II SA/Gl 629/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant starszy sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy H. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Gminy H. w dniu [...] roku podjęła uchwałę nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Jako podstawa prawna uchwały podany został art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2001, nr 72, poz. 747 ze zm.). Pismem z dnia [...]r. Wojewoda [...] wniósł do sądu administracyjnego skargę na tę uchwałę, podając jako podstawę prawną art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, Wojewoda podniósł zarzut wydania uchwały z naruszeniem art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W uzasadnieniu podano, że norma wyrażona w przepisie 19 ust. 2 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący i zobowiązuje radę do wyczerpania zakresu wskazanego w tym przepisie. Zaskarżoną uchwałą, wbrew brzmieniu art. 19 ust. 2 ustawy, nie określono minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, przez co nie zrealizowano w pełni upoważnienia wynikającego ze wskazanego przepisu. Podniesiono, że w § [...]pkt [...]uchwały dokonano niedopuszczalnej subdelegacji uprawnień Rady, odsyłając do umów cywilnoprawnych, zawieranych między przedsiębiorstwem a odbiorcą usług w kwestii dotyczącej m. in. ilości wody, odprowadzania ścieków oraz minimalnego ciśnienia utrzymywanego w miejscu przyłączenia. Kwestie te winny być zaś być uregulowane właśnie w przedmiotowym regulaminie. Nadto w stosunku do zaskarżonej uchwały wysunięto zarzuty powtórzenia w jej postanowieniach regulacji ustawowych i sprzeczności przyjętych rozwiązań z postanowieniami ustaw oraz przekroczenia granic upoważnienia ustawowego. W ocenie Wojewody kwestie uregulowane w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...) zostały powtórzone w następujących postanowieniach Regulaminu: - § [...]ust. [...]pkt [...] i [...]powtarza zapis art. 5 ust. 1 ustawy - § [...]ust. [...]pkt [...]powtarza zapis art. 15 ust. 1 ustawy - § [...]ust. [...]powtarza zapis art. 9 ust. 3 ustawy - § [...]ust. [...]powtarza zapis art. 6 ust. 3 pkt 3a ustawy - § [...]ust. [...] i ust. [...]powtarzają zapis art. 6 ust. 4 ustawy Zarzucono także, że określone postanowienia uchwały wynikają z regulacji ustawowych: - § [...]ust. [...]pkt [...] wynika z art. 15 ust. 3 ustawy - § [...] ust. [...] wynika z art. 6 ust. 6 ustawy - § [...] wynika z art. 26 ust. 1 ustawy - § [...] ust. [...],[...]i [...] wynikają z art. 15 ust. 4 ustawy - § [...] ust. [...]wynika z art. 15 ust. 1 ustawy Poszczególne postanowienia uchwały stanowią również powtórzenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. nr 26, poz. 257): - § [...]ust. [...]powtarza zapis § 17 ust. 1 rozporządzenia - § [...]ust. [...]powtarza zapis § 17 ust. 2 rozporządzenia - § [...]ust. [...]powtarza zapis § 17 ust. 3 rozporządzenia Nadto Wojewoda zarzucił, że § [...] uchwały, w którym ograniczono obowiązki przedsiębiorstwa w zakresie udostępniania dokumentów i oraz informacje podlegające udostępnieniu jest sprzeczny z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Rada Gminy w podjętej uchwale przekroczyła granice upoważnienia ustawowego. W § [...] określono, że określa on zasady korzystania z usług w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, podczas gdy sfera ta, zgodnie z art. 1 ustawy, zastrzeżona jest dla regulacji ustawowej. Kolejne przekroczenia delegacji stanowią postanowienia - § [...] ust. [...], § [...] ust. [...], § [...] ust. [...], § [...] mówiące o wzorach wniosków - § [...]ust. [...]odnoszące się do wskaźników charakteryzujących poziom usług - § [...]ust.