepisu. Decyzją "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję "[...]", podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdził, że do takiego nie doszło. W jego ocenie postępowanie wszczęto prawidłowo. W. S. przebywał 448 dni na zwolnieniu lekarskim i jak wynikało z ewidencji czasu pracy przebywał na nim nadal. Dowodami w tej sprawie są zaświadczenia lekarskie, stwierdzające niezdolność do służby z tytułu choroby. Dokumenty te stanowiące dowody w sprawie były znane korzystającemu ze zwolnienia lekarskiego. Mimo zrozumienia trudnej sytuacji rodzinnej W. S., choroby jego dzieci, w konsekwencji nie pełnienie przez niego służby, rozwiązanie stosunku służbowego Dyrektor Izby uznał za zasadne, nie podzielając jego stanowiska, iż dokonano błędnej wykładni przepisu stanowiącego podstawę zwolnienia ze służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję, W. S. wniósł o jej uchylenie i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia "[...]" zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 73 § 2, art. 8,9, 10 § 1, art. 81, 77 i 7 Kpa a w szczególności naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; oraz naruszenie przepisów art. 26 pkt 6 i 11 i art. 27 ust 1 ustawy o Służbie Celnej przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podał, że: Z powodu choroby nie mógł zapoznać się z aktami sprawy, także jego pełnomocnik z uwagi na upływający termin i znaczną odległość do O. nie był w stanie zapoznać się z materiałem dowodowym osobiście. Zatem wniósł o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania. Wniosek ten został pominięty, w związku z tym skarżący nie znał podstaw faktycznych wydanej decyzji i nie mógł wziąć czynnego udziału w postępowaniu. Organ nie stworzył też mu warunków do realizacji prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W uzasadnieniu decyzji pominięto całkowicie okoliczności dotyczące skarżącego: dotychczasowy przebieg służby, sytuację rodzinną i stan zdrowia. Nie został więc zebrany i wszechstronnie rozpatrzony materiał dowodowy. Ponadto skarżący zarzucił, ze przepis art. 26 pkt 6 ustawy o Służbie Celnej jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 26 pkt 11 tej ustawy. Organ nie zastosował przepisu art. 26 pkt 6, gdyż stan faktyczny nie wypełnia hipotezy tego przepisu (choroba skarżącego nie trwała jeszcze rok). W tej sytuacji jako podstawę zwolnienia ze służby z powodu choroby, która trwa krócej niż rok przyjęto przepis art. 26 pkt 11 tej ustawy, co jest w ocenie skarżącego niedopuszczalne, gdyż art. 26 pkt 6 ustawy jako przepis szczególny wyklucza stosowanie przepisu art. 26 pkt 11 ustawy jako bardziej ogólnego. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze zbiegiem tych norm, przedmiot ochrony w obu przepisach jest różny (zdrowie - dobro służby) i nie mogą one ze sobą konkurować. Zatem długotrwała usprawiedliwiona nieobecność funkcjonariusza z powodu choroby nie może być kwalifikowana jako sprzeczna z dobrem służby. Zdrowie jest dobrem chronionym, którego nie da się przeciwstawić dobru służby. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 pkt 11 i 6 ustawy o Służbie Celnej wskazał, że jest on całkowicie chybiony. W ocenie organu wymienione w art. 26 przesłanki zwolnienia funkcjonariusza mają równoważne znaczenie a zastosowanie którejkolwiek z nich uzależnione jest od zaistniałych okoliczności sprawy. Organ administracji podejmując zaskarżoną decyzję, nie kierował się dowolnością, lecz wskazał skarżącemu na konkretne powody uzasadniające podjecie takiej a nie innej decyzji. Przytoczone w zaskarżonej decyzji okoliczności uzasadniały podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego w oparciu o przepis art. 26 pkt 11 ustawy. Brak w ustawie tego przepisu umożliwiałby funkcjonariuszom przebywanie na wieloletnich zwolnieniach lekarskich. Wystarczyłoby bowiem stawienia się w każdym roku choćby na jeden dzień służby. Z powyższych względów, zdaniem organu, ustawodawca uzupełnił podstawy zwolnienia o dodatkowe dwie przesłanki zawarte w pkt 11 i 12 z art. 26 ustawy o Służbie Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Sąd nie jest natomiast właściwy do oceniania decyzji z punktu widzenia słuszności czy też celowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej. W niniejszej sprawie, Sąd nie stwierdził, aby decyzje administracyjne wydane zostały z takim naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi. Skarżący w swojej skardze podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego. W