IV SA/Gl 915/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2007r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998 r. poz. 575 z późn. zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u E. M. choroby zawodowej – [...] spowodowanego [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że E. M. podczas zatrudnienia w "A" był narażony na [...]; w latach [...]–[...], pracując w [...] oraz w latach [...]–[...], pracując w [...]. W pozostałym okresie pracował jako [...] i [...] podczas [...], gdzie również był narażony na [...]. Jednakże negatywne wnioski orzeczeń lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.i Instytutu Medycyny Pracy w S. nie dają podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u wyżej wymienionego. W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. wnosił o jej zmianę poprzez stwierdzenie choroby zawodowej, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił, że organ nie wyjaśnił przyczyn rozbieżności pomiędzy wynikami badań Instytutu Medycyny Pracy w S. i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Nie tylko wielkości [...] zostały określone w sposób zróżnicowany w istotnym stopniu, ale również sprzeczne było wskazanie [...] w wymienionych orzeczeniach lekarskich. Ponadto podniósł, że nie uwzględniono wszystkich okresów pracy, w których był narażony na działanie [...], pomimo potwierdzenia ich w świadectwach pracy w szczególnych warunkach. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że E. M. podczas zatrudnienia w "A" w okresach: od [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r. i od [...] r. do [...] r., pracował jako [...] przy [...] w ekspozycji na [...] stwarzający istotne zagrożenie dla narządu [...], a więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego [...]. Jednakże lekarze specjaliści placówek diagnostycznych I i II szczebla nie rozpoznali u niego choroby zawodowej narządu [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzono, że [...]– zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych – nie spełnia kryteriów rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E. M. wnosił o uchylenie powyższej decyzji uzasadniając, że w postępowaniu administracyjnym nie zostały wyjaśnione przyczyny rozbieżności pomiędzy wynikami badań Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Instytutu Medycyny Pracy w S.. W wyniku pierwszego z wymienionych badań stwierdzono u niego [...], a więc powyżej kryterium określonego w wykazie chorób zawodowych. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2005 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1000/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy – pomimo wymagań art. 77 § 1 K.p.a. – nie przeprowadził oceny orzeczeń lekarskich w świetle całokształtu materiału dowodowego. Nie wyjaśnił rozbieżności w opiniach lekarskich pomimo, że stanowiły główny zarzut odwołania. W wyniku badania przez placówkę diagnostyczną I stopnia, rozpoznano bowiem u skarżącego [...]. Natomiast w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzono [...]. Sąd wskazał, że podczas ponownego rozpoznania sprawy należy wyjaśnić powyższe rozbieżności w opiniach lekarskich i w tym celu skierować skarżącego na ponowne badania do właściwej jednostki medycznej. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...] r. Dodał, że w wykonaniu wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2005 r., uzupełnił materiał dowodowy poprzez skierowanie E. M. na ponowne badania do jednostki orzeczniczej. Według orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., nie rozpoznano u niego zawodowego [...] spowodowanego [...]. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji uzasadniając, że pomimo uzupełnienia materiału dowodowego o orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nie zostały wyjaśnione wątpliwości dotyczące stanu faktycznego sprawy. We wnioskach wymienionego orzeczenia, stwierdzono [...], podczas gdy w poprzednim orzeczeniu tej samej jednostki orzeczniczej rozpoznano [...]. Ponadto w orzeczeniu nie zostały wyjaśnione przyczyny rozbieżności pomiędzy poprzednimi wynikami badań Instytutu Medycyny Pracy w S. i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, zarówno w zakresie [...] jak i [...]. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę E. M. – w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć bowiem należało, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Odnośnie treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 1000/04 podkreślić należało, że wynikał z nich obowiązek wyjaśnienia przez organ odwoławczy przyczyn rozbieżności w orzeczeniach lekarskich, zarówno w zakresie stwierdzonego w nich rozpoznania jak i [...] E. M. oraz przeprowadzenia oceny orzeczeń w świetle całokształtu materiału dowodowego. W powyższym zakresie, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji poprzestał na stwierdzeniu, iż zgodnie z treścią wyroku uzupełniono materiał dowodowy o ponowne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., "w którym lekarze po przeprowadzeniu szerokiej diagnostyki [...] E. M. ponownie nie rozpoznali zawodowego [...] spowodowanego [...]". Przytoczone stwierdzenie nie stanowi wskazania przyczyn rozbieżności w poprzednich orzeczeniach lekarskich. Nie spełnia również warunków oceny wymienionych orzeczeń lekarskich, teza z uzasadnienia decyzji, że "biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego", organ orzekł jak w sentencji. Organ odwoławczy, rozpatrując po raz kolejny sprawę, pominął zatem zupełnie wskazania Sądu dotyczące przeprowadzenia oceny orzeczeń lekarskich oraz wyjaśnienia przyczyn rozbieżności w ich treści. Orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nie wyjaśniło przyczyn rozbieżności w orzeczeniach lekarskich, w zakresie stwierdzonego [...] E. M.. Stwierdzenie przez powyższą jednostkę orzeczniczą, że "trudno się ustosunkowywać do wyników badań wykonywanych w innej placówce" – odnośnie rozbieżności w [...] pomiędzy placówką diagnostyczną pierwszego stopnia a Instytutem – nie spełnia warunków wyjaśnienia przyczyn tych rozbieżności. Tym bardziej, że według wyników badań Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. [...], a zatem powyżej kryterium [...], określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Rozbieżności w wymienionych orzeczeniach lekarskich dotyczyły więc zagadnienia o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazanie w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...]r., że "sama [...], na podstawie której określa się [...] jest badaniem, którego wyniki są zależne od współpracy pacjenta", ma charakter stwierdzenia abstrakcyjnego – nie zawiera konkretnego, (nie budzącego wątpliwości) odniesienia do jakichkolwiek wyników badań przeprowadzonych w rozpoznawanej sprawie. Jak już była o tym mowa, w wyroku z dnia 27 lipca 2005 r. Sąd zawarł wskazania co do dalszego postępowania, zwłaszcza w zakresie przeprowadzenia przez organ orzekający oceny zebranego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia rozbieżności w orzeczeniach lekarskich co do istotnych okoliczności w sprawie. Jak wynika z powyższej analizy, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, znów zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Następnie – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. – wskazać w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których uznał konkretne okoliczności za ustalone oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej. Wytyczne wyrażone w uzasadnieniu wymienionego wyżej wyroku były wiążące dla organu odwoławczego w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Niezastosowanie się do nich, w zakresie wskazań co do dalszego postępowania, stanowiło naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. i wobec tego podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja lub postanowienie podlega bowiem uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wyżej wskazane naruszenia przepisów postępowania – zarówno w zakresie cytowanego art. 153 P.p.s.a., jak i przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i 107 § 3 K.p.a., Wojewódzki sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wyżej wskazane wytyczne co do dalszego postępowania. Przede wszystkim, podejmie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia przyczyn rozbieżności pomiędzy wynikami badań jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w zakresie [...] E.M.. Następnie rozpatrzy cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Oceni na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, które wymieniono przytaczając wyżej fragmenty wytycznych z 27 lipca 2005 r., zostały udowodnione. W uzasadnieniu wskaże, na podstawie jakich dowodów uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich powodów ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiary poszczególnym dowodom. W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności.