II OSK 902/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 1189/06 w sprawie ze skargi "[...]" S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu przewozu przetworzonych białek zwierzęcych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz "[...]" S.A. w W. kwotę 470 (słownie: czterysta siedemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę "[...]" S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zakazu przewozu przetworzonych białek zwierzęcych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. zakazał "[...]" S.A. w W. - Zakład Usług Produkcyjnych O. przywozu przetworzonych białek zwierzęcych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej, podkreślając, że cofnięcie zakazu możliwe będzie po uzyskaniu każdorazowego zezwolenia Głównego Lekarza Weterynarii na przewóz białek pochodzenia zwierzęcego z Państw Członkowskich oraz po spełnieniu warunków, że każdej przesyłce będzie towarzyszyć dokument handlowy, każda przesyłka trafi bezpośrednio do zakładu w miejscu przeznaczenia, a właściwe władze w miejscu przeznaczenia będą informowane o każdej przesyłce zgodnie z obustronnym porozumieniem (system Traces). Organ wskazał, iż "[...]" S.A. - Zakład Usług Produkcyjnych O. używa do produkcji karmy dla zwierząt towarzyszących białek pochodzenia zwierzęcego sprowadzanych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej bez stosownego zezwolenia, naruszając tym samym przepis art. 8 ust. 2-6 Rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. W odwołaniu od powyższej decyzji "[...]" S.A. wniosła o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., wywodząc, iż decyzja ta została wydane bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości. Zdaniem odwołującej się z art. 8 Rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 wynika, iż to wysyłający produkty jest zobowiązany uzyskać zezwolenie na przyjęcie ich w innym Państwie Unii, a nie ich odbiorca produktu na ich przywóz, przy czym wymieniony przepis nie przewiduje wydawania w tym zakresie decyzji. Ponadto kompetencje do udzielania zgody przypisane są wyłącznie "właściwym władzom", co zgodnie z art. 2 Rozporządzenia oznacza organ centralny Państwa Członkowskiego. Tym samym Powiatowy Lekarz Weterynarii nie posiadał uprawnienia do wydawania jakiejkolwiek decyzji w powyższym przedmiocie. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że kompetencje organów sprawujących nadzór weterynaryjny do stosowania środków wykonawczych w stosunku do podmiotu, którego działanie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami wynikają z rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. i to Powiatowy Lekarz Weterynarii na mocy art. 54 ust. 1 i 2 lit b tegoż rozporządzenia był władny wydać rozstrzygnięcie o zakazie przywozu przetworzonych białek zwierzęcych. Kompetencje organu I instancji do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej wynikają również z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję "[...]" S.A. podniosła, że zezwolenie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 jest w istocie wymianą informacji pomiędzy właściwymi władzami w miejscu pochodzenia i miejscu przeznaczenia surowca. Przepis ten nie przewiduje zaś wydania zgody w formie decyzji. Poza tym według skarżącej rola Powiatowego Lekarza Weterynarii sprowadza się jedynie do obowiązków kontrolnych wymienionych w art. 8 ust. 6 rozporządzenia i dopiero w sytuacji niewykorzystywania otrzymanego towaru do wyznaczonych celów lub nieprowadzenia pełnej dokumentacji przez importera Powiatowy Lekarz Weterynarii może zastosować sankcje określone w art. 54 ust. 1 i 2 j pkt b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. Podtrzymano także zarzut dotyczący naruszenia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii przepisów o właściwości. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Pismem procesowym z dnia 28 maja 2007 r. wnosząca skargę kasacyjną sprostowała omyłkę w skardze kasacyjnej polegającą na wpisaniu w zarzucie trzecim art. 2 ust. 4 zamiast art. 2 w zw. Z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 oraz w numerze zaskarżanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę "[...]" S.A. wskazał, że organy administracji - w związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej -stosują bezpośrednio akty normatywne wydawane przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń. Wyjątkiem od zasady wywierania bezpośredniego skutku przez normy rozporządzenia jest sytuacja, gdy przepisy danego rozporządzenia są niejasne, nieprecyzyjne i pozostawiają swobodę uznania państwom odpowiedzialnym za ich stosowanie. Przez normę jasną i precyzyjną