[...]dotyczące kwestii udostępniania przedsiębiorstwu dokumentacji technicznej - § [...] mówiące o ustalaniu ilości wody pobieranej na cele przeciwpożarowe - § [...] określającego sposób przekazywania informacji o ilości wody pobieranej na cele przeciwpożarowe Odnosząc się do wskazanych uchybień Wojewoda podniósł, że normy uchwał organów samorządu winny być formułowane jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, winny precyzyjnie i kompleksowo realizować tę delegacje, unikając jednocześnie powtarzania przepisów powszechnie obowiązujących. W aktach prawa miejscowego nie jest zatem dopuszczalne powtarzanie norm zawartych w innych aktach prawnych, jak również ich modyfikacja. Rada gminy jest zobowiązana przestrzegać granic udzielonego upoważnienia i ich nie przekraczać. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w H. wniosła o jej odrzucenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniono, że po dokonaniu analizy zarzutów Wojewody, uznano ich zasadność, wobec czego Rada zobowiązuje się do uchylenia tej uchwały na najbliższej sesji w ramach przysługującego jej na mocy art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawa samokontroli. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 17 stycznia 2007 r. ustalono, że zaskarżona uchwała została opublikowana i weszła w życie, zaś na sesji w dniu [...]r. podjęto nową uchwałę w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, którą uchylono uchwałę zaskarżoną. Jak wynika z Dziennika Urzędowego Województwa [...], zaskarżona uchwała nr [...] z [...]r. została opublikowana w Dz.Urz. z [...]r., nr [...], poz. [...]z dnia [...]r. i weszła w życie po upływie 14 dni. Natomiast kolejna uchwała z dnia [...]r. nr [...] została opublikowana w Dz. Urz. z [...] r., nr [...], poz. [...] z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga – w ocenie składu orzekającego - zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Badając zgodność zaskarżonego aktu z prawem, Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że brak jest podstaw do uznania zarzutu skarżącej, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, albowiem doszło do uchylenia zaskarżonej uchwały. Z okoliczności sprawy wynika, że uchwała ta weszła w życie i obowiązywała przez określony okres, zatem zasadne jest zbadanie jej legalności, rozstrzygnięcie w tym zakresie ma bowiem znaczenie dla ustalenia sytuacji prawnej adresatów uchwały. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przewiduje, że rada gminy po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczenia wody i odprowadzania ścieków, zwany regulaminem, obowiązujący na obszarze gminy. Przedmiotem regulacji zawartych w regulaminie, zgodnie z art. 19 ust. 2 powołanej ustawy, winny być prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług. Poza delegację wynikającego z tego przepisu wykracza zatem treść § [...] zaskarżonej uchwały, wskazująca iż przedmiotem regulacji są również zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zasady te, zgodnie z art. 1 ustawy, są bezpośrednio regulowane w ustawie i brak jest podstaw do formułowania takich zasad w regulaminie. Wadliwie zatem i z przekroczeniem kompetencji został ustalony przedmiot uregulowany postanowieniami zaskarżonej uchwały. Jednocześnie należy zauważyć, że zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków zostały uregulowane w rozdziale 2 ustawy, noszącym właśnie taki tytuł. Zatem wszystkie postanowienia uchwały, które stanowią w jakimkolwiek zakresie powtórzenie lub "uzupełnienie" norm rozdziału 2 ustawy (art. 5-15) należy jednocześnie uznać za naruszające granice udzielonego upoważnienia. Powtarzanie regulacji w tym zakresie przedmiotowym dotyka bowiem kwestii nie przekazanych przez ustawodawcę do uregulowania w formie uchwały rady gminy. Za wadliwą należy uznać nie tylko uchwałę podjętą z naruszeniem upoważnienia ustawowego, ale również uchwałę, która takiego