II SA/Go 488/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Magdalena Bernacka, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi R spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. W dniu [...].07.2003 r. prezes zarządu "D" sp. z o.o. złożył wniosek w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegających na budowie obiektu handlowo usługowego, budowie parkingu samochodowego – zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta wraz z obszarem funkcjonalnym, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...].11.1994 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...].12.2002 r. We wniosku tym wymieniono działki nr [...], na których planowana była inwestycja polegająca na budowie obiektu handlowo usługowego o powierzchni sprzedaży poniżej 2000m2 wraz z parkingiem. Wskazano, że komunikacja odbywać się ma poprzez działkę nr [...]. Działka ta została zbyta spółce "SP", która ustanowiła służebność polegającą na nieodpłatnym prawie przejazdu i przechodu do nieruchomości objętych przedmiotowym wnioskiem. W dniu [...].02.2004 r. Burmistrz decyzją nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – na podstawie art. 40, art. 42, art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta wraz z obszarem funkcjonalnym, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...].11.1994 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...].12.2002 r. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: - budowie obiektu handlowo – usługowego; - budowie parkingu samochodowego położonych na działkach o numerze ewidencyjnym [...]. D sp. z o.o. zmieniło nazwę na R sp. z o.o. (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2004r. Sądu Rejonowego wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego). W dniu [...].02.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło adwokat A.S. (pełnomocnictwo z dnia [...] stycznia 2005r.) o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...].02.2005 r. Burmistrz na podstawie art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego –dalej kpa - po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].02.2005 r. postanowieniem sprostował oczywistą omyłkę w decyzji nr [...] z dnia [...].02.2004 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (...) w ten sposób, że w miejsce: "położonych działkach o numerze ewidencyjnym [...]" wpisano: "położonych działkach o numerze ewidencyjnym [...]". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w decyzji zaistniał błąd pisarski, gdzie zamiast wnioskowanego nr działki [...] został wpisany nr [...]. Z tego też względu wymieniono załącznik graficzny. W dniu [...].03.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...].02.2004 r. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo – usługowego i budowie parkingu samochodowego na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu podano, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, organ może badać sprawę wyłącznie w granicach określonych art. 156 § 1 kpa, zaś stwierdzenie nieważności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, że badana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w powołanym przepisie. Oznacza to, że konieczną przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest wykazanie w sposób nie budzący wątpliwości, że unieważniona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Wskazano, że Burmistrz w decyzji nr [...] z dnia [...].02.2004 r. rozpatrzył wniosek złożony przez prezesa firmy "D" sp. z o.o. z dnia [...].10.2003 r. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo usługowego i parkingu samochodowego na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...]. Z akt sprawy wynika, że wniosek złożony w dniu [...].07.2003 r. do Urzędu Miasta dotyczył wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla terenu oznaczonego działkami [...] dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo usługowego o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m2 wraz z parkingiem. Z wniosku wynikało, że komunikacja na działkę ma się odbywać od strony ulicy [...] poprzez działkę [...]. Do wniosku dołączono kopię mapy dla celów opiniodawczych, wykaz właścicieli i użytkowników oraz kopię z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie, z uwagi, że wniosek złożony został [...].07.2003 r. do jego rozpatrzenia zastosowanie miały przepisy ustawy z 07.01.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano nadto, że decyzja nr [...] została wydana w czasie, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta wraz z obszarem funkcjonalnym zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...].11.1994 r. – utracił moc obowiązującą z uwagi na treść art. 87 ust. 3 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych oraz dodatkowo w prasie lokalnej lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Burmistrz po przeprowadzeniu rozprawy przedstawia Wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. W aktach administracyjnych przekazanych Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do rozpatrzenia brak jest dowodów potwierdzających, że Burmistrz przeprowadził rozprawę administracyjną. Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej było obligatoryjne, nie spełnienie tego wymogu ustawy należało zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa – art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano ponadto, że integralną częścią decyzji powinien stanowić załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające terenu inwestycji, wyznaczające jej położenie w terenie (art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy). Z mapy stanowiącej załącznik do decyzji wynika, iż uwidoczniono na niej teren oznaczony działką nr [...] podczas gdy w decyzji wskazano jako teren inwestycji działkę nr [...] – a strona we wniosku wskazała teren inwestycji działki nr [...]. Oznacza to naruszenie przepisu art. 41 ust 2 pkt 6 i art. 42, ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż organ rozszerzył granicę wniosku. Wskazano, że w sprawie zaistniała rozbieżność między treścią wniosku, treścią decyzji i tym co przedstawiono w załączniku graficznym. Na załączniku nie przedstawiono i nie oznaczono granic terenu działki nr [...] w ogóle. Jest to rażące naruszenie prawa, gdyż istotą przedmiotowego postępowania jest przede wszystkim precyzyjne określenie terenu zamierzonej inwestycji, zarówno przez wnioskodawcę jak i przez organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Oceny tej nie zmienia fakt wydania po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji postanowienia z [...].02.2005 r. prostującego oczywistą omyłkę nr działki [...] na nr [...] i dołączenie nowego załącznika graficznego. Zdaniem organu wymiana załącznika graficznego do decyzji po roku czasu od jej wejścia do obrotu prawnego jest niedopuszczalne, ponieważ błąd dotyczy merytorycznej strony, a nie błędów pisarskich. Nie jest to mało istotny błąd, który można naprawić w drodze sprostowania oczywistej omyłki. Wskazano nadto, że organ nie dokonał ustaleń jaki podmiot uprawniony jest do reprezentowania spółki w postępowaniu, wobec czego rażąco naruszył przepis art. 30 § 3 kpa. Decyzja została doręczona adwokat A.S. - 12.04.2005 r. oraz "R" sp. z o.o. - 15.04.2005 r. W dniu 25.04.2005 r. (data nadania) adwokat A.S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazano, że zarzuty Samorządowego Kolegium Odwoławczego o braku spójności pomiędzy treścią decyzji a jej załącznikiem w postaci mapy są chybione, gdyż w danej decyzji omyłkowo wpisano zamiast działki [...] działkę [...] i w związku z tym dołączono mapę obejmującą między innymi zamiast działki [...] działkę [...]. Natomiast we wniosku złożony [...].07.2003 r. wskazano, iż komunikacja będzie odbywać się przez działkę nr [...], będącą własnością firmy "S", więc działka ta była wskazana we wniosku. Konsekwencją sprostowania numeru działki w treści samej decyzji było sprostowanie jej integralnej części, czyli załącznika graficznego, a sprostowanie załącznika graficznego może nastąpić jedynie poprzez jego wymianę na prawidłowy, co też organ I instancji uczynił. W odniesieniu do treści art. 85 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniono pogląd, zgodnie z którym – zdaniem wnioskodawcy – konkretną sprawę, która zawisła przed organem administracji publicznej organ ten rozstrzyga na podstawie wszystkich przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku wszczynającego postępowanie, tak jakby wniosek został załatwiony w dniu jego wpływu. Konsekwencją przepisu art. 85 ust. 1 ustawy jest brak ograniczenia czasowego w stosowaniu przepisów "starej ustawy" do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną. Z powyższego wyprowadzono wniosek, że w sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Ponadto wskazano, że K.S. był upoważniony do reprezentowania "D" sp. z o.o., co wynikało z KRS, który jest jawny i okoliczność tę każdy może sprawdzić. SKO nie wykazało, że wyżej wymieniony nie był upoważniony do reprezentowania spółki, więc nie może twierdzić, że nastąpiło rażące naruszenie art. 30 § 3 kpa. Podano, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Z tego też względu zdaniem wnioskodawcy ewentualne naruszenie przepisów prawa w wyniku błędnej ich wykładni nie spełnia warunku oczywistości i tym samym nie może być uznane za rażące naruszenie skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. W dniu [...].05.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...].03.2005r. Od decyzji tej została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 08 lutego 2006r. w sprawie sygn. akt II SA/Go 679/05 decyzja została uchylona. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2005r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że istotne w sprawie jest ustalenie zakresu żądania określonego wnioskiem z dnia [...].07.2003 r. i porównanie go z treścią wydanego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu Burmistrz w decyzji wyraźnie oznaczył nieruchomości, na których miała być zlokalizowana inwestycja. To, że takie działanie organu było celowe i świadome potwierdza oznaczenie przedmiotu inwestycji na załączniku graficznym, który stanowi integralną część decyzji. Organ nie może samowolnie zmieniać zakresu inwestycji, czy jej lokalizacji. Kolegium wskazało, że przepis art. 85 ust. 1 nie przedłuża terminu obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a to oznacza, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej było obligatoryjne, a to skutkowało rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do wykazania upoważnienia występowania w imieniu "D" stwierdzono, że organ w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dokonuje oceny decyzji pod kątem kwalifikowanych wad postępowania, a nie uzupełnienia materiału dowodowego zebranego przez ten organ. Natomiast w aktach postępowania prowadzonego przez Burmistrza brak było odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, czy statutu spółki. Decyzja ta została doręczona adwokat A.S. w dniu 31.05.2005 r. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.2005 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa, tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winno być poprzedzone przeprowadzeniem rozprawy i przedstawieniem Wojewodzie warunków zabudowy w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wskazano również, że organ naruszył przepisy poprzez przyjcie, iż reprezentacja skarżącej spółki była nieprawidłowa, co skutkowało naruszeniem przepisu art. 30 ust. 3 kpa, a co za tym idzie nieważnością wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że zaskarżoną decyzją stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza znak [...], a nie jak mylnie wskazano o znaku [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć czy z uwagi na brzmienie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z póz. zm.) – dalej zwana ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sprzed 01.01.1995r. miał moc obowiązującą do sprawy wszczętej przed 11 lipca 2003r. nie zakończonej do końca 2003r. Zdaniem Sądu miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 01.01.1995r. tracą moc z końcem 2003r. - również w sprawach o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu które zostały wszczęte przed 11 lipca 2003r. Na mocy art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przedłużono termin obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu – do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy – stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z póz. zm.) – dalej zwana ustawa z 1994r. Natomiast na mocy art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 01 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003r. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem o wydanie warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2003r. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie 11 lipca 2003r. – tak więc postępowanie winno być prowadzone na mocy przepisów ustawy z 1994r. Obowiązujący w dniu wszczęcia postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, miejscowy plan zagospodarowania uchwalony został w listopadzie 1994r., a tym samym utracił moc z końcem 2003r. Utrata mocy prawnej planów miejscowych uchwalonych przed 1995r. powoduje, że jeśli nie uchwalono nowych planów od 01 stycznia 2004r. zabudowa na tych obszarach jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Po tej dacie nie ma możliwości zastosowania ustaleń planów sprzed 01.01.1995r. przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeśli wniosek złożono przed 11 lipca 2003r. Utrata mocy obowiązującej tych planów miejscowych nie jest objęta dyspozycją w art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (patrz Z. Niewiadomski Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK W-wa 2004r. str.578). Wykładnia gramatyczna art. 85 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazywałaby na to, iż sprawy indywidualne wszczęte, a nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, załatwiane są w trybie i na podstawie dotychczasowych przepisów, a zatem na podstawie przepisów ustawy z 1994r. ale także innych przepisów wówczas obowiązujących, nie wyłączając miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który z woli ustawodawcy jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. To zaś oznaczałoby obowiązek organu wydania decyzji zgodnie z przepisami ustawy z 1994r. i innymi wówczas obowiązującymi ustawami oraz na podstawie obowiązującego ówcześnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia systemowa przepisu art. 85 ust.1 prowadzi do odmiennych wniosków. Przepisy przejściowe, pośród których zamieszczono normę art. 85 ust.1, są przepisami regulującymi przejście z rozwiązań dotychczas obowiązującej ustawy do rozwiązań nowej ustawy. Przedmiotem regulacji art. 85 ust.1 są kwestie głównie proceduralne – normowane w tych właśnie ustawach, a nie w innych aktach prawnych. Nie można racjonalnie założyć, że celem ustawodawcy było kończenie rozpoczętych postępowań na podstawie całokształtu wówczas obowiązującego prawa w tym ówczesnych norm materialnoprawnych. Celem tym było zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną jedynie przepisów ustawy z 1994r. Jeżeli zatem wnioskodawca wystąpił o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przed 11 lipca 2003r. to organ orzekający po tej dacie, winien wydać stosowną decyzję na zasadach i w trybie przewidzianym ustawą z 1994r. choć warunki, o których mowa, nie występują w tym kształcie pod rządami nowej ustawy (patrz Z. Niewiadomski Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK W-wa 2004r. str.574). Oznacza to, że nawet jeśli postępowanie wszczęto w okresie obowiązywania planu sprzed 1995r. ale ostateczna decyzja nie zapadła przed 31 grudnia 2003r., to na podstawie tego planu nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy. Organ wydając decyzję musiał uwzględnić z urzędu zmianę stanu prawnego jaka nastąpiła z dniem 01 stycznia 2004r. będąca wynikiem utraty mocy obowiązującej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 44 ust.1 ustawy z 1994r - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych oraz ogłasza się dodatkowo w prasie lokalnej lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. W toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2004r. rozprawy administracyjnej nie przeprowadzono, jak również nie dokonano uzgodnień warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z wojewodą. Ponadto organ w decyzji z dnia [...] lutego 2004r. jako podstawę ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania wskazał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta wraz z obszarem funkcjonalnym zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] listopada 1994r. opublikowany Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...], poz. 119 z dnia 28 listopada 1994r. Z tego też względu decyzja Burmistrza wydana została w oparciu o nieobowiązujący w dacie orzekania przepis prawa miejscowego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa zgodnie z którym nieważna jest decyzja wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak już wskazano, decyzja Burmistrza wydana została na podstawie nieobowiązującego w dacie orzekania przez organ miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - tym samym wydana została bez podstawy prawnej. W dacie orzekania organ zobowiązany był na mocy art. 44 ust. 1 ustawy z 1994r. do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a następnie do uzgodnienia warunków z wojewodą. W dacie orzekania przez organ podstawą prawną decyzji o warunkach zabudowy - z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania - stanowił przepis art. 44 ustawy z 1994r. Organ w toku postępowania nie zastosował się do dyspozycji przepisu art. 44 ustawy z 1994r., nie przeprowadził rozprawy administracyjnej jak również nie dokonał uzgodnienia warunków zabudowy z wojewodą. Tym samym nie jest trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazać należy, że postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie może zmieniać rozstrzygnięcia decyzji. W niniejszej sprawie postanowienie z dnia [...].02.2005r. rozstrzygnięcie zmieniało. O tym, że nie była to oczywista omyłka świadczy to, że organ zmienił załącznik graficzny do decyzji. Zaznaczenie w załączniku do decyzji działek nr [...] świadczy, że organ wydając decyzję z dnia [...] lutego 2004r. orzekał właśnie o tych działkach, a nie o działkach nr [...]. Z tego też względu wskazanie w decyzji Burmistrza z [...] lutego 2004r. działki nr [...] zamiast [...] nie można uznać za oczywistą omyłkę. Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zakwestionowało rozbieżność wniosku strony z dnia [...].07.2003r. z treścią rozstrzygnięcia decyzji z [...].02.2004r. w części określającej teren zamierzonej inwestycji. Rozbieżność ta nastąpiła w odniesieniu do działki wskazanej we wniosku - [...] - co do której brak w tej decyzji rozstrzygnięcia. Warunki określono natomiast dla działki [...]. W odniesieniu natomiast do działki [...] to organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy terenu winien wyjaśnić czy wniosek dotyczy również tej działki z uwagi, że w treści wniosku działka ta została wymieniona jako działka przez którą odbywać się miała komunikacja do działek na których miało być prowadzone zamierzenie inwestycyjne. Brak postępowania wyjaśniającego czy wniosek obejmuje również działkę nr [...] pomimo, iż jest naruszeniem przepisów postępowania, nie stanowi jeszcze takiego naruszenia prawa które skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji. Zdaniem Sądu, decyzji Burmistrza z [...].02.2004r. nie można postawić zarzutu iż wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 30 § 3 kpa. Braki w aktach administracyjnych materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie oceny czy osoba prawna reprezentowana jest przez uprawniony podmiot - stanowi naruszenie przepisów postępowania. Jednakże nie każde naruszenie przepisów postępowania stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji. Z dokumentu- odpisu z KRS- dołączonego do akt administracyjnych po wydaniu decyzji z dnia [...].02.2004r. wynika, że w czasie złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy prezesem spółki "D" był K.S.. Z tego też względu nie można decyzji z [...].02.2004r. postawić zarzutu nieważności z tej przyczyny, iż w trakcie postępowania nie wyjaśniono czy spółka jest prawidłowo reprezentowana. Ponadto gdyby podmiot był nieprawidłowo reprezentowany okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę do wszczęcia innego nadzwyczajnego trybu postępowania – wznowienia postępowania. Jednakże z uwagi, że rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] 02.2004r. wykraczało poza zakres wniosku, a przede wszystkim, iż decyzja oparta została na nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ wyższego stopnia nad Burmistrzem prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i przy stwierdzeniu nieważności decyzji zastosował przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |A. Juszczyk-Wiśniewska |I. Fornalik |M. Bohdanowicz |