należy przy tym rozumieć normę, która w sposób jednoznaczny formułuje obowiązek podmiotu. Do aktów wydawanych przez organy Unii Europejskiej stosowanych bezpośrednio zaliczyć należy m.in. rozporządzenie (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE L. Nr 273, poz. 1). Zgodnie z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty przetworzone są wysyłane do innych Państw Członkowskich wyłącznie z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w ust. 2-6. W ust. 2 tego przepisu wskazano na konieczność uzyskania zezwolenia na przyjęcie surowca kategorii 1, surowca kategorii 2, produktów przetworzonych otrzymanych z surowca kategorii 1 lub 2 oraz przetworzonych białek zwierzęcych od Państwa Członkowskiego stanowiącego miejsce przeznaczenia. Przed wysłaniem warunków zezwolenia Państwa Członkowskie mogą zastosować przetwarzanie metodą 1. Z kolei z ust. 4 tego artykułu wynika obowiązek informowania, przez właściwe władze Państwa Członkowskiego w miejscu pochodzenia wysyłanego produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego lub produktu przetworzonego, właściwych władz innego Państwa Członkowskiego w miejscu przeznaczenia o każdej przesyłce za pośrednictwem systemu ANIMO lub w inny sposób uzgodniony w obustronnym porozumieniu. W ocenie Sądu nie można utożsamiać obowiązku uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 art. 8, z poinformowaniem o przesyłce właściwych organów w miejscu przeznaczenia przez właściwe organy w miejscu pochodzenia. Są to bowiem dwa odrębne wymogi, których spełnienie warunkuje możliwość wysłania produktów, o których mowa w cytowanym przepisie. W znaczeniu prawnym - zezwolenie, to władcze rozstrzygnięcie, akt indywidualny skierowany do konkretnego podmiotu przyznający mu określone uprawnienia. Takie zezwolenie wydawane przez kompetentny organ administracji publicznej na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego, to nic innego tylko decyzja administracyjna. Tymczasem udzielenie przez jeden podmiot drugiemu podmiotowi informacji nie jest przejawem władczej formy działania któregokolwiek z podmiotów. Skoro w ust. 2 art. 8 jest mowa o wysłaniu warunków zezwolenia, to z jego uzyskaniem wiązać się będzie obowiązek spełnienia pewnych warunków. Sąd podkreślił, że może wzbudzać wątpliwości, kto jest adresatem normy zawartej w art. 8 ust. 2 rozporządzenia, a zatem na kim ciąży obowiązek uzyskania zezwolenia. Jednakże skoro w art. 8 ust 2 rozporządzenia jest mowa o konieczności uzyskania zezwolenia na przyjęcie produktów pochodzenia ubocznego, to logicznym wnioskiem jest, iż obowiązek uzyskania zezwolenia spoczywa na importerze, jako podmiocie przyjmującym produkt. Ponieważ skarżąca Spółka nie uzyskała zezwolenia na przywóz przetworzonego białka zwierzęcego z innego Państwa Członkowskiego, zasadnie zastosowano, co do niej sankcje, o których mowa w art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. Zdaniem Sądu kompetencje do podejmowania działań, o których mowa w art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 posiada powiatowy lekarz weterynarii. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez "[...]" S.A. zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację artykułu 8 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. poprzez uznanie, iż istnieje konieczność uzyskania zezwolenia na każdorazowy przywóz białek w formie decyzji administracyjnej, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację artykułu 8 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. poprzez uznanie, iż obowiązek uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ustępie 2 tego artykułu ciąży na podmiocie przyjmującym, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r., w zw. z art. 15 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 54 ust. 1 i 2 pkt b Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie za ważną i podtrzymanie w mocy decyzji, wydanej w sprawie, której rozstrzygnięcia w formie decyzji przepis nie przewiduje oraz z naruszeniem przepisów o właściwości. Z powyższych przyczyn wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. o uchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii i poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, który określa procedurę wysyłki produktów do innych państw członkowskich, wskazuje, że właściwe władze w miejscu pochodzenia informują właściwe władze w miejscu przeznaczenia o każdej przesyłce za pośrednictwem systemu ANIMO lub w inny sposób uzgodniony w obustronnym porozumieniu. Po otrzymaniu informacji o wysyłce, właściwe władze w miejscu przeznaczenia informują właściwe władze w miejscu pochodzenia o nadejściu każdej