VI SA/Wa 611/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Zaskarżoną do decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] listopad 2006r. odmawiającą Z. G. wydania pozwolenia na broń palną sportową, w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2006r. Z. G. wystąpił do Komendanta Policji w W. o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej sportowej bocznego zapłonu kal. 5,6 mm - pistolet, karabinu zapłonu bocznego oraz pistoletu centralnego zapłonu. Potrzebę posiadania broni motywował koniecznością dopasowania i ustawienia jej do jego parametrów co zwiększało szansę uzyskania dobrego wyniku w zawodach strzeleckich. Wskazał, że korzystając z broni klubowej zawodnik jest narażony na stres ciągłego nanoszenia poprawek w czasie celowania i oddawania strzału. Podniósł, iż od [...] lipca 2005 r. należy do Związkowego Klubu Strzeleckiego. Patent strzelecki na uprawianie strzelectwa w dyscyplinach : strzelectwo pneumatyczne, kulowe, śrutowe posiada od [...] listopada 2005 r. zaś licencje "B" na uprawianie strzelectwa w ww. dyscyplinach posiada od [...] stycznia 2006 r. Wskazał, iż uczestniczy w zawodach strzeleckich, w których osiąga dobre wyniki. Do wniosku dołączył wymagane dokumenty, a także kserokopie dokumentu potwierdzającego nadanie złotej odznaki strzeleckiej, kserokopie legitymacji potwierdzającej posiadanie pozwolenia na broń pneumatyczną do celów sportowych, decyzję o nadaniu patentu strzeleckiego, decyzje o przyznaniu licencji jego klubowi – Związkowemu Klubowi Strzeleckiemu oraz jemu samemu, a także Zaświadczenie wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego potwierdzające fakt posiadania przez Z. G. Patentu Strzeleckiego, Licencji uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym oraz zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni, a także umiejętności posługiwania się tą bronią, zaświadczenie Związkowego Klubu Strzeleckiego potwierdzające czynne uprawianie przez wnioskodawcę strzelectwa sportowego w grupie strzelań z pistoletu sportowego centralnego zapłonu, z pistoletu sportowego bocznego zapłonu, z karabinu sportowego bocznego zapłonu. Dołączył również zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w zawodach strzeleckich za okres od stycznia 2006r. do maja 2006r. wraz z osiąganymi na nich wynikami, a także wyciąg z protokółów udziału w zawodach organizowanych przez [...] okręgowy Związek Strzelectwa Sportowego w okresie od [...] lutego 2006 r. do [...] lipca 2006 r., dyplom za zajęcie IV miejsca w konkurencji pistoletu centralnego zapłonu w zawodach strzeleckich [...]. W toku postępowania administracyjnego Z. G. nadesłał wyniki osiągane przez niego w zawodach w dnia [...] listopada 2005 r. oraz [...] grudnia 2005 r. a także zaświadczenie wystawione przez Związkowy Klub Strzelecki potwierdzające uczestnictwo skarżącego w treningach strzeleckich w dniach od [...] lipca 2005 r. do [...] października 2005 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...] Komendant Policji odmówił Z. G. wydania pozwolenia na broń palną sportową, w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 10 ust 1 Ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525, ze zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej KPA). W uzasadnieniu wskazał, że ciężar dowodu wykazania istnienia przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania indywidualnego pozwolenia na broń spoczywa na wnioskodawcy. Zdaniem organu sam fakt członkowstwa w sekcji strzeleckiej klubu sportowego, uczestnictwo w zajęciach programowych oraz chęć podnoszenia umiejętności strzeleckich, nie stanowią wystarczającej przesłanki faktycznej, dającej podstawę do wydania pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Wskazał, iż orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala zaliczyć do kręgu osób wykazujących się oczywistą potrzebą posiadania broni sportowej tylko tych obywateli, którzy w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługują na posługiwanie się indywidualną bronią, są wybitnymi zawodnikami lub aktywnymi instruktorami strzelectwa. Organ podkreślił, iż podstawą wydania odmownej decyzji było w szczególności brak ponadprzeciętnych wyników sportowych w strzelectwie oraz zbyt krótkie czynne uprawianie strzelectwa sportowego przez wnioskodawcę. Wskazał, że Z. G. ma możliwość dostępu do broni będącej na stanie Związkowego Klubu Strzeleckiego i nic nie stoi na przeszkodzie aby klub wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejne jednostki broni, które będą używane tylko przez wnioskodawcę. Podniósł także, iż wydawanie pozwoleń na posiadanie broni palnej sportowej, wszystkim osobom, które chcą doskonalić umiejętności strzeleckie i podnosić wyniki sportowe, zaprzeczałoby reglamentacyjnemu charakterowi samej ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji Z. G. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Zarzucał naruszenie prawa procesowego tj. - art. 7, 80 KPA polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, - art. 77 KPA polegające na bezzasadnej dyskwalifikacji i pominięciu niektórych dowodów. Obrazę przepisów prawa materialnego tj. - art. 10 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem możliwość wydania pozwolenia na posiadanie broni w celach sportowych dotyczy jedynie wybitnych zawodników lub aktywnych instruktorów strzelectwa. Niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż przedstawione przez wnioskodawcę dowody nie pozwalają przyjąć, że wnioskodawca wykazał okoliczności uzasadniające wydanie na jego rzecz pozwolenia na broń. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, w części w jakiej odmówiono mu wydania pozwolenia na zakup i posiadanie 2 sztuk broni sportowej, oraz o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych przez wnioskodawcę do odwołania, na okoliczność posiadanych przez niego kwalifikacji i wyników w zakresie strzelectwa sportowego oraz o przeprowadzenie tych dowodów. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że okoliczności podane przez niego we wniosku w niniejszej sprawie w pełni uzasadniają wydanie przedmiotowego pozwolenia. Wskazał, iż cel sportowy posiadania broni mieści się w katalogu celów posiadania broni przewidzianych ustawą o broni i amunicji ustawodawca zaś nie zastrzegł przy tym, że ten katalog celów prawnie dozwolonych dotyczy jedynie jakiś szczególnych kategorii mistrzostwa sportowego. Podkreślił , że nawet jeżeliby przyjąć za prawnie dozwolone takie kryterium to ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący osiąga ponadprzeciętne wyniki w strzelectwie sportowym, na poziomie brązowej – srebrnej – złotej odznaki. Podniósł, że konieczność korzystania z różnych egzemplarzy broni ogranicza jego możliwości rozwoju jako zawodnika. Zwrócił także uwagę na orzecznictwo NSA określające zakres obowiązywania dyspozycji art. 77 i 80 KPA. Do odwołania dołączył następujące dokumenty : wyciąg z protokołu z udziału w zawodach strzeleckich organizowany przez [...] Okręgowy Związek Strzelectwa Sportowego, z którego wynika, iż w zawodach organizowanych od [...] lutego 2006 r. do [...] lipca 2006 r. osiągał wyniki na poziomie odznak brązowej – srebrnej – złotej, dyplom za zajęcie I miejsca w strzelaniu z kbks w ramach szkolenia [...], certyfikat potwierdzający posiadanie przez skarżącego uprawnień Miejskiego Inspektora Obrony Cywilnej [...], zaświadczenie Związkowego Klubu Strzeleckiego Nr [...] potwierdzające ukończenie przez skarżącego kursu teoretycznego i praktycznego strzelań IDPA, dokument Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...] mianowania skarżącego na stopień sierżanta, zaświadczenie ukończenia szkolenia z zakresu ratownictwa technicznego, zaświadczenia o uczestnictwie w szkoleniu obronnym kadry kierowniczej [...], plan szkolenia [...], zaświadczenie o ukończeniu studium służb ochrony osób, mienia i usług detektywistycznych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a KPA, oraz art. 10 ust 1 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, wskazując na orzecznictwo NSA w tej materii, że zważywszy na charakter ustawy o broni i amunicji organy Policji maja wręcz obowiązek oczekiwać od osób ubiegających się o pozwolenie na broń, iż wykażą one ponadprzeciętne okoliczności, wyróżniające je z ogółu społeczeństwa, uzasadniające przyznanie tego wyjątkowego, reglamentowanego uprawnienia jakim jest wydanie pozwolenie na posiadanie broni. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący osiąga dobre ale nie wyróżniające lokaty w zawodach strzeleckich przy czym jego zaangażowanie w strzelectwo datuje swój początek dopiero na 2006 r. i ogranicza się jedynie do zawodów klubowych. Skarżący w ocenie organu uprawia czynne strzelectwo bardzo krótko członkowstwo w klubie sportowym uzyskał w 2005 r. i w tym roku zaczął brać udział w rywalizacji sportowej. Organ podkreślił, iż skarżący sam dokonał wyboru klubu, w którym realizuje swoją karierę zawodniczą i klub ten powinien zapewnić mu dostęp do niezbędnej w uprawianiu tej dyscypliny sportu broni. Poniósł także, że na rozstrzygnięcie nie ma wpływu fakt, iż skarżący jest komendantem [...] oraz brał udział w rozmaitych szkoleniach i kursach bowiem te okoliczności nie mają żadnego związku z przedmiotem sprawy. Wskazał, że strona nie przedstawiła okoliczności, które świadczą o konieczności wydania jej wnioskowanego pozwolenia, w związku z czym jej interes w uzyskaniu pozwolenia na broń palną sportową musi ustąpić interesowi społecznemu, dla którego zważywszy na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji jest istotne, aby pozwolenie na broń uzyskiwały osoby, które wykażą konieczność czy też niezbędność jej posiadania w zakresie ustalonym celem, do którego broń ma być przeznaczona. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył na powyższą decyzję Z. G. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji oraz o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucił decyzji : 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 i ust 3 polegająca na przyjęciu, że zgodnie z tymi przepisami możliwość wydania pozwolenia na posiadanie broni w celach sportowych dotyczy jedynie wybitnych zawodników lub aktywnych instruktorów strzelectwa, a także poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący nie odpowiada przesłankom uzyskania pozwolenia na broń sportową, zaś organ administracji posiada w zakresie wydania decyzji o pozwoleniu na broń pełną dowolność i jest uprawniony do ujednolicania zasad wydawania pozwolenia broń poprzez tworzenie przesłanek, które nie wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obrazę przepisów postępowania., która miała istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) naruszenie przez organ administracji art. 6, 7, 77 i 80 KPA, tj. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, bezzasadną dyskwalifikację niektórych dowodów a także naruszenie zasady praworządności; b) a także naruszenie przez organ administracji art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sprawie i zasady praworządności; Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów: 1) pisma skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r. do zarządu Związkowego Klubu Strzeleckiego; 2) pisma związkowego Klubu Strzeleckiego do skarżącego z dnia [...] grudnia 2006r., obydwa pisma na okoliczność, iż klub strzelecki nie jest w stanie umożliwić skarżącemu dostępu do stosownych modeli broni sportowej i nie jest w stanie umożliwić mu uprawiania strzelectwa w sposób, który pozwoliłby na dalsze podnoszenie umiejętności; 3) zbiorcze zestawienia wyników zawodów strzeleckich o nazwie "[...] " (wydruki internetowe), regulamin tych zawodów, na okoliczność ponadprzeciętnych wyników skarżącego w strzelaniu z pistoletu sportowego. W uzasadnieniu wywodził, iż wykładnia przepisów art. 10 ustawy o broni i amunicji dokonana przez organ nosi cechy daleko posuniętej dowolności, która z racji tak stosowanych norm konstytucyjnych (art. 2 i art. 7), jak i zasad postępowania administracyjnego jest w demokratycznym państwie prawnym zakazana. Wskazał, że z przepisów powołanej ustawy nie wynika upoważnienie dla organów do tworzenia dodatkowych katalogów kryteriów wydawania pozwolenia na broń. Organ zaś w jego ocenie nie dokonał takiej analizy materiału dowodowego jakiej obowiązek dokonania wynika z art. 7,77,80 KPA. Podtrzymał także argumentację prezentowaną w trakcie postępowania administracyjnego, iż korzystanie z broni klubowej powoduje ograniczenie jego możliwości rozwoju jako zawodnika. Dodał, że klub nie jest mu w stanie zapewnić broni do uprawiania strzelectwa. Do skargi dołączył wniosek skierowany do Zarządu Związkowego Klubu Strzeleckiego o zakup na jego wyłączny użytek trzech sztuk broni, pismo z Związkowego Klubu Strzeleckiego, w którym klub informuje go, iż nie jest w stanie dokonać zakupu powyższej broni, wydruki komputerowe określające wyniki ze strzelań na zawodach organizowanych przez [...] osiągane przez skarżącego, regulamin tych zawodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 maja 2007r. skarżący złożył do akt wydruk internetowy, z którego wynika, że skarżący zajął szóstą pozycję w rankingu ZKS. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że pięciu poprzedzających skarżącego zawodników posiada własną broń sportową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) , dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawą jej wydania był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a zarzuty skargi opierają się na mylnej jego interpretacji przez skarżącego. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003r. sygn. III SA 1515/01 stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Należy więc mieć na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA w wyroku z dnia 13 października 2005r. sygn.akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela. Mając na względzie powyższe "zastrzeżenia wstępne" Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Na tym etapie, przy ocenie znaczenia powołanych i udowodnionych okoliczności, było miejsce na "uznaniowość" ze strony organu, nie oznaczające jednak dowolności. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego, czy też udział w zawodach strzeleckich na szczeblu klubowym nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający pcy ąosiadanie własnej broni sportowej. Organ prawidłowo ocenił, że wskazane okoliczności pozwalają wnioskodawcy na czynne uprawianie sportu strzeleckiego w klubie sportowym przy użyciu broni klubowej, ale nie wystarczają do uzyskania prawa do własnej broni. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005r. NSA wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" (z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji) zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Do takich cech, według NSA, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000r. sygn. IIISA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. IIISA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01). W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Należy także wskazać, że skarżący ma możliwość, zważywszy, iż obecny klub nie może mu zapewnić odpowiedniej ilości sztuk broni do wyłącznego użytku, zmiany przynależności klubowej na taką, w której odpowiednia ilości jednostek broni zostanie mu zapewniona. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, ale nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Krótki okres czynnego uprawiania strzelectwa sportowego oraz osiągane wyniki, które nie pozwalają uznać skarżącego za zawodnika wyróżniającego się w rywalizacji sportowej, w świetle powyższego orzecznictwa oraz ugruntowanej praktyki nie pozwalają na stwierdzenie, iż w przypadku skarżącego zachodzi rzeczywista potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń, z samego sformułowania art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia – wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 KPA. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym ale nie jedynym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną, ani nie wykazał, że brak własnej broni uniemożliwi mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zaskarżona decyzja była zatem zgodna z prawem. Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.