II OSK 1390/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Jacek Hyla /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 505/07 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską 1.oddala skargę kasacyjną, 2.zasądza od M. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 maja 2007 r., sygn. VI SA/Wa 505/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] października 2006r., odmawiającą M. B. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. M. B. uzyskał pozwolenie na broń myśliwską wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. nr 6 poz.43 z późn. zmianami). W dniu [...] lipca 2006r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach o wydanie pozwolenia na posiadanie dodatkowych 3 sztuk broni myśliwskiej. W trakcie postępowania ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w T. G. M. B. został uznany winnym popełnienia przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Decyzją z [...] października 2006 r. Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił M. B. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art.15 ust.1 pkt.6 i art.20 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu organ podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko M. B. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu. Z dyspozycji art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zaś, że nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Na rozstrzygnięcie nie mają w takiej sytuacji wpływu argumenty strony i złożone przez nią dowody. Zdaniem organu od osób posiadających broń wymaga się szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa, bowiem broń może posiadać wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii. Od powyższej decyzji M. B. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, iż organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, że w stosunku do wszystkich osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw istnieje każdorazowo uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie skarżącego sam fakt skazania go za czyn z art. 286 § 1 k.k., a więc nie związany z bronią palną, nie daje podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który nastąpiło skazanie i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem wnioskodawcy jakie pozwalałyby na zaistnienie obawy, iż użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Podniósł, że jako człowiek o nieposzlakowanej sylwetce społecznej daje pełną gwarancję, iż nie użyje broni z jakimkolwiek naruszeniem prawa. Ponadto popełnione 8 lat temu przestępstwo nie ma nic wspólnego z bronią palną. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. a także art.15 ust.1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dnia [...] września 2006 r. Sąd Okręgowy w G zmienił wyrok Sądu Rejonowego w T. G. w ten sposób, że wymierzył oskarżonemu karę jednego roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych. W pozostałej części wyrok skazujący M. B. został utrzymany w mocy. Skarżący jest więc prawomocnie skazany wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Organ wskazał, że z treści art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż ustawodawca obawę niezgodnego z prawem użycia broni związał wprost ze skazaniem lub podejrzeniem (oskarżeniem) o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zamykając jednak poprzez użycie zwrotu "w szczególności" możliwości wzięcia pod uwagę także innego rodzaju okoliczności, które tę obawę mogą wzbudzić, w tym także innego rodzaju przestępstw. Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać, iż od osób starających się o pozwolenie na broń palną lub taką broń posiadających należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa. Odnosząc się do argumentów strony o nieposzlakowanej sylwetce społecznej, organ podniósł, że skarżący popełnił czyn bezprawny, godzący w mienie, a zatarcie skazania nie nastąpiło. Nie ma także znaczenia okres 8 lat jaki minął od momentu popełnienia przestępstwa bowiem skazanie prawomocnym wyrokiem nastąpiło dopiero w 2006 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję M. B. zarzucając błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegającą na niesłusznym uznaniu, iż fakt skazania osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenia się wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw stanowi bezwzględną negatywną przesłankę do uzyskania pozwolenia na broń palną. Wskazał także, że nietrafnie uznano za utrwalony pogląd, iż od osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń palną należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa ex tunc, w sytuacji, gdy wszechstronna ocena dotychczasowego orzecznictwa nie pozwala na postawienie powyższej tezy. W skardze zarzucono także sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę decyzji z zebranym materiałem dowodowym i uznanie, że skarżący nie daje gwarancji, iż nie wykorzysta broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przy jednoczesnym braku negacji pozytywnej postawy M.a B.a zarówno w miejscu zamieszkania jak i w środowisku myśliwych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", a także innym osobom, które nie były skazane za wymienione przestępstwa, ale co do których z innych powodów, organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. Fakt, iż do przestępstwa doszło przed 8 laty nie ma znaczenia w sprawie, gdyż ustawa wiąże skutki prawne nie z czynem przestępnym, tylko ze skazaniem, a w sprawie niniejszej wyrok zapadł [...] września 2006r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem na rzecz skarżącego kosztów postępowania procesowego i zarzucając: 1. mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji polegającą na niesłusznym uznaniu, iż fakt skazania osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za jakiekolwiek przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenia się wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich czynów stanowi samo w sobie bezwzględną negatywną przesłankę do uzyskania oraz posiadania pozwolenia na broń palną, 2. mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaci: a) art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organy administracji publicznej w obu instancjach, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu obywatela, co z kolei doprowadziło do konkluzji, że nie daje on gwarancji, iż nie wykorzysta broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przy wykazanej pozytywnej postawy wyżej wymienionego zarówno w miejscu zamieszkania jak i w środowisku myśliwych oraz nie poczynienie w tym zakresie pogłębionych ustaleń np. w drodze wywiadu kuratora. b) art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, c) art. 80 k.p.a. polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów poprzez: – pominięcie jako podstawy wydania wyroku okoliczności, iż popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu miało miejsce przeszło 8 lat temu, co winno wpłynąć na ocenę jego etyczno-moralnej postawy w czasie obecnym, – nieuwzględnienie faktu, że strona popełniła przestępstwo nie mające jakiegokolwiek związku z użyciem broni