przesyłki za pośrednictwem systemu ANIMO lub innym sposobem uzgodnionym w obustronnym porozumieniu. Zezwolenie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 Rozporządzenia jest w istocie wymianą informacji pomiędzy "właściwymi władzami" w miejscu pochodzenia i miejscu przeznaczenia surowca. Przepływ informacji przez system ANIMO daje gwarancję pełnej kontroli właściwych władz nad przepływem przesyłek, bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, co do każdej pojedynczej przesyłki. Ponadto podniesiono, że artykuł 8 Rozporządzenia dotyczy wysyłki produktów, co za tym idzie jego postanowienia nakładają więc określone obowiązki na stronę wysyłającą, tj. eksportera. Również ust. 2 tego artykułu, w którym mowa o "przyjęciu" surowca nie przerzuca jakichkolwiek obciążeń na stronę przyjmującą, ze względu na treść ustępu 1, który stanowi, że ustępy 2-6 zawierają warunki, na jakich odbywać się może wysyłanie produktów. Dopiero w sytuacji nie wykorzystywania otrzymanego towaru do wyznaczonych celów lub nie prowadzenia pełnej dokumentacji przez Stronę skarżącą, Powiatowy Lekarz Weterynarii może zastosować sankcje określone w art. 54 ust. 1 i 2 pkt b Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. Podtrzymując zarzut naruszenia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii przepisów o właściwości, podniesiono, że "właściwe władze", o których mowa w art. 8 ust. 4 Rozporządzenia (WE) 1774/2002, to zgodnie z definicją opisaną w art. 2 "organ centralny Państwa Członkowskiego właściwy do zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia lub każdy inny organ, któremu organ centralny przekazał swoje kompetencje, w szczególności dotyczące kontroli pasz; definicja może również obejmować, gdzie sytuacja tego wymaga, odpowiedni organ państwa trzeciego ". Tym samym decyzja wydana została w sprawie, w której załatwienia w formie decyzji przepis nie przewiduje, a więc bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, podnosząc, że Sąd zasadnie przyjął, iż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa oraz, że skarżąca jako importer produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, jest obowiązana spełnić warunki weterynaryjne określone w w/w rozporządzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE L. 02.273.1, zm. Dz. U. UE L. 07.320.13) stanowi, że konieczne jest uzyskanie zezwolenia na przyjęcie surowca kategorii 1, surowca kategorii 2, produktów przetworzonych otrzymanych z surowca kategorii 1 lub 2 oraz przetworzonych białek zwierzęcych od Państwa Członkowskiego stanowiącego miejsce przeznaczenia. Przed wysłaniem warunków zezwolenia Państwa Członkowskie mogą zastosować przetwarzanie metodą 1. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.) oraz art. 54 ust. 1 i 2 pkt b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L. 04.166.1, zm. Dz. U. UE L. 08.56.4) w związku z art. 8 powołanego wyżej rozporządzenia Nr 1774/2002. Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii utrzymywała w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] Nr [...] zakazującą "[...]" S.A. - Zakład Usług Produkcyjnych w O. przywozu przetworzonych białek zwierzęcych z państw członkowskich Unii Europejskiej. Decyzja ta została wydana w wyniku kontroli, która wykazała - zdaniem organu - naruszenie przepisu art. 8 rozporządzenia Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez stwierdzony brak zezwolenia o jakim mowa w art. 8 tegoż rozporządzenia. Przepis art. 54 ust. 1 rozporządzenia Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady uprawnia właściwe organy, w sytuacji gdy wykryją niezgodności, do podejmowania działań zapewniających, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze w tym m.in. zakaz wprowadzenia do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt. Skarga kasacyjna zarzuca m.in. naruszenie przez błędną wykładnię art.8 rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 przez uznanie, iż istnieje konieczność uzyskiwania zezwolenia na każdorazowy przywóz białek w formie decyzji administracyjnej i przez uznanie, że obowiązek uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 tegoż rozporządzenia, ciąży na podmiocie przyjmującym. Zarzut ten - w świetle przepisu art. 8 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia oraz dodatkowych wyjaśnień zawartych w piśmie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] powołującego się m.in. na wykładnię prawną rozporządzenia Nr 1774/2002 dokonaną ostatnio przez Komisję Europejską i schemat procedury określony przez Komisję Europejską należy uznać za częściowo zasadny. Pojęcie zezwolenia, o jakim mowa w tym przepisie należy istotnie