II GZ 94/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grabowski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1908/06 w zakresie oddalenia wniosku o wyłączenie sędziego WSA w Warszawie Izabeli Głowackiej-Klimas, sędziego WSA w Warszawie Magdaleny Bosakirskiej, sędziego WSA w Warszawie Andrzeja Czarneckiego w sprawie ze skargi Z. A. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia postanawia: oddalić zażalenie NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" Postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1908/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Z. A. o wyłączenie składu orzekającego Sądu, tj. sędziów WSA Izabeli Głowackiej-Klimas, Magdaleny Bosakirskiej oraz Andrzeja Czarneckiego, od orzekania w sprawie z jego skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 31 sierpnia 2006 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Odniósł się w ten sposób do wniosku złożonego ustnie do protokołu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. Sąd I instancji podniósł, że sędziowie objęci wnioskiem o wyłączenie, stosownie do regulacji art. 22 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., złożyli wyjaśnienia, z których wynika, że nie łączy ich z wnioskodawcą stosunek osobisty, mogący wywołać wątpliwości co do ich bezstronności. W odniesieniu do podstaw wyłączenia, unormowanych w art. 18 i 19 powołanej ustawy, Sąd wskazał, że skarżący nie podniósł, ani nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności wymienionych w powołanych przepisach, mogących stanowić podstawę wyłączenia sędziów składu orzekającego. W dniu 2 kwietnia 2007 r. Z. A. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z wnioskiem o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. przewidziano dla strony przeciwnej zbyt krótkie przerwy, aby mogła się ona rzeczywiście zapoznać ze złożonymi przez skarżącego wnioskami i załączonymi materiałami, nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy, oraz że protokół rozprawy nie odzwierciedla jej faktycznego przebiegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy. Przepisy art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., statuują przesłanki wyłączenia sędziego od udziału w sprawie toczącej się przed sądem administracyjnym. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 p.p.s.a.) wyłączenie sędziego następuje wówczas, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 19 ustawy). Oznacza to, że wniosek o wyłączenie sędziego powinien być oparty na ustawowych podstawach określonych w powyższych przepisach. Należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący nie podaje konkretnych okoliczności wskazujących na fakt zaistnienia przynajmniej jednej z wymienionych w powyższych przepisach przesłanek. Z pewnością takimi okolicznościami nie są ogólnikowe zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia postępowania sądowego. Stwierdzić zatem należy, iż zarzuty co do sposobu prowadzenia postępowania skarżący może podnosić w środkach odwoławczych od orzeczeń Sądu I instancji, natomiast nie stanowią one podstawy do wyłączenia sędziego. Protokół rozprawy doręczony został skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2007 r. Podkreślić należy, że protokół rozprawy zawierać powinien zgodnie z art. 101 § 1 m.in. przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron. Protokół powinien dokładnie odzwierciedlać przebieg wszystkich czynności podejmowanych na posiedzeniu. Strona może składać do akt pisma procesowe, w tym załączniki do protokołu, będące odzwierciedleniem jej wypowiedzi na rozprawie (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, s. 233). W myśl art. 105 p.p.s.a. stronie przysługuje w toku posiedzenia także prawo do zwrócenia uwagi sądu na uchybienia przepisom postępowania przez złożenie wniosku o wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Strona może też żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół (art. 103 p.p.s.a.). Termin trzydziestodniowy jest terminem procesowym i może być przez sąd przywrócony (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, s. 236). Nawet gdyby w sprawie wystąpiło uchybienie proceduralne polegające na niedokładnym sporządzeniu protokołu, nie jest to okoliczność uzasadniająca wniosek o wyłączenie sędziego. Zarzut strony, że sędzia prowadzi postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych nie może być skuteczną podstawą wniosku o wyłączenie sędziego (postanowienie SN z dnia 21 sierpnia 1970 r., sygn. akt I PZ 41/70; postanowienie SN z dnia 2 maja 1974 r., sygn. akt I CZ 48/74), bowiem strona może skorzystać z uprawnień określonych w art. 103 i art. 105 p.p.s.a. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.