upoważnienia w swej treści nie realizuje, nie wprowadzając w swej treści koniecznych regulacji. Podejmując uchwałę na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...), rada gminy nie może pominąć żadnego z elementów regulaminu, wskazanych w art. 19 ust. 2 ustawy. Rada jest zobowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego (w oparciu o które podejmują uchwałę) w kwestiach uznanych przez ustawodawcę za relewantne dla prawidłowego prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku w regulaminie winien zostać określony między innymi minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Podkreślenia wymaga, że regulacja ta ma dotyczyć standardów, jakie mają spełniać usługi przedsiębiorstwa, dotyczy zatem sfery jego obowiązków. Skład orzekający podziela stanowisko organu nadzoru, iż regulamin przyjęty zaskarżoną uchwałą nie określa tego minimalnego poziomu usług. Kwestia standardów usług została zawarta w rozdziale [...] Regulaminu, zatytułowanym "Minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz obowiązki odbiorców warunkujące jego utrzymanie". Postanowienia §§ [...],[...] i [...] regulaminu są poświęcone obowiązkom odbiorców (§[...] i [...] ust. [...]) oraz obowiązkom i uprawnieniom przedsiębiorstwa (§[...], § [...] ust. [...]). Obowiązki przedsiębiorstwa zostały określone w § [...]ust. [...] pkt [...]-[...]. Jednocześnie wobec czterech punktów tego paragrafu ([...]-[...]) Wojewoda zasadnie zgłosił zarzut, iż stanowią one powtórzenie regulacji zawartej w ustawie. Przepis § [...] ust. [...] pkt [...] i [...] zobowiązuje przedsiębiorstwo do dostarczania wody o jakości przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz do zapewnienia ciągłości i niezawodności dostaw wody i odprowadzania ścieków z/do posiadanych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Odpowiada ta regulacji art. 5 ust. 1 in fine ustawy. § [...]ust. [...]pkt [...]regulaminu przewiduje obowiązek przedsiębiorstwa w zakresie budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych w zakresie wynikającym z wieloletniego planu rozwoju i modernizacji. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że przedsiębiorstwo jest zobowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o jakim mowa w art. 21 ust. 1 ustawy. Obie normy bez wątpienia odnoszą się przedmiotowo do tego samego obowiązku (budowy urządzeń) i w tym zakresie regulamin powiela rozwiązanie ustawowe. Uzasadniane, a zarazem ugruntowane jest stanowisko, że postanowienia aktów prawa miejscowego nie mogą stanowić powtórzenia norm ustaw i aktów wykonawczych do ustaw. Zatem wobec tego, że wskazana część postanowień odnoszących się do obowiązków przedsiębiorstwa stanowi powtórzenie przepisów ustawy, trudno jest uznać, że regulamin realizuje upoważnienie ustawowe, skoro jedyne wskaźniki poziomu usług polegają na obowiązku przedsiębiorstwa zapewnienia zdolności dostawczych i przepustowości przyłączy zgodnie z zawartymi umowami. Słuszny jest zatem zarzut organu nadzoru, że podjęta uchwała nie określa minimalnego poziomu usług, o jakim mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy. Poziom ten winien być bowiem w podstawowym zakresie ustalony w uchwale, tak aby osoby zwierające umowy oraz przedsiębiorstwo miały świadomość, jakiemu standardowi winny odpowiadać usługi. Należy zwrócić również uwagę, że w kwestii ustalenia minimalnego poziomu usług rada gminy w uchwale wprowadziła w tym zakresie normę odsyłającą tak do postanowień umów (co było kwestionowane przez Wojewodę), jak i do udzielanych zezwoleń na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, udzielanych decyzją wójta gminy. Z regulującego powyższą materię § [...] ust. [...] wynika, że wskaźniki charakteryzujące poziom usług, inne niż określone w przepisach ustawy, regulować będą