I SA/Go 1119/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień, Asesor WSA Barbara Rennert (spr.), Protokolant Asystent sędziego Damian Bronowicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi "RZ" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002r. oddala skargę W dniu 11 lipca 2006 r. "RZ" wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 949.955 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dyrektor Generalny Lasów Państwowych umową z dnia [...] maja 2000 r. przekazał skarżącemu na czas nieokreślony grunty Skarbu Państwa o powierzchni 9294,75 ha w użytkowanie na cele wykonywania zadań z zakresu obronności państwa. Załącznikiem do umowy był wykaz szczegółowy powierzchni w zarządzie Nadleśnictwa położonych w gminie. W wykazie tym w gminie wyszczególniono m. in. tereny różne o powierzchni 1815,56 ha. Umowa ta była kontynuacją takiej samej umowy zawartej na czas określony od 18 sierpnia 1999 r. do końca 1999 r. W dniu 8 grudnia 2004 r. Wójt Gminy wezwał skarżącego do przedłożenia deklaracji na podatek od nieruchomości (m. in. za rok 2002) będących własnością Skarbu Państwa, a przekazanych w użytkowanie umową zawartą z Nadleśniczym Nadleśnictwa w dniu 18 sierpnia 1999 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, iż w/w tereny jako lasy zostały uznane za ochronne i podlegają ustawie o lasach, a podatek leśny należny od tych gruntów uiszczało Nadleśnictwo. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości m. in. za 2002 r. W marcu 2005 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa poinformował Wójta Gminy, iż w skład terenów różnych objętych w/w umową użytkowania w latach 1999 – 2002 wchodziły wrzosowiska, pasy przeciwpożarowe, linie energetyczne i wały ochronne. Nadleśniczy poinformował także, iż linie energetyczne były zwolnione od podatku od nieruchomości, a pasy przeciwpożarowe były wykazywane w deklaracjach na podatek leśny jako lasy – grunty związane z gospodarką leśną. Ze Starostwa Powiatowego organ I instancji uzyskał wypisy z rejestru gruntów dotyczące nieruchomości objętych umową, sporządzone wg stanu na dzień 1 stycznia 2002 r. Część wyszczególnionych w nich działek opisano jako "tereny różne". Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Wójt Gminy określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 827.675 zł. Wskutek odwołania złożonego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2005 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji, przekazując sprawę temuż organowi do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji był brak wskazania w niej sposobu wyliczenia gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie decyzją z dnia [...] października 2005 r. Wójt Gminy określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2002 w wysokości 949.955 zł, wskazując szczegółowo wszystkie działki określone w ewidencji gruntów jako "tereny różne" (numer ewidencyjny i powierzchnia). Wskutek kolejnego złożonego przez skarżącego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 stycznia 2006 r. ponownie uchyliło w całości decyzję organu I instancji, przekazując sprawę temuż organowi do ponownego rozpatrzenia, przyjmując iż organ ten nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, naruszając przepisy art. 122 § 1 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał także, iż powierzchnia gruntów objętych zaskarżoną decyzją wymaga ponownej i bardzo rzetelnej weryfikacji, gdyż organ I instancji w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego powierzchnia gruntów wykazanych w zaskarżonej decyzji uległa zwiększeniu w porównaniu z decyzją poprzednio uchyloną. W kolejnej, wydanej w dniu [...] marca 2006 r., decyzji nr [...] Wójt Gminy ponownie określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2002 w wysokości 949.955 zł, wskazując szczegółowo wszystkie działki określone w ewidencji gruntów jako "tereny różne" (numer ewidencyjny i powierzchnia). W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w związku z zawartą w dniu 4 maja umową przekazania nieruchomości w użytkowanie obowiązek podatkowy, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 - w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. – ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przeszedł na skarżącego, ponieważ umowa zawarta jest z właścicielem gruntów czyli Skarbem Państwa. Zgodnie z danymi zawartymi w wypisach z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe część działek objętych umową użytkowania to "tereny różne" ("Tr"), podlegające podatkowi od nieruchomości. