I OSK 1013/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 133/07 w sprawie ze skargi I. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia nadania stopnia doktora habilitowanego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od I. Z. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Rada Wydziału Chemicznego Politechniki W. uchwałą z dnia [...] maja 2002 r. nadała I. Z. stopień naukowy doktora nauk habilitowanych. Powyższa uchwała została poprzedzona przeprowadzeniem przewodu habilitacyjnego, w trakcie którego recenzenci prof. dr hab. J. W., dr hab. G. R. oraz prof. dr hab. J. M. sporządzili pozytywne recenzje dotyczące oceny dorobku naukowego i samej rozprawy habilitacyjnej. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] nr [...] po zapoznaniu się z negatywnymi recenzjami prof. dr hab. S. S. oraz prof. dr hab. M. M. oraz stanowiskiem Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauki o Ziemi odmówiła zatwierdzenia powyższej uchwały. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała na jednoznacznie negatywne recenzje, które zostały poparte przez większość członków Sekcji. I. Z. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie przez Centralną Komisję przedmiotowej sprawy, dołączając jako uzasadnienie wniosku – swoje stanowisko w przedmiocie uwag recenzentów Centralnej Komisji. Podniosła, że żaden przepis ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych nie zawiera warunku, że praca habilitacyjna powinna być pracą monotematyczną. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauki o Ziemi, po zapoznaniu się z treścią tego wniosku, po wysłuchaniu opinii dwóch dodatkowych recenzentów prof. dr hab. inż. H. G. oraz prof. dr hab. A. Ż. oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem wszystkich czterech recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji i odmowie zatwierdzenia ww. uchwały. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] nr [...] Centralna Komisja utrzymała w mocy decyzję o odmowie zatwierdzenia powołanej uchwały. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają na uznanie, że habilitantka spełniła wymagania określone w art. 14 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Wedle opinii dwóch recenzentów, powołanych po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dorobek dr I. Z. nie jest znaczącym dorobkiem naukowym z zakresu chemii – dyscypliny naukowej wskazanej przez kandydatkę jako zakres jej habilitacji. Rozprawa habilitacyjna nie wnosi istotnego wkładu w rozwój chemii, a w szczególności syntezy chemicznej. Wyniki badań zawarte w obydwu fragmentach rozprawy stanowią etap początkowy i nie są zakończone. Z tych względów w ocenie Komisji brak jest podstaw by uznać zasadność uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk chemicznych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi I. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji zarzuciła, że narusza ona prawo procesowe: art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 24 § 1 pkt 4, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., a także § 7 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 19 kwietnia 1991 r. w zw. z art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.). Ponadto wskazała na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 oraz art. 34 ust. 3 i 5 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 480/05, uwzględnił skargę I. Z. i uchylił zaskarżoną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawą prawną rozstrzygnięć Centralnej Komisji nie mogła być nieobowiązująca w dacie wydania decyzji ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, lecz całe postępowanie powinno być prowadzone w trybie obowiązującej od dnia 1maja 2003 r. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Ponadto Sąd podzielił zarzuty skargi dotyczące wadliwości protokołów, wskazał na niekompletność recenzji, rozbieżność do wyniku głosowania w protokole z posiedzenia Sekcji a treścią uzasadnienia decyzji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt I OSK 611/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że Sąd Wojewódzki błędnie wskazał, że zatwierdzenie uchwały powinno być dokonane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 51 ust. 1 tej ustawy przewody doktorskie i habilitacyjne niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Dlatego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 51 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych i zaniechanie zastosowania przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule i stopniach naukowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 133/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia nadania stopnia doktora habilitowanego, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że ocena zgodności z prawem decyzji musi być dokonana z uwzględnieniem wykładni prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt I OSK 611/06, co wynika z art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) przewody doktorskie i habilitacyjne niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, iż istota postępowania w sprawach dotyczących zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego polega na ocenie przez Centralną Komisję, czy rozprawa habilitacyjna kandydata wniosła istotny wkład w rozwój danej dyscypliny naukowej. W ramach tego specyficznego postępowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie odpowiednio (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych). Sąd wywodząc o specyfice postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja stwierdził, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Dlatego za niemające żadnego znaczenia dla legalności decyzji należy uznać zarzuty skargi dotyczące prawidłowości postępowania czy treści protokołów. Żadna z tych okoliczności nie mogła bowiem prowadzić do naruszenia prawa, które mogłoby prowadzić do naruszenia prawa materialnego, tj. w przedmiotowej sprawie do błędnego uznania, że rozprawa habilitacyjna nie stanowi istotnego wkładu w rozwój danej dziedziny naukowej. Zdaniem Sądu uchybienia Centralnej Komisji w tym zakresie w żadnym razie nie wpływają na legalność samej decyzji, nie doprowadziłyby bowiem do wypaczenia treści rozstrzygnięcia. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ma zupełnie inna kwestia, a mianowicie czy Centralna Komisja dysponowała wystarczającym materiałem, dla wydania swojego rozstrzygnięcia, a więc uznania, że rozprawa habilitacyjna I. Z. nie stanowi znaczącego wkładu w rozwój tej dziedziny nauki, którą zajmuje się habilitant. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2, art. 18 ust. 3 i art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w przewodach habilitacyjnych powołuje się co najmniej trzech recenzentów, w tym nie więcej niż jednego zatrudnionego w tej samej szkole wyższej (innej placówce naukowej), której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego, oraz nie więcej niż jednego będącego członkiem rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód. Recenzenci w przewodzie habilitacyjnym uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony. Natomiast sekcja Centralnej Komisji podejmuje decyzję po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Jeżeli co najmniej jedna opinia jest negatywna, sekcja powołuje recenzenta spoza składu Centralnej Komisji. Recenzenci, o których mowa powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową lub artystyczną. Instytucja recenzji stanowi istotny element procedury zatwierdzenia uchwały i żadne odstępstwa od tego wymogu nie są dopuszczalne. Sąd administracyjny jest jedynie uprawniony do oceny czy recenzje mogły być, zgodnie z art. 34 ust. 3 tej ustawy, dopuszczone jako podstawa wydania decyzji, nie ma natomiast uprawnień do merytorycznej oceny recenzji. Oceniając w tych granicach prawidłowość postępowania Sąd wskazał, że wszyscy czterej powołani przez Centralną Komisję recenzenci wydali jednoznacznie negatywne opinie. Jednak nie sposób nie zauważyć, że dwie z recenzji, na podstawie których Centralna Komisja podejmowała decyzję, tj. recenzja prof. M. M. oraz opinia prof. S. S. nie obejmowały całości pracy. I tak prof. M. na stronie drugiej recenzji stwierdził jednoznacznie, że "biorąc pod uwagę moje ograniczone kompetencje w zakresie chemii i fizyki polimerów nie mogę ocenić pierwszej części rozprawy", natomiast profesor S. stwierdził w swojej recenzji "nie czuję się wystarczająco kompetentny aby ocenić wartość badań nad syntezą pochodnych 4,5 dihydroizoksazolu. Sądzę, że byłoby właściwe aby tę część ocenił specjalista w zakresie chemii organicznej". Brak jest zatem podstaw do przyjęcia stanowiska, iż te dwie opinie stanowiły pełne recenzje, skoro każdy recenzent ocenił tylko jedną część pracy. Nie można ich zatem uznać, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] sporządzona została prawidłowa recenzja. Cząstkowe recenzje nie spełniają kryterium oceny rozprawy habilitacyjnej i nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji przez Centralną Komisję. Natomiast przepis art. 34 ust. 3 powołanej ustawy obliguje do powołania drugiego recenzenta w przypadku opinii negatywnej. Ten warunek zdaniem Sądu nie został spełniony przed wydaniem przez Centralną Komisję decyzji z dnia [...] ponieważ nie została sporządzona ani jedna pełna recenzja. To uchybienie spowodowało wadliwość całego postępowania, ponieważ pozbawiono skarżącą prawa do drugiej recenzji. Przy czym cały czas te dwie niepełne recenzje były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji, zarówno przed wydaniem decyzji organu w pierwszej instancji jak i w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Tym samym w ocenie Sądu w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 34 ust. 3 powołanej ustawy, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Z tego też względu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja podlegają uchyleniu. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto na: 1) naruszeniu przepisów postępowania, a w szczególności art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 29 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) przez stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia innych przepisów procedury administracyjnej przy wydaniu decyzji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 2) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 2, art. 18 ust. 3, art. 34 ust. 3 ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), § 7–11 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z 19 kwietnia 1991 r., przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 2 K.p.a. przez wskazanie, że decyzja została podjęta niezgodnie z przepisami postępowania administracyjnego i postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów przez pozbawienie prawa do drugiego recenzenta oraz niewłaściwą interpretację przepisów ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych dotyczących powołania recenzentów i oceny materiału dowodowego. Na tych podstawach wnosiła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że wymogi odnośnie trybu powołania recenzentów zostały spełnione. Reprezentują oni daną lub pokrewną dyscyplinę naukową. Centralna Komisja na pierwszym etapie postępowania powołała dwóch recenzentów, którzy wydali negatywne opinie. Każdy z nich w swej opinii zaznaczył, że mógł się wypowiedzieć odnośnie części rozprawy z uwagi na wielowątkowość poruszonej problematyki (fizyko-chemia organiczna, synteza organiczna, chemia i fizyka polimerów). Rozprawa składa się z dwu tematycznie niepowiązanych ze sobą części. Jednakże rozprawa habilitacyjna została