I SA/Po 1190/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie NSA Janusz Ruszyński /spr./ WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sad. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Sp.j. R.D., A.W., J.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę /-/ E.Brychcy /-/ S.Małek /-/ J.Ruszyński Przedmiotem sporu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym była zgodność interpretacji przepisów prawa podatkowego dokonana przez Przedsiębiorstwo A Sp.j. w T. oraz przez organy skarbowe w kwestii wysokości stawki VAT przy sprzedaży garażu usytuowanego w kompleksie wolnostojącym poza budynkiem wielorodzinnym. Powołując się na ten sam przepis (art. 146 ust. 1 pkt. 2 lit. "b" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług) strona skarżąca twierdzi, że sprzedaż takiego garażu winna być opodatkowana stawką 7%, a organy skarbowe uznały to stanowisko za nieprawidłowe. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] Spółka jawna A - R.D., A.W., J.W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że konieczność wybudowania garaży w kompleksie wolnostojącym poza budynkiem wielorodzinnym wynikała z obiektywnych okoliczności (niski poziom wód gruntowych). Przywołując treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, strona skarżąca twierdziła, że garaż, niezależnie od jego usytuowania stanowi część składową lokalu mieszkalnego, jako pomieszczenie przynależne. Z powyższych okoliczności strona skarżąca wyciąga wniosek, że garaż nie może stanowić odrębnego lokalu i nie może być przedmiotem odrębnej sprzedaży. Strona skarżąca zauważyła również, że opodatkowaniu garażu w obiekcie wolnostojącym według stawki podstawowej przez sam fakt innego usytuowania garażu niż w przyziemiu stoi w sprzeczności z art. 32 Konstytucji RP nakazującym jednakowe traktowanie podmiotów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 146 ust. 1 pkt 2 "b" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stawkę 7% stosuje się do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. Obiektami budownictwa mieszkaniowego zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 są budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jako budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, budynki zbiorowego zamieszkania. Ustawodawca postanowił, że stawka 7% ma zastosowanie do obiektów budownictwa mieszkaniowego a nie do czynności, których przedmiotem są te obiekty. Możliwość zastosowania 7% stawki VAT wynika z załącznika XII, rozdział 10 - podatki, art. 1 b (ii) do Traktatu Akcesyjnego o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Wynika z niego, że Polska do 31 grudnia 2007 r. może utrzymać obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej nie mniejszą niż 7% na dostawę budynków mieszkalnych lub części budynków mieszkalnych przed pierwszym zasiedleniem w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. "a" szóstej dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Zgodnie z tym przepisem przez budynek rozumie się dowolną konstrukcję trwale związaną z gruntem lub osadzoną w gruncie. Przedmiotem opodatkowania 7% stawką w świetle umowy międzynarodowej, która zgodnie z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP ma pierwszeństwo przed prawem krajowym jest dostawa budynków mieszkalnych lub ich części przed pierwszym zasiedleniem. Na gruncie prawa podatkowego należy się posługiwać definicją budynku bądź obiektu budownictwa mieszkaniowego zawartą w prawie podatkowym. Wykluczone jest odniesienie do ustawy o własności lokali. Aby więc można było stosować 7% stawkę VAT, musi ona dotyczyć dostawy budynku, jako dowolnej konstrukcji trwale związanej z gruntem lub osadzonej w gruncie. Musi to być budynek mający charakter mieszkalny lub część budynku mieszkalnego. Wolnostojący garaż w świetle powyższych uregulować nie jest budynkiem mieszkalnym. Nie jest też częścią budynku mieszkalnego, skoro jest to odrębna konstrukcja trwale związana z gruntem nie będąca obiektem mieszkalnym. Ustosunkowując się do zarzutu natury konstytucyjnej należy zauważyć, że wymieniony w skardze wyrok w sprawie V.7/87 dotyczy jednakowego traktowania przez władze publiczne podmiotów prawa. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z przedmiotem opodatkowania. Wobec różnych przedmiotów opodatkowania nie jest wykluczone stosowanie różnych stawek podatkowych. Przedmiotem opodatkowania wymienionym w art. 14 B ust. 1 pkt. 2"b" ustawy z 11 marca 2004 r. jest budynek mieszkalny lub część tego budynku mieszkalnego. Poza sferą rozważań Sądu pozostaje niezaskarżone rozstrzygnięcie kwestii stawki podatku od towarów i usług w odniesieniu do garażu mieszczącego się w budynku mieszkalnym. Z tych przyczyn należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodne z prawem, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/ E.Brychcy /-/ S.Małek /-/ J.Ruszyński uk