III SA/Gl 1263/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Asesor WSA Sędzia Gabriela Jyż, Protokolant Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – interpretacja podatkowa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] r. T. M. wystąpił o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, w sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynagrodzenia syndyka masy upadłości, pełniącego swoją funkcję w oparciu o postanowienie sądu, w szczególności istnienia i momentu powstania obowiązku podatkowego. Prezentując własne stanowisko w sprawie stwierdził, że postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z [...] r. został wyznaczony na syndyka masy upadłości przedsiębiorstwa A spółka z o.o. w G.. Z tytułu świadczonych usług syndyk pobiera wynagrodzenie odpowiadające wykonywanej pracy, które określa sąd. Postanowieniem z [...] r. sąd określił wynagrodzenie wstępne na kwotę [...] zł, a postanowieniem z [...] r. przyznał na jego poczet kwotę [...] zł tytułem zaliczki. Zgodnie z pismem Podsekretarza Stanu z 30 grudnia 2004 r. nr PP10-812-1022/04/MR/3545 działalność syndyka z dniem 1 maja 2004 r. czyli datą wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 106 ust. 1 i 3 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w tym przepisie obowiązani są wystawić fakturę. Obowiązek podatkowy powstaje z chwila wystawienia faktury, nie później niż 7 dni od wykonania usługi. Jeżeli jednak przed wykonaniem usługi otrzymano część należności (zaliczkę), to obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania. Wskazał, że działalność syndyka nie mieści się w ramach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 42, poz. 264 z 1997 r.). Wyjaśnił, że w jego przypadku, ponieważ został wyznaczony syndykiem pod rządami poprzedniej ustawy o VAT z 8 stycznia 1993 r. nie ma do niego zastosowania nowa regulacja, obowiązująca od 1 maja 2004 r., a wynagrodzenie syndyka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Następnie powołując się na treść art. 5 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), wskazał, że wykonywanie funkcji syndyka nie mieści się w definicji świadczenia usług. Zaakcentował, że nie ma komu wystawić faktury, gdyż brak jest odbiorcy usługi, a wynagrodzenie syndyka należne jest za wykonaną pracę i stwierdzone zostaje ostatecznie po zatwierdzeniu sprawozdania syndyka z działalności, biorąc pod uwagę efekty dokonanych czynności. Wynagrodzenie wstępne nie uwzględnia wykonanej pracy, która jest wykonywana od ogłoszenia upadłości do uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu tego procesu. Również o powstaniu należności można mówić po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o ustaleniu ostatecznego wynagrodzenia. Nie można też mówić o zaliczce w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 2004 r. Dodatkowo wyjaśnił, że zarejestrowanym podatnikiem VAT był w okresie od [...] 1998 r. [...] 2004 r., ale płatnikiem tego podatku w połowie 1998 r., kiedy prowadził działalność [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. nie podzielił stanowiska skarżącego i postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził, że czynności syndyka z chwilą wykonania podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT pod rządami ustawy z 8 stycznia 1993 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 50), ale korzystały ze zwolnienia przedmiotowego zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. W związku z powyższym wynagrodzenie za czynności wykonane przed 1 maja 2004 r., a wypłacone po tej dacie nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Natomiast czynności wykonane w ramach tej samej usługi, po tej dacie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Podatnik rozpoczynający czynności określone w art. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535), jeżeli nie zrezygnuje ze zwolnienia w trybie art. 113 ust. 4 powyższej ustawy jest zwolniony od tego podatku do momentu przekroczenia w roku podatkowym kwoty odpowiadającej 10 000 EUR. Wskazał, iż działalność prowadzoną przez syndyka, należy uznać za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślił, że o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej przez syndyka w sposób częstotliwy, świadczy fakt posiadania przez syndyka odpowiedniej licencji, uprawniającej do wykonywania powierzonej funkcji oraz stała gotowość do podjęcia czynności. Usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usługi. Jeżeli jednak przed wykonaniem usługi otrzymał część należności, to obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania. Podstawa opodatkowania jest obrót czyli kwota należna za usługę pomniejszona o należny podatek. W tym przypadku kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego syndykowi przyznanego postanowieniem sądu, pomniejszona o podatek VAT. W przypadku podatnika czynnego czynności syndyka winny być dokumentowane fakturą VAT, a po wyrejestrowaniu podlegają dalej opodatkowaniu, ale dokumentowane są rachunkiem, którego odbiorcą jest jednostka postawiona w stan upadłości. Postanowienie powyższe zostało skutecznie zaskarżone i uchylone w całości decyzją [...] z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., który uznał, że rozstrzygniecie organu I instancji w zakresie dokumentowania wykonywanych czynności syndyka zostało oparte na stanie faktycznym, który przez wnioskodawcę nie został wyczerpująco przedstawiony. W aktach sprawy nie ujawniono zażalenia. Ponownie rozpatrując wniosek o udzielenie interpretacji podatkowej organ i instancji, podzielił go na co najmniej trzy zagadnienia postanowienie wydał stosowne postanowienia. I tak postanowieniem z [...] r. nr [...] uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, iż podstawą opodatkowania usługi świadczonej przez syndyka masy upadłości jest ostateczne wynagrodzenie ustalone przez sąd postanowieniem (całość siarczenia należnego pomniejszona o podatek VAT). Postanowił pozostawić bez rozpatrzenia wniosek w części dotyczącej obowiązku wystawienia faktur VAT dokumentujących czynności syndyka, ze względu na nieuzupełnione w terminie braki formalne wniosku (postanowienie z [...] r. nr [...]. Postanowieniem z [...] r. nr [...] uznał, że stanowiska podatnika co do opodatkowania podatkiem VAT czynności syndyka, momentu powstania obowiązku podatkowego w tym podatku oraz kwalifikowania zaliczki na poczet wynagrodzenia jest nieprawidłowe. Czynności te podlegają podatkowi VAT w stawce obowiązującej w dacie ich wykonania, a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą rozliczenia przez podatnika podatku. To ostatnie postanowienie zostało przez T. M. zaskarżone. W zażaleniu skarżący powtórzył argumentację przedstawioną we wniosku. Dodatkowo wskazał, że przedstawiona przez organ podatkowy argumentacja narusza art. 2 Konstytucji i zasadę nie działania prawa wstecz. Czynności syndyka należą do czynności stałych i nie może mieć do nich zastosowania ustawa, która weszła w życie po podjęciu przez niego czynności syndyka. Nie można bowiem mówić o czynnościach wykonanych przed i po wejściu w jej w życie, z których pierwsze nie podlegają opodatkowaniu a te wykonane po 1 maja 2004 r. nie. Wynagrodzenie syndyka obejmuje wykonanie usługi, a nie pojedyncze czynności. Wypłacona zaś zaliczka nie podlega opodatkowaniu, gdyż nieznana jest wysokość ostatecznego wynagrodzenia, które może ulec zmianie (może być pomniejszone). Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia organu I instancji, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Decyzję tę T. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania, wskazując przy tym na naruszenie art. 2 Konstytucji, art. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. oraz art. 162 ust. 1 oraz art. 164 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, art. 19 ust. 1 i art. 19 ust. 19 w zw. z art.29 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r. oraz naruszenie art. 113 ust. 3 powyższej ustawy w zw. z art. 173 Praw upadłościowego i naprawczego oraz § 1 i 3 rozporządzenia z 16 kwietnia 1998 r. w sprawie szczególnych kwalifikacji oraz warunków wymaganych od kandydatów na syndyków upadłości (Dz. U. Nr 55, poz. 359 z 2003 r.) W uzasadnieniu skargi przytoczył tę samą argumentację, co we wniosku i w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Dodając, że działalność syndyka nie odpowiada definicji usług prawniczych i usług w zakresie doradztwa, gdyż syndyk zarządza majątkiem, zabezpiecza go i przeprowadza jego likwidację. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Następnie powołał się na art. 51 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz.535 ze zm.) i wskazał, że konstrukcja powoływania syndyka, nie stanowi dla tej osoby zlecenia wykonania czynności, lecz nakaz ich wykonania i na powołanej osobie, a nie na sądzie spoczywa odpowiedzialność za ich wykonanie. Zatem osoba sprawująca funkcję syndyka, nie może korzystać z wyłączenia opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Syndyk, wykonując swoje czynności w ramach postępowania upadłościowego, wykonuje działalność usługodawcy, zaliczaną do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc w tej części jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. in. odpłatne świadczenie usług, przez które stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy, w tym również świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc zatem, do merytorycznej kontroli zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa materialnego stwierdzić należy, że dokonana przez organy podatkowe interpretacja przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego nie może zostać zaaprobowana przez Sąd. Rozważając kwestię opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynagrodzenia syndyka masy upadłości, w punkcie wyjścia należy odwołać się do przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, regulujących powołanie syndyka, wykonywanie przez niego funkcji oraz przyznawanie wynagrodzenia. Ustawa Prawo upadłościowe i naprawcze stanowi, że: "Sąd powołuje syndyka w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego" (art. 156), "Sędzia-komisarz kieruje tokiem postępowania, sprawuje nadzór nad czynnościami syndyka, oznacza czynności, których syndykowi, nie wolno wykonywać bez jego zezwolenia lub bez zgody rady wierzycieli, jak również zwraca uwagę na popełnione przez niego uchybienia" (art. 152 § 1), Syndyk składa sędziemu komisarzowi w terminach przez niego wyznaczonych, przynajmniej co trzy miesiące, sprawozdanie ze swoich czynności oraz sprawozdanie rachunkowe z uzasadnieniem, które podlega zatwierdzeniu przez sędziego komisarza (art. 168). Przepisy art. 162 – 166 ustawy regulują zasady przyznawania wynagrodzenia syndykowi: o wynagrodzeniu syndyka orzeka sąd na jego wniosek (art. 164), syndyk ma prawo do zaliczek na wynagrodzenie (art.166). Z kolei na podstawie art. 342 ust. 1 pkt. 1 ustawy koszty postępowania sądowego podlegają zaspokojeniu z funduszów masy upadłości w kategorii I. Do kosztów tych, zgodnie z art. 230 ust. 2 pkt 1 należą wydatki na wynagrodzenie syndyka. Definicję masy upadłości określa art. 61 ustawy, który stanowi, że z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego. Z mocy art. 173 ustawy syndyk obejmuje majątek upadłego. Z treści cytowanych przepisów wynika, że syndyk sprawuje funkcję na mocy postanowienia sądu. Sędzia komisarz kieruje tokiem postępowania sądowego, badając sprawozdania syndyka sprawdza, czy syndyk dokonuje czynności zgodnie z prawem, bada celowość tych czynności oraz kontroluje dokumenty. Nie oznacza to, że w swoich działaniach syndyk masy upadłości nie jest samodzielny. Żaden przepis prawa upadłościowego nie stanowi, że sąd jako zlecający w stosunku do syndyka ponosi za niego jakąś odpowiedzialność. Syndyk w postępowaniu upadłościowym zajmuje własne stanowisko oraz nie występuje w jego przypadku żadna podległość służbowa czy zależność od kogokolwiek poza wyraźnie określonymi kompetencjami sądu. Zlecający sąd nie ponosi odpowiedzialności wobec osób trzecich za czynności syndyka. To syndyk ponosi ryzyko gospodarcze swoich czynności, co nie odpowiada warunkowi, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT z 2004 r. Syndyk podejmuje swoje działania w postępowaniu upadłościowym na podstawie orzeczenia sądu, działając zgodnie z przepisami prawa upadłościowego i naprawczego, świadczy czynności na rzecz wierzycieli i upadłego, w wyniku których podmioty te uzyskują jakieś korzyści. Za wykonaną pracę czyli działalność usługową syndyk otrzymuje od zlecającego sądu wynagrodzenie, co oznacza, że jest rozliczany z wyników tej pracy. Tym samym jego działania maja charakter odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT z 2004 r., a jego przychody są klasyfikowane, jako osiągane z działalności wykonywanej osobiście. Jest podatnikiem podatku od towarów i usług obowiązanym do jego rozliczenia w zakresie otrzymanego wynagrodzenia. Należy zauważyć, że postanowienie sądu określające wynagrodzenie syndyka powinno uwzględniać konieczność jego obciążenia podatkiem od towarów i usług, a syndyk w oparciu o przyznane wynagrodzenie winien wystawić fakturę VAT masie upadłości (zobacz Leksykon VAT 2007, J. Zubrzycki, str. 430). Przenosząc te rozważania do treści powoływanych przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy wskazać, że czynności wykonywane przez syndyka, po 1 maja 2004 r. na podstawie ustawy prawo upadłościowe i naprawcze mieszczą się w zakresie podmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W tym zakresie sąd podziela stanowisko organu podatkowego, jednakże nie zgadza się ze stanowiskiem organu co do momentu powstania obowiązku podatkowego i stwierdzenia, że czynności wykonane przez syndyka do 30 kwietnia 2004 r. podlegają zwolnieniu z podatku VAT, a po tej dacie podlegają opodatkowaniu. Bezspornym jest, że ustawa o podatku VAT, która weszła w życie w dniu 1 maja 2004 r. zawiera przepisy przejściowe, art. 146 do 176, które jednak nie odnoszą się do kwestii momentu powstania obowiązku opodatkowania "usług ciągłych", za wyjątkiem usług najmu (art. 19 ust. 13 pkt 40). Sąd orzekający stoi na stanowisku, że do takich usług należy zaliczyć czynności syndyka, który wykonuje pojedyncze czynności cząstkowe niezbędne do wykonania usługi głównej. Oznacza to, że należy do nich stosować zasady ogólne, czyli obowiązek podatkowy powstaje z chwila wykonania usługi (art. 19 ust. 1), niezależnie od tego czy syndyk rozpoczął jej wykonanie przed 1 maja 2004 r. czy po tej dacie. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy pobrano zaliczkę, obrotem jest kwota otrzymanych zaliczek pomniejszona o przypadającą od niej kwotę podatku. Każda płatność zaliczki, bez względu na wielkość rodzi powstanie obowiązku podatkowego i jest elementem podstawy opodatkowania. W przedmiotowej sprawie skarżący został wyznaczony na syndyk postanowieniem z [...] r., a zatem pod rządami ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 1993 r. Wstępne wynagrodzenie syndyka zostało ustalone przez Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z [...] r. (sygn. akt [...]), a zatem pod rządami ustawy o podatku od towarów i usług obowiązującej od 1 maja 2004 r. Postanowieniem z [...] r. sąd przyznał syndykowi zaliczkę na poczet wynagrodzenia, która została wypłacona. Bezspornym pozostaje, że w dacie jej wypłaty usługa zlecona syndykowi w dniu [...] r. nie została wykonana, a moment jej zakończenia nie jest znany i nie da się z góry określić. Nie uczynił tego również sąd we wskazanym wyżej postanowieniu. Za termin wykonania usługi przez syndyka należy rozumieć dzień uprawomocnienia się postanowienia sądu o zakończeniu postępowania upadłościowego i określenia wynagrodzenia ostatecznego za wykonaną usługę. Obowiązek wystawienia faktury wynika z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT i ciąży na podatniku, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT. Ma miejsce również w stosunku do części należności otrzymanych przed wykonaniem usługi (zaliczki). Podatnicy VAT zwolnieni wystawiają rachunki. Zatem przedstawiona przez organ interpretacja prawa podatkowego w indywidualnej sprawie skarżącego stwierdzająca, że czynności cząstkowe syndyka wykonane do 30 kwietnia 2004 r., stanowiące wykonanie usługi wykonanej po tej dacie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, jako naruszająca prawo nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce naruszenie zasady nie działania prawa wstecz, gdyż jak wskazano wyżej obowiązek podatkowy powstaje z momentem wykonania usługi, niezależnie od daty jej zlecenia czy podpisania umowy. Taka zasada obowiązywała również na gruncie ustawy z 1993 r., a wobec braku przepisów przejściowych regulujących odmiennie zaistniałe zdarzenie, usługa podlega opodatkowaniu na zasadach obowiązujących w dacie jej wykonania lub wypłaty zaliczki, niezależnie od jej wysokości. Oba te zdarzenia miały miejsce pod rządami ustawy o podatku VAT z 2004 r. i podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Nie ma znaczenia, że czynności cząstkowe były wykonywane także w czasie, gdy dana usługa korzystała ze zwolnienia podatkowego. Zwrócić na końcu należy uwagę na wadliwość formy zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej. Jak już wyżej wskazano, zażalenie na postanowienie organu I instancji o udzieleniu interpretacji - stanowi środek zaskarżenia. Tym samym, zażalenie uruchamia postępowanie odwoławcze (zażaleniowe) i upoważnia do wydania orzeczenia organ II instancji (tak jak w przepisach ogólnych ustawy Ordynacja podatkowa). Istotny jest jednak sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Analiza art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że organ ten może, gdy działa w trybie odwoławczym: - zaaprobować pogląd organu pierwszej instancji i postanowieniem odmówić uchylenia zaskarżonego postanowienia (przyjąć więc należy, iż wydanie tego rozstrzygnięcia w wyższej formie decyzji jest nieprawidłowe, bo powyższy przepis zastrzega formę decyzji tylko do zmiany lub uchylenia postanowienia), - zmienić lub uchylić postanowienie organu pierwszej instancji (w formie decyzji), natomiast, gdy działa z urzędu (w trybie szczególnym): - wydać z urzędu decyzję w przedmiocie interpretacji, która ma charakter rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W dwóch pierwszych przypadkach wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy umożliwia złożenie skargi do sądu administracyjnego, natomiast w trzecim przypadku (działania organu z urzędu) jej zaskarżenie do sądu musi być poprzedzone wyczerpaniem trybu przewidzianego w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie, wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w formie decyzji (zamiast w formie postanowienia) stanowi naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy podatkowe dokonały niewłaściwej oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku skarżącej Spółki, poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.