indywidualne decyzje administracyjne, co jest równocześnie niedopuszczalną subdelegacją uprawnień prawotwórczych rady na organy właściwe do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Natomiast indywidualizowanie standardów świadczonych usług w poszczególnych przypadkach może niewątpliwie mieć miejsce w umowach, które z istoty służą takiej indywidualizacji. Nie można jednak uznać, że w ten sposób rada ustaliła jakąkolwiek regułę związaną z poziomem usług. Skoro zatem Rada podejmując zaskarżoną uchwałę nie wyczerpała bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., a nadto zawarła w jej postanowieniach zapisy skutkujące niedopuszczalnym przeniesieniem uprawnień prawotwórczych, to cała podjęta przez nią uchwała jest sprzeczna z prawem, a sprzeczność ta ma charakter istotnego naruszenia prawa i pociąga za sobą – stosownie do art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzenie jej nieważności. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w skardze, że przepisy prawa miejscowego nie mogą powielać regulacji zawartych w innych obowiązujących powszechnie aktach normatywnych: ustawach i rozporządzeniach. Trudno przyjąć, że takie powtórzenia stanowią realizację delegacji ustawowej, skoro zamiast prawnego uregulowania materii nieuregulowanej, dochodzi do powtórzenia treści istniejących przepisów. Z powtórzeniem zaś mamy do czynienia nie tylko w sytuacji powielenia fragmentu tekstu ustawy lub aktu wykonawczego ale także w sytuacji powielenia normy prawnej w zakresie jej hipotezy. Taki sam stan faktyczny jak uregulowany w ustawie nie może być bowiem uregulowany ponownie w akcie prawa miejscowego, jeżeli nie przewiduje takiej możliwości sama ustawa. Za zasadne należało wobec tego uznać zarzuty o powieleniu w § [...] ust. [...] pkt [...] i [...] przepisów art. 5 ust. 1 ustawy, w § [...]ust. [...]pkt [...]przepisu art. 15 ust.1, w § [...]ust. [...]przepisu art. 9 ust. 3, w § [...]ust. [...]i [...] przepisu art. 6 ust. 4, w § [...]ust. [...]przepisu art. 6 ust. 6, w § [...]ust. [...],[...]i [...] przepisów rozporządzenie wykonawczego w zakresie § 17 ust. 1,2 i 3. Jednocześnie Sąd nie uznał za zasadne zarzutów organu nadzoru w odniesieniu do pozostałych negowanych przepisów regulaminu, jakoby stanowiły one powtórzenia regulacji ustawowych, lub były z nimi sprzeczne. Tak zatem, przepis § [...] ust. [...] pkt [...] nie powiela art.15 ust. 3 ustawy, albowiem precyzuje w dozwolony sposób moment powstania obowiązków przedsiębiorstwa co do ponoszenia kosztów związanych z wodomierzem głównym, nie zmieniając treści obowiązku. Przepis § [...]ust. [...] nie powiela postanowień art. 6 ust. 3 pkt 3a ustawy, zgodnie z którym umowa winna w szczególności określać warunki usuwania awarii przyłączy znajdujących się w posiadaniu odbiorcy. Regulamin w tym zakresie odnosi się zaś do warunków usuwania awarii wszelkich przyłączy nie będących w posiadaniu przedsiębiorstwa. Przepis § [...] regulaminu nie narusza art. 26 ust. 1 ustawy, albowiem precyzuje, że rozliczenia mogą być dokonywane wyłącznie w oparciu o taryfy ogłoszone. Nie istnieje również tożsamość regulacji między § [...] ust. [...] regulaminu i art. 15 ust. 1 ustawy. Ustawa stanowi o obowiązku przedsiębiorstwa w zakresie budowy infrastruktury, zaś regulamin wskazuje, że poziom dostępu do usług w przyszłości wyznaczają właśnie wieloletnie plany rozwoju i modernizacji. Odnośnie zarzutu, że § [...] regulamin jest sprzeczny z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), Sąd nie podziela takiego stanowiska. Przepis ten stanowi jedynie o miejscu, w jakim przedsiębiorstwo ma obowiązek w sposób stały udostępniać określone dokumenty wszystkim zainteresowanym, w toku prowadzonej działalności. W ten sposób nie dochodzi i nie może dojść do wyłączenia postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do takich danych, które spełniają ustawową przesłankę informacji publicznej. Regulamin wszak nie wskazuje, w jakim miejscu będzie udostępniał informacje o charakterze informacji publicznych. Tryb udostępniania takich informacji podlega odrębnemu, ustawowemu reżimowi i w przypadku obowiązku zastosowania ustawy, przepisy prawa miejscowego nie mają charakteru lex specialis z tego względu, iż nie mogą modyfikować postanowień ustaw. Nie jest również zasadny zarzut modyfikacji postanowień ustawy poprzez regulację § [...] ust. [...],[...]i [...]uchwały w zakresie w jakim zmieniona została zasada z art. 15 ust. 4 ustawy. Art. 15 ust. 4 sformułowany jest w kategorii obowiązku przedsiębiorstwa co do przyłączenia do sieci nieruchomości osoby ubiegającej się o takie przyłączenie, pod wskazanymi warunkami uzasadniającymi odmowę, natomiast regulamin rozwiązuje tę kwestię w kategoriach uprawnień przedsiębiorstwa do odmowy, również odnosząc się do możliwości technicznych i warunków przyłączenia określonych w regulaminie. W skardze Wojewoda zawarł również zarzuty co do przekroczenia przez Radę Gminy H. zakresu delegacji ustawowej, poprzez wprowadzenie regulacji zawartych w §§: [...] ust. [...],[...]ust. [...],[...]ust. [...]i [...] (odnoszących się do wzorów wniosków), w § [...]ust. [...] (dotyczącym obowiązku udostępniania przedsiębiorstwu dokumentacji technicznej), § [...][...]i [...] (dotyczących ustalania ilości wody pobieranej na cele przeciwpożarowe i sposobu przekazywania informacji o ilości wody pobranej na te cele). Uznając wydanie tych przepisów z przekroczeniem delegacji nie wskazano jednak, z jakich względów wprowadzone rozwiązania naruszają wyznaczone w ustawie granice. Zarzuty te w ocenie Sądu są uzasadnione w odniesieniu do tych postanowień § [...]ust. [...]a także ust. [...], w zakresie w jakim nie dotyczą one usług świadczonych przez przedsiębiorstwo w zakresie uregulowanym regulaminem a odnoszą się do korzystania przez odbiorcę z innych źródeł zasilania, własnych sieci i własnych instalacji oraz do dokumentacji związanej z tą infrastrukturą. Natomiast przewidziane w regulaminie uprawnienia przedsiębiorstwa do ustalania wzorów wniosków mieści się w przekonaniu Sądu w kategorii praw i obowiązków przedsiębiorstwa, jakich zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy winien dotyczyć regulamin, w szczególności w zakresie ustalenia trybu zawierania umów z odbiorcami. Analogicznie brak podstaw do uznania, że postanowienia § [...]i [...]naruszają ustawę, skoro zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 9 regulamin może określać warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Ustalenie sposobu obliczania ilości zużytej na te cele wody i terminu oraz sposobu przekazywania informacji o dokonanym poborze mieści się w kategorii warunków dostaw wody, nie jest bowiem oczywiste, że warunki te mają się sprowadzać do obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowego. Stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały Sąd nie orzekł o wstrzymaniu jej wykonania (art. 152 p.s.a) wychodząc z założenia, że wstrzymanie wykonania nie może dotyczyć przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. W tej materii skład orzekający podziela pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 15 maja 2000 r. sygn. OPS 1/00, ONSA 2000, nr 4, poz. 134, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne wstrzymanie wykonania aktów organów samorządu terytorialnego stanowiących przepisy powszechnie obowiązujące, ponieważ wykonanie aktu normatywnego polega w istocie na wprowadzeniu tego aktu w życie. Jeżeli więc akt zawierający przepisy prawa miejscowego wszedł w życie, to stał się obowiązującym prawem i nie może być mowy o wstrzymaniu jego wykonania.