I SA/Ol 209/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Jacek Kłos po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: udzielenia pisemnej interpretacji dotyczącej stawki podatku od nieruchomości Oddala skargę. ISA/OI/ 209/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia "[...]", "[...]", na podstawie art. 14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia Aresztu Śledczego na postanowienie znak: "[...]" wydane w dniu "[...]" z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Referatu Wymiaru Podatków i Opłat w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji w przedmiocie stawki podatku od nieruchomości dla budynku aresztu śledczego wykorzystywanego na potrzeby zakwaterowania osób osadzonych, odmówiło zmiany przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskiem z dnia 18 października 2006 r. Areszt Śledczy wystąpił do Prezydenta Miasta o udzielenie pisemnej interpretacji w przedmiocie zastosowania przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). W treści wniosku strona sformułowała zapytanie: czy budynek lub jego część, znajdujący się na terenie Aresztu Śledczego, wykorzystywany na potrzeby zakwaterowania osadzonych może być opodatkowany zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, tj. według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych. Postanowieniem z dnia "[...]" wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Referatu Wymiaru Podatków i Opłat udzieliła interpretacji w przedmiotowej sprawie zajmując stanowisko: budynki i ich części przeznaczone na zakwaterowanie osób osadzonych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak od budynków pozostałych, tj. zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e w/w-ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. W zażaleniu z dnia 14 grudnia 2006 r. Areszt Śledczy, zakwestionował poprawność dokonanej interpretacji i wniósł o jej zmianę poprzez stwierdzenie, iż budynek lub jego część znajdujący się na terenie Aresztu Śledczego wykorzystywany na cele zakwaterowania osadzonych może być opodatkowany według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych. W uzasadnieniu zażalenia podatnik podniósł, iż pod pojęciem "budynek mieszkalny'' według uniwersalnego słownika języka polskiego należy rozumieć budynek przeznaczony lub nadający się do mieszkania. Natomiast pojęcie "mieszkać" oznacza "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako główne miejsce swojego pobytu, przebywać gdzieś stale lub czasowo". Stwierdził, że biorąc pod uwagę wykładnię językową - pojęcie "budynek mieszkalny" w całości znajduje zastosowanie do budynku, wykorzystywanego na cele zakwaterowania osób pozbawionych wolności. W myśl z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych budynki zakładów karnych podobnie jak hotele, schroniska, internaty, koszary, areszty śledcze zaliczane są do kategorii "budynków zamieszkania zbiorowego", które nie są "budynkami mieszkalnymi" w rozumieniu tego aktu. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych "budynki zbiorowego zamieszkania" sklasyfikowane są w grupowaniu 113 klasa 1130. Podatnik zwrócił uwagę, iż zgodnie z w. cyt. rozporządzeniem w sprawie KŚT w rodzaju inne "budynki niemieszkalne"' mieszczą się areszty śledcze z wyłączeniem budynków mieszkalnych na terenie aresztów śledczych. Powołał wyroki WSA dotyczące kwalifikacji analogicznych powierzchni budynków przeznaczonych na cele zakwaterowania żołnierzy służby zasadniczej (tzw, budynków koszarowych) jako budynki mieszkalne. Do zażalenia dołączył pismo Ministra Finansów "[...]" z dnia "[...]" oraz opinię statystyczną z dnia "[...]", znak: "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przedmiotowe zażalenie rozstrzygnęło, że nie ma podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania budynków lub ich części dotyczących aresztu śledczego przeznaczonych na zakwaterowanie osób osadzonych, udzieloną przez organ pierwszej instancji Kolegium oceniono jako prawidłową. Mając na uwadze zasadę autonomii prawa podatkowego Kolegium uznało, że w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia, czy pomieszczenia przeznaczone na zakwaterowanie osób osadzonych w aresztach śledczych są budynkiem mieszkalnym lub jego częścią w rozumieniu prawa podatkowego, wystarczające są uregulowania ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) wskazano, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m. in. budynki