palnej, – uznanie, iż zachowanie M. B. pozwala zaliczyć go do osób, które pozwolenia na posiadanie myśliwskiej broni palnej posiadać nie powinny, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika domniemanie przeciwne, – przyjęcie, że potwierdzone wyrokiem skazującym popełnienie przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu jest okolicznością, z której ustawodawca jednoznacznie wywodzi obawę użycia broni w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, podczas kiedy w rzeczywistości stosowanie wymienionej normy prawa w okolicznościach niniejszej sprawy ma jedynie charakter fakultatywny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M. B. wskazał, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przestawienie szyku hipotezy wskazanej normy prawnej, co wywołało efekt w postaci całkowitej zmiany jej sensu oraz założeń. Prawodawca polski bowiem w sposób nie wywołujący jakichkolwiek wątpliwości stwierdza, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w dalszej kolejności dopiero dokonuje przykładowego uszczegółowienia katalogu tych osób. Wobec tego zatem warunkiem zastosowania tego przepisu jest uzasadniona obawa użycia broni, a nie fakt jedynie prawomocnego skazania za jedno z ogólnie niesprecyzowanych przestępstw. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji mają charakter zbliżony do decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Tak zatem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń lub nie wydać rozszerzonego pozwolenia na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta jednak musi być realna tzn. wynikać z rzeczywistych przesłanek. Nie mogą więc organy stosować argumentu, że dotyczy to każdej osoby skazanej. Skazanie za określone przestępstwo nie może świadczyć wprost o tym, że skazana osoba nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji. Każdą sprawę należy rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności tj. oprócz uwzględnienia faktu istnienia wyroku skazującego należy dokonać analizy opinii przedłożonych przez stronę, w tym przede wszystkim opinii służbowej i wystawionej przez władze łowieckie. W piśmie procesowym złożonym w dniu 19 sierpnia 2008r. wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzuty naruszenia art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że w wyniku ewidentnego naruszenia zasad określonych w art. 7, 77 i 80 k.p.a. materiał dowodowy w sprawie nie został wyczerpująco zgromadzony i rozpatrzony, a jedynego ocenianego dowodu (wyroku skazującego) wyprowadzono nieuprawniony wniosek, iż skarżący jest osobą co do której istnieje obawa, że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Skarżący podtrzymał także zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu zasady, że samo skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu rodzi uzasadnioną obawę użycia przez sprawcę tego czynu broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Zgodnie z przepisem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wielokrotnie podnoszono zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, że skarga kasacyjna skierowana jest przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji administracyjnej, a zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organem administracji publicznej. Nie jest dopuszczalna zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych powołanych w skardze kasacyjnej w toku postępowania – po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Art. 183§1 zd. 2 p.p.s.a. dopuszcza jedynie przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Nie mogło zatem przynieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku powołanie się w piśmie procesowym z dnia 13 sierpnia 2008r. na zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 145§1 pkt 1 lit c p.p.s.a. – skoro pismo to złożono już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Powołane natomiast przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej jako przepisy postępowania naruszone przez sąd I instancji art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. nie należą natomiast do przepisów stosowanych przez sądy administracyjne. Przepisy te stosują zaś w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej. Skuteczne podważenie dokonanej przez sąd I instancji oceny prawidłowości postępowania administracyjnego wymagałoby wskazania jako podstawy kasacyjnej przepisu p.p.s.a., który według strony wnoszącej skargę kasacyjną miałby naruszyć sąd dokonując takiej oceny i wyprowadzając z niej procesowe konsekwencje. Przepisu takiego wszakże nie wskazano. Ponadto powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 77 k.p.a. obejmuje trzy odrębne jednostki redakcyjne – paragrafy, co strona skarżąca w skardze kasacyjnej pominęła. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 nr 52 poz. 525) uznać należało za bezzasadny. Przepis ten stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje na to, że z woli ustawodawcy osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W innych natomiast przypadkach organ musi zbadać wszystkie okoliczności mogące wskazywać na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" dotyczy to "osób skazanych za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Przepis powyższy kształtuje zatem swego rodzaju ustawowe i niewzruszalne domniemanie – że stwierdzone wyrokiem skazującym popełnienie określonego rodzaju przestępstwa lub trwanie postępowania karnego związanego z podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa stwarza uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (podobnie NSA między innymi w wyrokach z 7 sierpnia 2008r. sygn. akt II OSK 926/07 i z dnia 13 maja 2008r. sygn. akt II OSK 532/07). Za taką wykładnią omawianego przepisu, oprócz przedstawionych wyżej argumentów wykładni językowej, przemawia to, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji - w imię bezpieczeństwa publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje przy tym ku zaostrzeniu wymogów stawianych osobom posiadającym broń, lub ubiegającym się o pozwolenie na jej posiadanie. Zwrócić należy uwagę na fakt, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy do dnia 1 stycznia 2004r. przewidywał odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zmiana ustawy dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. nr 52 poz. 451) oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób których prawo do posiadania broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w RP porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna niż przedstawiona powyżej wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozbawiałaby tę zmianę legislacyjną znaczenia. Skoro zatem okoliczność skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu była bezsporna, to pociągało to za sobą stwierdzenie, że skarżący – bez względu na wszelkie pozytywne opinie na swój temat oraz okoliczności popełnionego przestępstwa – należy do kręgu osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Mając na względzie powyższe okoliczności skargę kasacyjną należało oddalić jako pozbawioną podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.