rozumieć jako akt władczy. Taki akt może jednak przybierać różne formy w tym także - jak w praktyce - pisemnej zgody zawierającej określenie warunków przywozu. Zgodę taką - na przyjęcie przetworzonych białek pochodzenia zwierzęcego na obszar Polski - musi uzyskać państwo wysyłające a nie państwo przyjmujące. To na państwie wysyłającym ciąży obowiązek pisemnego powiadomienia przez właściwe władze Głównego Lekarza Weterynarii w Polsce o takim zamiarze. Wynika to z wykładni literalnej powołanego art. 8 ust. 2 rozporządzenia Nr 1774/2002, w którym jest mowa o "uzyskaniu zezwolenia na przyjęcie surowca....od Państwa Członkowskiego stanowiącego miejsce przeznaczenia." Pisemna zgoda (zezwolenie) określająca warunki przywozu przetworzonych białek pochodzenia zwierzęcego jest zatem w świetle powołanego przepisu wymagana, ma charakter władczy ale jej uzyskanie nie jest obowiązkiem państwa przyjmującego, co potwierdza także ust. 1 art. 8. Z akt sprawy nie wynika czy Państwo wysyłające dopełniło tego warunku. Jeśli, jak wynikałoby z akt sprawy, podstawę decyzji adresowanej do skarżącej Spółki i wprowadzającej zakaz przywozu przetworzonych białek stanowił brak zezwolenia (zgody), której Spółka posiadać nie musiała to taka decyzja byłaby w tym zakresie pozbawiona podstawy prawnej. W tym zatem zakresie zarzut błędnej wykładni jest uzasadniony. Nie można natomiast uznać za zasadny zarzutu wydania decyzji pokontrolnej przez niewłaściwy organ. Ma rację skarżący gdy podnosi, że z definicji zamieszczonej w art. 2 ust. 1 pkt i rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 wynika że przez "właściwy organ" o jakim mowa m. in. w art. 8 ust. 2 należy rozumieć organ centralny Państwa Członkowskiego właściwy do zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia lub każdy inny organ, któremu organ centralny przekazał swoje kompetencje, w szczególności dotyczące kontroli pasz. Takim organem jest Główny Lekarz Weterynarii, który wydaje pisemną zgodę i określa w niej warunki przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Rozwiązanie to, z uwagi na znaczenie takiej zgody i jej przedmiot, jest w pełni uzasadnione. Odnosząc się do kwestii stosowania postanowień powołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Komisji należy uznać za błędny pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym mowa jest o wyjątkach od zasady bezpośredniego skutku rozporządzeń organów UE. Rozporządzenia tych organów są bowiem stosowane bezpośrednio w państwach członkowskich UE i nie ma w tym zakresie wyjątków, nie pozostawiają one "swobody uznania" państwom odpowiedzialnym za ich stosowanie. Rozporządzenia są normatywnymi aktami generalnymi i abstrakcyjnymi o ponadnarodowym charakterze, w całości powszechnie obowiązują i podlegają bezpośredniemu stosowaniu - bez potrzeby ich inkorporowania czy transponowania. Zaliczane do źródeł prawa wspólnotowego są równocześnie integralnym składnikiem prawa krajowego, mają taką samą moc wiążącą we wszystkich państwach członkowskich. Ich adresatami są nie tylko państwa członkowskie, ale także jednostki. Inaczej jednak przedstawia się kwestia właściwości organów do "działania w przypadku niezgodności", zgodnie z art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004. Definicja wcześniej przytoczona nie ma tu zastosowania, stosuje się ona bowiem do rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002. Dla oceny właściwości organów w odniesieniu do stosowania środków mających zapewnić właściwe działanie podmiotów gospodarczych dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi mają zastosowanie - wobec braku bezpośrednio wiążących postanowień prawa europejskiego, w rozporządzeniu (WE) Nr 882//2004 brak odpowiedniej definicji właściwych organów - przepisy prawa krajowego. Mają tu zastosowanie przepisy art. 15 pow. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.) określające właściwość powiatowego i wojewódzkiego lekarza weterynarii, przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 60, poz. 625 ze zm.) określające kompetencje lekarzy weterynarii, art. 7 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 1270 ze zm.), art. 7 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045) z których wprost wynika właściwość powiatowego lekarza weterynarii w sprawach wynikających z przepisów m. in. rozporządzenia (WE) nr 822/2004. Zarzuty dotyczące zatem właściwości powiatowego i wojewódzkiego lekarza weterynarii w sprawach o jakich mowa w art. 54 rozporządzenia NR 882/2004 nie mogą być zatem uznane za zasadne. Nie ma to jednak znaczenia w sprawie dotyczącej zgody na przywóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 p.p.s.a.