lub ich części. Z dalszych unormowań ustawy wynika, że częścią budynku podlegająca opodatkowaniu jako odrębny przedmiot opodatkowania jest lokal, bowiem takiego pojęcia ustawodawca używa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), którego końcowa część brzmi: ,,z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości". Dalej, w tym samym artykule w ustępie 4 ustawodawca ustanowił: "jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku." Z unormowań tych wynika, że częścią budynku mogącą być samodzielnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wyodrębniony lokal w tym budynku. Wyodrębnienie takie odbywa się na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, której art. 1 ust. 1 stanowi: "ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną." Dalsze przepisy ustawy o własności lokali stanowią: "w razie wyodrębnienia (art.3 ust. 1) własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali." Przepis ten jest zgodny z wyżej zacytowanym przepisem zawartym w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Obydwa przepisy jednoznacznie rozstrzygają to, jaka część budynku może być odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na zgodność rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie o własności lokali, uprawnione jest skorzystanie dla celów podatkowych z definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego unormowanej w art. 2 ust. 2: "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.". Na użytek prawa podatkowego z definicji tej można wyodrębnić definicję lokalu mieszkalnego, którym jest izba lub zespół izb w obrębie budynku, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Należy więc przyjąć, że dla celów podatkowych budynek będzie budynkiem mieszkalnym wówczas, gdy mieścić się w nim będą przede wszystkim, czyli w przeważającej części, lokale mieszkalne. W budynku aresztu śledczego nie ma lokali mieszkalnych mogących stanowić część budynku opodatkowaną odrębną stawką podatku od nieruchomości. W budynku aresztu śledczego w ogóle nie ma żadnych lokali w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nadających się do wyodrębnienia na zasadach określonych w ustawie o własności lokali. W świetle prawa podatkowego, aby lokal lub budynek spełniający obiektywnie warunki budynku lub lokalu nadającego się do zamieszkania, mógł zostać uznany za budynek mieszkalny w zakresie stawki podatku od nieruchomości, musi jednocześnie wystąpić jeszcze inna przesłanka. Otóż, prawo podatkowe uzna za budynek mieszkalny opodatkowany najniższą preferencyjną stawką podatku od nieruchomości tylko taki budynek, w którym osoba go zamieszkująca realizuje swoje podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowym i w literaturze przedmiotu. Budynki lub części aresztu śledczego przeznaczone na zakwaterowanie osób osadzonych mają zaspokoić potrzeby mieszkaniowe osób tymczasowo aresztowanych jedynie w niezbędnym, minimalnym stopniu, zapewniając niewielką powierzchnię, osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, temperatury i oświetlenia. Podstawowe potrzeby mieszkaniowe, mające daleko szerszy zakres, osoby tymczasowo aresztowane zaspokajają w domach rodzinnych, w których przed i po odbyciu kary zamieszkują na stałe. Do podobnych rezultatów doprowadzić może również wykładnia celowościowa przepisów dokonana przez NSA w uchwale z dnia 30 sierpnia 1999 r. Sąd wskazał w niej, że podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, ale ustawodawca z przyczyn społecznych i gospodarczych chciał opodatkować niektóre grupy nieruchomości stawkami niższymi. Budynki aresztu śledczego nie są budynkami mieszkalnymi, ponieważ nie ma w nich lokali mieszkalnych. Pojęcie "budynek wykorzystywany na cele zakwaterowania" nie jest tożsame z pojęciem "budynek mieszkalny" ani z pojęciem "część budynku mieszkalnego", nie jest też tożsame z pojęciem "lokal mieszkalny". Prawo podatkowe nie zna takiego pojęcia, jak "budynek wykorzystywany na cele zakwaterowania". Nadto, przeznaczeniem pomieszczeń mieszkalnych w budynkach aresztu śledczego jest zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego, a nie zapewnianie osobom osadzonym realizacji ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarb Państwa - Areszt Śledczy. Zarzucił zaskarżone decyzji naruszenie: 1) art. 5 ust.1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 z późn. zmianami) poprzez stwierdzenie, że budynki Aresztu Śledczego, wykorzystywane na potrzeby zakwaterowania osadzonych, podlegają opodatkowaniu stawką podatku określoną w 5 ust.1 pkt. 2 lit. e, ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, 2) nieuwzględnienie interpretacji Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru w MF z dnia "[...]" w zakresie rodzaju budynku, a stawką podatku od nieruchomości, kserokopia pisma "[...]" 