I OZ 339/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 3/07 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Prokuratora Apelacyjnego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2007 r. wezwał M. K. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł od jego skargi na decyzję Prokuratora Apelacyjnego w K. z dnia [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył M. K., wskazując, że pozostaje ono w sprzeczności z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), stanowiącym, iż dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny. Zdaniem skarżącego oznacza to, iż postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące udzielenia dostępu do informacji publicznej, stanowiące gwarancję realizacji uprawnienia ustawowego, powinno być wolne od opłat. Skarżący podkreślił, że działa w interesie publicznym, a uzyskanie dostępu do informacji publicznej nie ma celu komercyjnego, ani nie pozostaje w związku z jego sytuacją finansową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie do art. 220 § 1 cyt. ustawy, sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, która nie została należycie opłacona, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a.). W świetle § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), w sprawach skarg niewymienionych w paragrafach poprzedzających wpis stały wynosi 200 zł. Skarga M. K. dotyczy przedmiotu niewymienionego w żadnym z paragrafów ww. rozporządzenia, ma do nie zatem zastosowanie powyższy przepis § 2 ust. 6. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału WSA w Gliwicach prawidłowo ustalił wysokość wpisu od skargi w niniejszej sprawie i wezwał M. K. do jego uiszczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu, podkreślić należy, że art. 7 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiący, że dostęp do informacji publicznej, z zastrzeżeniem art. 15 ustawy, jest bezpłatny, nie dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na czynność lub bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej. Rozpoznając skargę sąd administracyjny nie udostępnia bowiem informacji publicznej, a jedynie bada prawidłowość czynności lub bezczynności podmiotów zobowiązanych do udostępnienia takiej informacji. Powołany przepis nie stanowi zatem uregulowania szczególnego w stosunku do generalnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Możliwość zaskarżenia działań organów administracji jest co do zasady gwarancją korzystania z uprawnień przyznanych obywatelom przez ustawy. Jednak regułą jest ponoszenie opłat sądowych przez osobę domagającą się kontroli czynności lub bezczynności organów administracji. Niniejsza sprawa nie stanowi wyjątku od tej zasady. Przesłanką zwolnienia od konieczności uiszczenia opłaty sądowej na zasadach ogólnych nie może być także oświadczenie skarżącego, iż działa on w interesie społecznym, bowiem takiego wyłączenia nie przewiduje ustawa P.p.s.a. Zwolnienie od kosztów sądowych może nastąpić jedynie na wniosek strony złożony na urzędowym formularzu, w przypadku, gdy jej sytuacja majątkowa uniemożliwia poniesienie tych kosztów w całości lub w części bez uszczerbku utrzymania wnioskodawcy i jego rodziny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.