tej pierwszej grupie zarzutów znalazły się przede wszystkim te dotyczące pozbawienia możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz ewentualnego złożenia wniosków i zastrzeżeń. Z akt administracyjnych wynika, że organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania, jego podstawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień i prawie składania wniosków i zastrzeżeń - pismem z dnia 5 maja 2006 roku, które skarżący otrzymał 10 maja 2006 roku. Jak podaje skarżący dnia 15 maja 2006 roku udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie radcy prawnemu. Tenże pełnomocnik zawodowy do dnia wydania decyzji z dnia "[...]" przesłał do organu jedynie jedno lakoniczne pismo z dnia 17 maja 2006 roku z wnioskiem o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt sprawy oraz wnioskiem o umorzenie postępowania z uwagi na brak podstaw do zwolnienia W. S. ze służby. Słusznie skarżący zarzuca, że pierwszy z tych wniosków nie został przez organ rozpoznany. Taka sytuacja nie uniemożliwiała jednak zawodowemu pełnomocnikowi przedsięwzięcia dalszych czynności w sprawie mających na celu obronę praw skarżącego, w szczególności mógł on zapoznać się z aktami sprawy, po czym zgłosić ewentualne wnioski i zastrzeżenia. Rzeczą pełnomocnika zawodowego przyjmującego zlecenie prowadzenia sprawy jest takie ułożenie swoich czynności zawodowych, aby niezwłocznie zapoznać się z aktami sprawy (bez względu na odległość dzielącą go od organu) i móc właściwie bronić interesów dającego zlecenie. Pełnomocnik skarżącego z niewiadomych przyczyn (pomijając odległość) z tej możliwości, do dnia wydania decyzji nie skorzystał i żadnych innych czynności, poza wskazanym wyżej pismem, przed organem nie podjął. Nie sposób zatem przyjąć, że z powodu bierności organu w załatwieniu wniosku o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, skarżący nie miał możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu. Dodać należy tu, że także we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i podczas ponownego rozpoznawania sprawy, skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zgłaszania wniosków i przedstawiania swoich argumentów i w ocenie Sądu na tym etapie postępowania nie wykazał aby bierność organu w załatwieniu wniosku o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych kopii dokumentów wpłynęła na treść decyzji "[...]". Zatem pomimo naruszenia art. 73 § 2 Kpa nie można przyjąć, że doszło do naruszenia art. 8 i 9 Kpa oraz wskazanej w art. 10 § 1 Kpa zasady zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Faktem natomiast jest, że Dyrektor Izby Celnej wszczynając postępowanie dysponował dowodami znajdującymi się w aktach osobowych W. S. szczególnie złożonymi przez niego zwolnieniami lekarskimi. W zawiadomieniu skarżącego o wszczęciu postępowania organ podał podstawę, w oparciu o którą zamierza wydać decyzję o zwolnieniu ze służby oraz pouczył W. S., że może zapoznać się z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, uzyskać wyjaśnienia w sprawie, składać wnioski i zastrzeżenia. Skarżący z tej możliwości nie skorzystał w szczególności nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych a organ nowych dowodów nie przeprowadzał, także przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zatem zbędnym było ponowne zawiadomienie skarżącego przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia art. 10 § 1 i 81 Kpa. Skarżący zarzuca też, że w uzasadnieniu decyzji pominięto całkowicie okoliczności dotyczące jego dotychczasowego przebiegu służby, sytuację rodzinną i stan zdrowia. Wbrew stanowisku skarżącego organ administracji w dostatecznym stopniu ustalił stan zdrowia skarżącego w szczególności od czasu przeniesienia go do służby w Izbie Celnej, to samo dotyczy przebiegu służby. Co do sytuacji rodzinnej, to W. S. wskazał na nią dopiero we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wziął już pod uwagę okoliczności podane przez skarżącego a dotyczące jego sytuacji rodzinnej. Na inne nowe okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji skarżący, nawet w skardze, nie wskazuje. Zatem zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa nie jest zasadny. Przechodząc do omówienia zarzutu naruszenia art. 26 pkt 6 i 1 oraz 27 ust 1 ustawy o Służbie Celnej, należy podkreślić, że stanowisko skarżącego w tym względzie opiera się głównie na przekonaniu, że przepis art. 26 pkt 6 jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 26 pkt 11 ustawy. Stosownie do treści art. 26 pkt 6 ustawy, funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w wypadku nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok. Nie ma sporu miedzy stronami, że przepis ten nie mógł być w sprawie zastosowany, bowiem choroba skarżącego nie trwa nieprzerwanie rok, ponieważ przed upływem roku skarżący stawił się na dwa dni do służby, po czym ponownie przedstawił zwolnienia lekarskie. Dyrektor Izby Celnej zwalniając skarżącego ze służby powołał się na przepis art. 26 pkt 11, zgodnie z którym funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego dobro służby. Zdaniem Sądu między przepisami art. 26 pkt 6 i 11 nie zachodzi relacja lex specialis derogat legi generali. Każdy z tych przepisów stanowi odrębną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Pierwsza z nich to nieobecność w służbie spowodowana chorobą trwającą dłużej niż rok, natomiast drugą podstawą jest dobro służby, na które może złożyć się szereg okoliczności tworzących określony stan faktyczny (na który może składać się też nieobecność w służbie jako jeden z jego elementów). Na taką interpretację wpływa też konstrukcja art. 26 ustawy, z którego nie wynika, aby nieobecność z powodu choroby trwająca krócej niż rok łącznie z innymi okolicznościami nie mogła być podstawą zwolnienia ze służby, wskazaną w punkcie 11. Istotnym jest też to, że punkt 11 został dodany przez ustawodawcę już w toku obowiązywania ustawy, w celu umożliwienia zwolnienia celnika z przyczyn innych niż wskazanych w art. 25 i 26 pkt 1 - 10 ustawy o Służbie Celnej, których wszystkich nie sposób przewidzieć, a dobro tej specyficznej służby tego wymaga. W ocenie Sądu ustawodawca dodając pkt 11 art. 26 ustawy miał też na myśli stan, który zaistniał w niniejszej sprawie. Przeciwna interpretacja doprowadziłaby do niemożliwości zwolnienia funkcjonariusza celnego przebywającego np. na zwolnieniu lekarskim od kilku lat z kilkudniową przerwą na urlop w każdym roku. W ocenie Sądu organ Służby Celnej może zastosować art. 26 pkt 11, jednak musi oprzeć się na ustaleniach faktycznych dotyczących wpływu długotrwałej nieobecności funkcjonariusza celnego na prawidłowe funkcjonowanie jednostki, w której pełni on służbę. Okoliczności te były przedmiotem dokładnych ustaleń i szerokich rozważań organu orzekającego w sprawie, który przekonywująco wykazał, że za zwolnieniem W. S. ze służby celnej przemawia dobro służby. Nie budzi wątpliwości podnoszona w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Celnej argumentacja, że trwająca ponad 400 dni nieobecność skarżącego w pracy, mimo że jest nieobecnością usprawiedliwioną, dezorganizuje pracę służb celnych, utrudnia proces organizacji tej służby, a także negatywnie wpływa na motywację pozostałych funkcjonariuszy i pracowników. Jest rzeczą nieuchronną, że na skutek absencji skarżącego w służbie, przydzielone jemu obowiązki służbowe, muszą przejąć inni funkcjonariusze, którym za pełnienie służby ponad obowiązujące normy czasu służby, przysługuje dodatkowy dzień wolny od służby. Organ podnosi niezwykle istotny argument, że w konsekwencji takiego stanu rzeczy służba na przejściach granicznych pełniona jest przez niewystarczającą liczbę funkcjonariuszy celnych. Co może prowadzić do niewywiązywania się przez Izbę Celną ze zwiększonych obowiązków nałożonych na nią w związku z akcesją Polski do Unii Europejskiej. Dlatego też zasadną staje się argumentacja organu orzekającego w niniejszej sprawie, że zwolnienie skarżącego ze służby umożliwi zatrudnienie w jego miejsce innego funkcjonariusza, co pozwoli prawidłowo zorganizować pracę w Urzędzie Celnym, a także wpłynie korzystnie na pracę pozostałych pełniących tam służbę funkcjonariuszy celnych, tym bardziej, że przypadek W. S. nie jest odosobnionym, co wynika z innych spraw toczących się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie (np. II SA/Ol 656/06). Reasumując stwierdzić należy, iż organ orzekający w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów postępowania w taki sposób, iż mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ ten zebrał wystarczający materiał dowodowy i wykazał istotne dla sprawy okoliczności a rozstrzygnięcie organu służby celnej wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza granice uznania administracyjnego przyznanego mu przepisem art. 27 ust 1 w zw. z art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej a zatem nie stanowi naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).