oceniona w całości. Każdy z recenzentów w zakresie ocenionej części wypowiedział się negatywnie. Zarzuty dotyczyły błędów merytorycznych tak istotnych, które dyskwalifikują rozprawę habilitacyjną jako pracę naukową (np. nierzetelność wykonania badań). Było to przedmiotem dyskusji na posiedzeniu Sekcji, gdzie wskazano na znaczenie popełnionych błędów dla oceny dorobku naukowego. Należy wskazać, że opinia recenzenta nie jest wiążąca dla Sekcji, jak również dla Prezydium. Członkowie Sekcji są wybitnymi fachowcami w danej dyscyplinie naukowej i potrafią samodzielnie ocenić dorobek naukowy Kandydata. W tej sytuacji nie może być pozytywnej oceny całości rozprawy, gdy istotna część jest oceniona jednoznacznie negatywnie. Nieuprawnione jest stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego, że Kandydatka została pozbawiona prawa do drugiej recenzji, skoro powołano dwóch recenzentów. Po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powołano kolejnych dwóch recenzentów, którzy również wydali negatywne opinie oceniając kompleksowo rozprawę. Odnośnie tych opinii Sąd Wojewódzki nie wniósł zastrzeżeń. Zatem Centralna Komisja powołała w sumie czterech recenzentów, których opinie były jednoznacznie negatywne. W ten sposób wątpliwości odnośnie oceny dorobku naukowego Habilitantki zostały wszechstronnie wyjaśnione i były podstawą do wydania zaskarżonych decyzji. Zarzut niekompletności dwóch recenzji nie ma wpływu na całokształt oceny dorobku naukowego Kandydata, skoro wątpliwości w tym zakresie zostały szczegółowo wyjaśnione w czasie dyskusji na posiedzeniach Sekcji z udziałem recenzentów. Na te aspekty postępowania przed Centralną Komisją zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2006 r. w sprawie I OSK 192/06. Przepis art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym stanowi, że w postępowaniu o nadanie tytułu doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie przed Centralną komisją jest postępowaniem szczególnym. Konstrukcja ustrojowa Centralnej Komisji jako centralnego organu administracji rządowej (art. 32 ustawy) nakazuje pierwszeństwo stosowania przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, gdzie jest przewidziany tryb podejmowania uchwał (decyzji) i tryb odwoławczy. Tryb wydawania decyzji administracyjnych przez Prezydium Centralnej Komisji określa ustawa i wydany na jej podstawie statut – przepisy regulujące organizację i działanie organu kolegialnego, w tym zwłaszcza przesłanki ważności decyzji w formie uchwał. Tryb ten został zachowany. Nie wskazano naruszenia procedury przez Prezydium Centralnej Komisji (organ decyzyjny). Decyzje spełniają wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wykładnia przepisów dokonana przez Sąd Wojewódzki w tym zakresie, że zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego przy wydawaniu decyzji przez organ kolegialny i to rzutowało w sposób istotny na treść zapadłego orzeczenia jest wyrazem błędnych założeń i nie może być przyjęta do praktycznego stosowania. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wewnętrzne sprzeczności. Prawo materialne nie zostało naruszone, nie zostały też naruszone przepisy postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. Z. wniosła o jej oddalenie, wskazując na prawidłowość oceny w zaskarżonym wyroku. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 i art. 135 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny. Zgodnie z art. 1 § 1 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Granice tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według art. 134 § 1 "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Zgodnie z art. 135 "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia". Z tych rozwiązań prawnych wynika, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest zaskarżone działanie administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli nie jest ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżone działanie, sąd administracyjny może objąć również inne akty we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia nadania stopnia doktora habilitowanego. Sąd mógł objąć kontrolą również decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...]. nr [...]. W tak wyznaczonych granicach rozpoznania sprawy głównym przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] nr [...], która została wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Istotą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest ponowne rozpoznanie i rozpatrzenie sprawy, a zatem o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy przesądza decyzja wydana w wyniku tego ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie może zatem zarzucić naruszenia przepisów prawa ograniczając się wyłącznie do decyzji wydanej w sprawie w pierwszej instancji, a pominąć kontrolę decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. To wprowadzenie takich środków zaskarżenia jak odwołanie, wniosek o ponowne rozstrzygnięcie sprawy ma na celu stworzenie możliwości prawnej obrony na drodze administracyjnej, a organowi administracji usunięcia naruszenia prawa przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy po raz pierwszy. W sprawie Sąd ograniczył się do kontroli prawidłowości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] nr [...]. Pominął dokonanie kontroli zgodnego z prawem rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...]. Pominął fakt powołania dwóch dodatkowych recenzentów i przedłożonych przez tych recenzentów opinii. W tym stanie rzeczy, Sąd nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji z [...] nr [...], co stanowi naruszenie art. 1 § 1 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 134 § 1 i art. 135 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu, na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.