II SA/Op 130/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi w sprawie nagrody funkcjonariusza Służby Więziennej postanawia odrzucić skargę. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu Nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie uchylenia decyzji własnej z dnia [...], Nr [...] i przyznania stronie nagrody rocznej za pełnienie służby w 2001 r. Skarżący zarzucił organowi niewykonanie wyroków Sądu z dnia 21 grudnia 2005 r. (w sprawie o sygn. akt II SA/Op 228/04) i z dnia 1 sierpnia 2006 r. (w sprawie o sygn. akt II SA/Op 274/06). Skarżący zażądał także wymierzenie grzywny zaskarżonemu organowi na mocy art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 14 marca 2007 r. skarga M. P., w części odnoszącej się do niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 grudnia 2005 r., będąca przedmiotem niniejszego postępowania, została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 130/07. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w części dotyczącej bezczynności organu w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 228/04 oraz o jej oddalenie, w pozostałej części. W dniu 16 marca 2007 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez: wykazanie, że skarżący pisemnie wezwał zaskarżony organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 228/04. Odpowiadając na wezwanie Sądu, M. P. w piśmie procesowym z dnia 26 marca 2007 r. oświadczył, iż "nie zastosował art. 37 K.p.a.", co wyraźnie podkreślił w skardze. Ponadto dodał, że "wnosił o ocenę sprawy na podstawie art. 113 P.p.s.a." Podkreślił, że ewentualne oddalenie skargi wyłącznie w oparciu o argumenty formalne, będzie, jak to określił: "nieokazywaniem przez Sąd szacunku dla własnych orzeczeń", a także "skutecznym remedium na rażące błędy popełniane przez Służbę Więzienną (...) oraz niewykonywaniem ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji...". W dalszej części pisma M. P. stwierdził, że "meritum skargi z dnia 22 lutego 2007 r. jest zaskarżenie decyzji [...] z dnia [...]." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest zatem uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. To ostatnie dotyczy stanu bezczynności organu. W konsekwencji jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalna. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w literaturze przedmiotu (patrz: Tadeusz Woś [w:], Hanna Knysiak –Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2005 r., str. 481), " Skarga na podstawie art. 154 § 1 może być wniesiona "po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (...)". Przepis ten nie określa charakteru prawnego, ani trybu wnoszenia takiego wezwania. Należy więc przyjąć, że wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji. Należy również przyjąć, że do wezwania tego znajdują per analogiam zastosowanie postanowienia art. 52 § 4 P.p.s.a. Za zastosowaniem tego przepisu per analogiam (przez analogię), a nie wprost, przemawia fakt, że przedmiotem skargi na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. nie jest akt lub czynność organu administracji publicznej, do których odnosi się art. 54 § 4 P.p.s.a., lecz sam stan bezczynności organu po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny. Stosownie do postanowień art. 52 § 4 in fine, należy przyjąć, że wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, a skarga może być wniesiona stosownie do postanowień art. 53 § 2 P.p.s.a." W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 228/04 przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu, a w szczególności poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wzywał pisemnie organ do wykonania wyroku. Skarżący ustosunkował się do tego wezwania Sądu w piśmie z dnia 26 marca 2007 r., w którym przedstawił dodatkowe wywody nawiązujące do skargi, jednakże nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wzywał organ do wykonania wyroku. Sąd zważył w szczególności, iż sam M. P. w wyżej wskazanym piśmie oświadczył, iż nie zastosował w tym przypadku wymaganej prawem procedury. Wprawdzie we wstępie pisma użył jedynie stwierdzenia, że nie zastosował art. 37 K.p.a., niemniej jednak jego dalsze wypowiedzi, a zwłaszcza nie przedłożenie stosownego wezwania, świadczą w sposób jednoznaczny, iż skarżący nie wyczerpał także trybu określonego w art. 154 § 1 P.p.s.a., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez skarżącego kwestii zaskarżenia decyzji z dnia [...], Nr [...], która w jego ocenie "stanowi meritum skargi", Sąd zważył, iż skarga z dnia 22 lutego 2007 r. w części kwestionującej w/w decyzję została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 129/07 i jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Sądem. Wobec powyższych okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że skarżący nie dokonał czynności warunkującej skuteczne wniesienie skargi na niewykonanie wyroku i na podstawie art. 154 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną, odrzucił.