3) nieuwzględnienie pisma Z-cy Dyrektora Urzędu Statystycznego z dnia "[...]" - kserokopia pisma "[...]" Z-cy Dyrektora Urzędu Statystycznego z dnia "[...]" w zakresie klasyfikowania: PKOB grupa 113 klasa 1130 "budynki zbiorowego zamieszkania 4) art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP poprzez nie traktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników, co znalazło odzwierciedlenie w wyrokach WSA, odnoszących się do kwalifikowania analogicznych powierzchni budynków, przeznaczonych na cele zakwaterowania żołnierzy służby zasadniczej (tzw. budynków koszarowych) jako budynki mieszkalne dla celów przyporządkowania stawki podatku od nieruchomości, 5) §30 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz.U z 2003r. Nr 152, poz.1494 ze zm.), oraz 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno- porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz.U z 2003r. Nr 152, poz.1493 ze zm.), 6) brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, tj. naruszenie art. 180 §1 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak ustaleń, jaka część całkowitej powierzchni użytkowej budynków Aresztu Śledczego położonych przy ul. "[...]" przeznaczona jest na zakwaterowanie osób tymczasowo aresztowanych, a jaka jest powierzchnia użytkowa budynków przeznaczonych na zakwaterowanie osób pozbawionych wolności w Oddziale Zewnętrznym przy ul. "[...]", 7) nieuwzględnienie pisma Z-cy Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 10.11.2006r. będącego uzupełnieniem wniosku z dnia 18.10.2006r. w przedmiocie budynków lub ich części służących zaspokojeniu potrzeb mieszkalnych osób pozbawionych wolności. W konsekwencji skarżący domagał się :uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, a także postanowienia organu administracji I instancji i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta i dopuszczenie dowodu z załączonych pism, wymienionych w załączniku. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania. W ocenie skarżącego, pomimo szerokiego uzasadnienia decyzji organ odwoławczy nie ustosunkował się do argumentów przedstawionych w zażaleniu. W szczególności do pisma (znak "[...]" Z-cy Dyrektora Urzędu Statystycznego z dnia "[...]"). Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych określił, że "budynki znajdujące się na terenie zakładów karnych i aresztów śledczych, których przeważająca część powierzchni użytkowej przeznaczona jest na cele mieszkalne (zakwaterowanie osadzonych) należy klasyfikować w grupowaniu: PKOB grupa 113 klasa 1130 "Budynki zbiorowego zamieszkania", przy czym rodzaj 11 oznacza "budynki mieszkalne". Rodzaj 11 nie obejmuje natomiast budynków, zlokalizowanych na terenie zakładów karnych i aresztów śledczych, przeznaczonych na inne cele, niż zakwaterowanie osadzonych, przykładowo: budynków administracyjnych, magazynowych, garaży, warsztatów, kuchni czy kotłowni —klasyfikowanych w rodzaju 10. Budynki, klasyfikowane w rodzaju 10 "budynki niemieszkalne" podlegają opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków pozostałych i to nie ulega zmianie i nie jest przez skarżącego kwestionowane. Wskazano, że od roku 1999 orzecznictwo Sądu Administracyjnego oraz stanowiska w przedmiotowej sprawie uległo zmianie, co znalazło odzwierciedlenie w wyrokach NSA, odnoszących się do kwalifikowania analogicznych powierzchni budynków, przeznaczonych na cele zakwaterowania żołnierzy służby zasadniczej (tzw. budynków koszarowych) jako budynki mieszkalne dla celów przyporządkowania stawki podatku od nieruchomości, przykładowo: w wyroku WSA w Warszawie III S.A. 1117/03 z dnia 16.01 .2004r. oraz w wyroku WSA w Warszawie III S.A. 487/03 z dnia 16.06.2004r. W ocenie Aresztu Śledczego, stanowisko organu II instancji zawarte w decyzji nie znajduje uzasadnienia, gdyż w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie skonstruowano definicji użytego w niej pojęcia (tj. budynku mieszkalnego). Aby ustalić sens należy zastosować jako pierwszą wykładnię językową. Pod pojęciem "budynek mieszkalny" rozumiemy budynek przeznaczony lub nadający się do mieszkania Natomiast pojęcie "mieszkać" oznacza "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako główne miejsce swojego pobytu, przebywać gdzieś stale lub czasowo". (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod red. S.Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003r., s. 642). Biorąc pod uwagę wykładnię językową - pojęcie "budynek mieszkalny" w całości znajduje zastosowanie do budynku, wykorzystywanego na cele zakwaterowania osób pozbawionych wolności. Za takim stanowiskiem przemawia § 30 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. W sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania oraz 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno- porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności. Budynki lub części aresztu śledczego przeznaczone na zakwaterowanie osadzonych mają zaspokajać potrzeby mieszkaniowe, przez które należy rozumieć nie tylko w tym sensie, czy dany budynek mieszkalny, czy też pawilon mieszkalny na podstawie unormowań dotyczących bezpieczeństwa zamieszkujących w nim osób zapewni odpowiednie wymogi sanitarne, ale czy w danych pomieszczeniach zapewniona jest możliwość mieszkania. Ponadto należy podkreślić, iż przeznaczeniem pomieszczeń mieszkalnych w budynkach Aresztu Śledczego przy ul. "[...]" jest nie tylko zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego prowadzonego w stosunku do osób tymczasowo aresztowanych, ale również zapewnienie osobom tam przebywającym realizacji ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie pominął bardzo istotną kwestię, a mianowicie to, iż w Oddziale Zewnętrznym Aresztu Śledczego przy ul. "[...]" (obręb "[...]" działka nr "[...]") znajdują się pawilony mieszkalne dla osób odbywających karę pozbawienia wolności (orzeczone prawomocnymi wyrokami), w niektórych przypadkach z wyrokami wieloletnimi. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno- porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania oraz w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności, zarówno cele mieszkalne w Areszcie Śledczym, jak również w Oddziale Zewnętrznym Aresztu Śledczego, powinny być wyposażone w łóżka dla każdego tymczasowo aresztowanego oraz skazanego prawomocnym wyrokiem, odpowiednią do liczby tymczasowo aresztowanych i skazanych ilość stołów, szafek i taboretów oraz środków utrzymania czystości w celi. Niezbędne urządzenia sanitarne sytuuje się w sposób zapewniający ich niekrępujące użytkowanie. Tak więc przedmiotowe budynki mieszkalne znajdujące się na terenie Aresztu Śledczego oraz w Oddziale Zewnętrznym Aresztu Śledczego służące całodobowemu pobytowi osadzonych, odpowiadają wymogom dla pomieszczeń mieszkalnych, bowiem spełniają wszelkie warunki niezbędne do zamieszkania. W związku z powyższym zapewniona jest możliwość całodobowego mieszkania w tego typu pomieszczeniach. Należy więc uznać, iż jednym z podstawowych kryterium mającym wpływ na ocenę, czy dany budynek jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może być jego faktyczne przeznaczenie i wykorzystywanie na cele mieszkaniowe. Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącego decyzje organów podatkowych zostały wydane z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 14a. § 1 ustawy O. p. stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W art. 14a § 4. O. p. wskazano, że udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4: 1) jeżeli uzna, że zażalenie niesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie, lub 2) z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Nadanie interpretacji [art. 14a Ordynacji podatkowej] formy postanowienia nie zmienia charakteru samej interpretacji - nie jest ona rozstrzygnięciem sprawy podatkowej co do jej istoty, nie jest aktem stosowania prawa, lecz jest jedynie informacją zawierającą stanowisko organu podatkowego w kwestii sposobu stosowania prawa. [...] Wydanie interpretacji może wywoływać rozmaite skutki prawne, zarówno dla adresata interpretacji, jak i organów podatkowych. Jednakże skutki te powstają nie na podstawie postanowienia o wydaniu interpretacji, lecz z mocy prawa. W dodatku przepisy ordynacji podatkowej wiążą powstanie skutków prawnych nie z samym wydaniem przez organ podatkowy interpretacji, lecz z zastosowaniem się do niej przez podatnika. (Brzeziński B., Masternak M. OSP 2006/6/67 - t.1 Glosa do wyroku WSA z dnia 28 czerwca 2005 r., I