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. "tereny różne" nie mogą podlegać ustawie o lasach, gdyż ta zajmuje się gruntami sklasyfikowanymi w ewidencji gruntów i budynków jako lasy i noszącymi symbol "Ls". Symbol ten noszą także grunty związane z gospodarką leśną. Nie podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym lasy nie związane z gospodarką leśną czyli takie, które są zajęte na inną działalność. Tereny różne nie są lasem, co wynika z przepisów geodezyjnych, dla tych terenów nie sporządza się planu urządzenia lasu. Wśród gruntów oddanych w użytkowanie skarżącemu są grunty sklasyfikowane jako lasy i zgodnie z umową Lasy Państwowe prowadzą na nich gospodarkę leśną oraz odprowadzały podatek leśny. Podatek objęty niniejszą decyzją dotyczy terenów różnych, które nie są lasem ani użytkiem rolnym, podlegają więc podatkowi od nieruchomości. Dodatkowo organ I instancji podniósł, iż Nadleśnictwo dostarczyło wykaz działek z wyszczególnieniem terenów różnych, które podzieliło na własną klasyfikację: wrzosowiska, linie energetyczne, pasy ppoż. Natomiast powstała rozbieżność między pierwszą uchyloną decyzją wydaną w niniejszej sprawie wynika z faktu, iż organ podatkowy błędnie zasugerował się powierzchnią wskazaną wykazem przez Nadleśnictwo w pozycji "wrzosowiska". W kolejnych decyzjach wykazano faktyczną powierzchnię terenów różnych, zgodną ze stanem i wypisami z ewidencji gruntów. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu 20 marca 2006 r., a w dniu 3 kwietnia 2006 r. wniósł on od niej odwołanie, żądając jej uchylenia w całości. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 120, 121 § 1 i 210 ustawy – Ordynacja podatkowa, a także naruszenie nieobowiązującego przed 1 stycznia 2003 r. przepisu art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 w/w ustawy. Do odwołania skarżący dołączył pismo Nadleśnictwa z dnia 31 marca 2006 r., informujące go, iż Nadleśnictwo posiada aktualny plan urządzenia lasu opracowany na okres od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2010 r., zatwierdzony decyzją Ministra Środowiska z dnia 6 września 2002 r. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji, podkreślając iż zgodnie z art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostę, a przepis ten ma decydujące znaczenie przy ustalaniu opodatkowania gruntów. W świetle § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków lasy oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "Ls". Organ odwoławczy powołał się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2003 r. sygn. akt SA/Bd201/03, uznając jednocześnie, iż skoro sporne grunty sklasyfikowane były w 2002 r. w ewidencji gruntów i budynków jako tzw. tereny różne, podlegały wówczas opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Nawet w przypadku, gdy istniały rozbieżności między stanem faktycznym a stanem w ewidencji gruntów i budynków, decydujące znaczenie w zakresie podatków mają dane zawarte w tejże ewidencji prowadzonej przez starostę. Nadto Kolegium uznało słuszność zarzutu błędnego powołania przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji m. in. przepisu art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który to przepis nie obowiązywał w 2002 r., ale przyjęło, iż wada ta nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. W tym zakresie obowiązywał wówczas analogiczny przepis art. 6 ust. 8 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższą decyzję skarżący otrzymał w dniu 12 czerwca 2006 r., a w dniu 11 lipca 2006 r. złożył na nią skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wg norm obowiązujących, zarzucając zaskarżanej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., poprzez przyjęcie, że zachodzi w stosunku do skarżącego określona w nim przesłanka przedmiotowa obowiązku podatkowego od nieruchomości, 2. przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. poprzez przyjęcie, że skarżący spełnia (i to "bezspornie") przesłankę podmiotową obowiązku podatkowego określoną tym przepisem prawnym. W uzasadnieniu skargi "RZ" wskazał, iż stosownie do przepisu art. 3 ustawy o lasach teren pod liniami energetycznymi, wał ochronny jak i teren leśny niezadrzewiony (wrzosowiska, pasy przeciwpożarowe) są lasem w rozumieniu tej ustawy, a organ odwoławczy błędnie odmawia spornym terenom takiej kwalifikacji, jedynie z tego powodu, że w ewidencji gruntów i budynków nie posiadają oznaczenia "las". Powodem takiego oznaczenia był fakt, iż las ten był terenem zamkniętym. Nadto, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy gołosłownie stoi na stanowisku, iż zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie dla podatku od nieruchomości ustalonego za 2002 r. z powodu brzmienia art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, choć jest to przepis ogólny, który nie