SA/Bd 276/05). "Budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony lub nadający się do mieszkania. Natomiast pojęcie "mieszkać" oznacza "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako główne miejsce pobytu, przebywać gdzieś stale lub czasowo". W tym kontekście budynek mieszkalny przeznaczony przez podatnika na cele rekreacyjne, niezależnie od stanu technicznego i częstotliwości wykorzystywania, może być uznany za "pozostały" budynek w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), opodatkowany według innych stawek niż budynek "mieszkalny" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. (2006.02.16 wyrok NSA W-wa II FSK 308/05 LEX nr 193360 NSA W-wa II FSK 308/05 LEX nr 193360). Podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Ustawodawca z przyczyn społecznych (pozafiskalnych) niektóre grupy nieruchomości (składniki majątkowe) opodatkował stawkami niższymi (określonymi w ustawie co do ich górnego pułapu) niż inne. Dotyczyło to budynków mieszkalnych - takich, które służą zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych podatnika i jego rodziny. Część budynku aresztu śledczego mieszcząca cele dla osób tymczasowo aresztowanych nie może być uznana za część budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.). (1999.08.30 uchwała NSA FPK 1/99 ONSA 2000/1/8). O budynku mieszkalnym będziemy mówić wówczas, gdy spełnia łącznie co najmniej dwie cechy, po pierwsze posiada niezbędne warunki do stałego przebywania tam ludzi wraz z prowadzeniem samodzielnego gospodarstwa domowego, po drugie zaś służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, czyli jest przeznaczony do zamieszkiwania. Z tego pojęcia będą więc wyłączone wszelkie przypadki, gdy budynek, mimo iż spełnia niezbędne warunki do stałego przebywania osób, z różnych względów jest przeznaczony do innych celów. (P. Borszowski, Glosa do uchwały NSA z dnia 1 lipca 2002 r., FPK 3/2002. POP 2004/4/326 - t.1). Budynki wykorzystywane do przymusowego pobytu osadzonych w areszcie śledczym nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek podatkowych przyporządkowanych w uchwałach wykonawczych rad gmin do kategorii pozostałych budynków. Osoby fizyczne przebywają bowiem w areszcie jedynie przez czas ściśle określony. Pobyt osób tymczasowo aresztowanych jest uzasadniony względami toczącego się postępowania sądowego, a nie chęcią zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych. (Gorgol A. Glosa 2000/3/20 - t.1 Glosa do wyroku NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Po 1064/97.). WSA podziela poglądy orzecznictwa i doktryny, że budynki aresztu śledczego nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Przedstawiane w klasyfikacjach statystycznych dane dotyczące budynków mieszkalnych i tzw. zbiorowego zakwaterowania nie były podważane. Nie są to pojęcia tożsame. Wynika to z przeglądu orzecznictwa i doktryny. Również na gruncie budowlanym "budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony dla zaspakajania potrzeb mieszkaniowych, a "budynki zbiorowego zakwaterowania" aczkolwiek przebywają w nim ludzie, nie służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym, że interpretacja nie jest rozstrzygnięciem sprawy podatkowej co do jej istoty, nie jest aktem stosowania prawa, lecz jest jedynie informacją zawierającą stanowisko organu podatkowego w kwestii sposobu stosowania prawa, to nie można podzielić zarzutów skargi wyszczególnionych w pkt 1-7 skargi. Interpretacja organów podatkowych dotycząca pojęcia budynku mieszkalnego i ich części jest prawidłowa. W związku z tym nie może być mowy, że organy podatkowe naruszyły przepisy Konstytucji. Strona skarżąca nie jest związana treścią interpretacji. Może ona kwestionować decyzje ustalające podatek od nieruchomości. W postępowaniu o udzielenie interpretacji nie prowadzi się postępowania dowodowego. Podstawę faktyczną stanowi treść wniosku. W związku z tym bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 180 § 1 i 187 O. p.. Z godnie z treścią art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Sąd może dopuścić tylko dowód z dokumentów. Przedstawione przez stronę skarżąca pisma nie miały takiego charakteru. Ponadto brak jest podstawy do dopuszczenia dowodu z dokumentów, gdyż w tej sprawie nie prowadzi się postępowania dowodowego. W związku z tym Sąd oddalił wniosek dowodowy. Wobec powyższego na podstawie art.151 p.p.s.a. należało orzec jak sentencji wyroku.