może mieć bezpośredniego zastosowania do podatku. Poza tym, zdaniem skarżącego, nie spełnia on przesłanki podmiotowej, wynikającej z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, do obciążenia go podatkiem od nieruchomości. W szczególności skarżący nie jest posiadaczem, a umowa nie została zawarta ze Skarbem Państwa, a ewentualnie w ramach Skarbu Państwa, co nie jest objęte dyspozycją wyżej powołanego przepisu. Skarżący jest jednostką organizacyjną resortu obrony narodowej. W tym miejscu skarżący powołał się na komentarz prof. Leonarda Etela, z którego wynika, iż każda czynność cywilnoprawna państwowej jednostki organizacyjnej jest czynnością Skarbu Państwa dokonaną w jego imieniu i na jego rzecz. Prawo własności przysługuje nie tym jednostkom a Skarbowi Państwa jako osobie prawnej. Nie jest ona również posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 336 kc, ponieważ nie włada nieruchomością we własnym imieniu i na własny rachunek. Tylko w razie ustanowienia takiej jednostki zarządcą nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa można mówić o niej jako o podatniku podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie brak jest jednak podstaw do twierdzenia, że przedmiotowe nieruchomości znajdowały się w zarządzie skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, jak i przed Sądem wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty zamieszczone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, iż w świetle art. 3 ust. 2 ustawy o lasach w 2002 r. lasem był grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne i miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia leśne. Zgodnie z umową z 4 maja 2000 r. grunt został oddany skarżącemu w użytkowanie na cele wykonywania zadań z zakresu obronności państwa, a użytkownik zobowiązał się do przestrzegania "warunków użytkowania lasów, gruntów i innych nieruchomości na potrzeby związane z obronnością i bezpieczeństwem Państwa". Nie można zatem przyjąć, iż przedmiotowe grunty były w tym okresie związane z gospodarką leśną czy też zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki (...) itd. Na mocy umowy cywilnoprawnej na skarżącego przeszedł obowiązek w podatku od nieruchomości. Sąd zważył: Skarga okazała się niezasadna. Zawiera ona dwa zarzuty: naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy. Skarżący twierdzi, iż w stosunku do niego brak zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej przesłanki obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2002, zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w tymże roku. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) wskazuje podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zgodnie z pkt 3 powyższego przepisu są nimi m. in. jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Posiadanie, o którym mowa w w/w przepisie jest instytucją prawa cywilnego, uregulowaną w art. 336 kc. Przepis ten definiuje posiadacza samoistnego, jak i zależnego, którym jest m. in. użytkownik. Natomiast powołany wyżej przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie konkretyzuje o jakiego posiadacza chodzi, a jedynie wskazuje, iż posiadanie to musi wynikać z umowy zawartej z właścicielem. "RZ" jest jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, która wskutek zawartej w dniu 4 maja 2000 r. umowy z właścicielem nieruchomości (którym jest Skarb Państwa) reprezentowanym przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, stała się posiadaczem zależnym nieruchomości objętych obowiązkiem podatkowym w zaskarżonej decyzji. Zatem wynikająca z w/w przepisu przesłanka podmiotowa obowiązku podatkowego została spełniona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05). Nie można zgodzić się także z zarzutem skarżącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolny lub leśnym. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. (t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym w 2002r. – opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają wszystkie lasy, z wyjątkiem nie związanych z gospodarką leśną (pkt 1), zajętych na ośrodki wypoczynkowe, działki budowlane i rekreacyjne (pkt 2), wyłączonych decyzjami administracyjnymi z gospodarki leśnej na cele inne niż leśne. Lasem natomiast, zgodnie z art. 3 cyt. wyżej ustawy o lasach, jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną lub przejściowo jej pozbawiony, a także związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśnie, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach), której podstawowym dokumentem jest plan urządzenia lasu, zawierający m. in. cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej. Grunty, które mają plan urządzenia lasu lasem jeszcze nie są, ponieważ w myśl art. 22 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o lasach plan urządzenia lasu zatwierdza minister właściwy do spraw środowiska, a w niniejszej sprawie decyzja taka zapadła dopiero we wrześniu 2002 r. Ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków (art. 20 ust. 2 ustawy o lasach). Zatem dopiero zatwierdzony przez w/w ministra plan urządzenia lasu jest podstawą do dokonania zgłoszenia w ewidencji gruntów i budynków, a od momentu wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej klasyfikację gruntów staje się lasem. Z dołączonych do złożonego w listopadzie 2005 r. odwołania skarżącego, kserokopii decyzji Starosty z dnia [...] marca 2004 r. wynika, iż wówczas dopiero zatwierdzono klasyfikację gruntów na działkach objętych zaskarżoną decyzją, a zmiany w ewidencji wprowadzono dopiero po uprawomocnieniu tych decyzji. Od tego też momentu tereny te stały się lasem w rozumieniu ustawy o lasach, ale nastąpiło to dopiero w 2004 r. Należy zgodzić się z organami podatkowymi, iż brak było podstaw do uznania spornych terenów za las w rozumieniu powołanej wyżej ustawy o lasach, ponieważ z zapisów w ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż grunty te stanowią "tereny różne" a nie "las". Jako "las" grunty te zostały sklasyfikowane dopiero w marcu 2004r. Sąd nie podzielił także poglądu skarżącego, iż w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., z którego wynika, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W 2002 r. kwestie podatków dotyczących nieruchomości regulowała m. in. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i ustawa o lasach, która w art. 60 wskazywała jakie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym – były to wszystkie lasy, z wyjątkami określonymi w tym przepisie. Omówione wyżej przepisy ustawy o lasach precyzowały co jest lasem i w oparciu o nie należy przyjąć, iż organ odwoławczy właściwie ocenił, że sporne tereny lasem nie są. Natomiast z zapisu art. 21 ust. 1 cyt. wyżej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wynikało, iż w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków wymierza się podatki. Te dane to nie tylko klasyfikacja objętych opodatkowaniem terenów, ale także powierzchnia tych terenów. W 2002 r. sporne tereny nie były w ewidencji sklasyfikowane jako "las", a procedurę sklasyfikowania ich jako takie wszczęto dopiero pod koniec 2002 r. i zakończono w 2004 r. Skoro zatem nie były lasem, to także nie były objęte podatkiem leśnym (nie były objęte także podatkiem rolnym), a co za tym idzie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd nie podzielił także poglądów skarżącego zawartych w piśmie procesowym złożonym przez niego dnia 21 marca 2007 r., a kwestionujących prawidłowość określenia podatku na podstawie wpisów do ewidencji, jako nieadekwatnego do powierzchni gruntów określonej w umowie na podstawie planu urządzenia lasu. Z § 1 ust. 2 pkt b umowy z dnia 4 maja 2000 r. wynika, iż użytkownik przedłożył dokumentację określającą powierzchnie i granice przekazywanych w użytkowanie działek – wyrysy z map i wypisy z ewidencji gruntów. W samej umowie powierzchnia gruntów nią objętych wskazana jest w sposób ogólny jako 9294,75 ha, a wyszczególnione w ramach tej wielkości grunty nie pokrywają się z zapisami w ewidencji gruntów. Należy podkreślić, iż w chwili zawierania umowy dla spornych terenów nie było jeszcze planu urządzenia lasu, który został zatwierdzony dopiero we wrześniu 2002 r., a objęty nim okres rozpoczynał się od 1 stycznia 2001 r., w więc ponad pół roku od zawarcia w/w umowy. Zatem dane wskazane w umowie nie mogły wynikać z planu urządzenia lasu. Natomiast tereny objęte umową wynikały z dokumentów geodezyjnych (m. in. wypisów z ewidencji gruntów) przedłożonych przez skarżącego. Z przedłożonego przez Nadleśnictwo załącznika nr 1 zawierającego szczegółowy wykaz powierzchni terenów różnych objętych umową najmu na cele związane z obronnością Państwa wynika, iż powierzchnia tych terenów wynosiła 1899,91 ha. Organ I instancji ustaleń powierzchni terenów objętych zaskarżoną decyzją dokonał na podstawie wypisów z rejestru gruntów i powierzchnia ta także wyniosła 1899,91 ha, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił dlaczego we wcześniej uchylonej decyzji przyjął błędnie inną powierzchnię. W świetle powyższych ustaleń brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż w zawartej 4 maja 2000 r. umowie powierzchnię objętych nią gruntów ustalano na podstawie planu urządzenia lasu, skoro plan ten jeszcze wówczas nie istniał. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Krystyna Skowrońska - Pastuszko ( - ) Dariusz Skupień