I OSK 1593/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak ( spr.) Sędziowie NSA Jolanta Sikorska NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 670/07 w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Minister Edukacji Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz E. D. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 670/07 oddalający skargę E. D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie sprawy: W dniu 28 czerwca 2006 r. E. D. - nauczyciel kształcenia zintegrowanego i języka polskiego w Zespole Szkół z Oddziałami Integracyjnymi w S., złożyła wniosek do Podlaskiego Kuratora Oświaty o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego. E. D. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego drugiego stopnia w zakresie wychowania przedszkolnego z dnia 28 sierpnia 1989 r., świadectwem ukończenia studium podyplomowego w zakresie pedagogiki wczesnoszkolnej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego Filia w Białymstoku z dnia 28 lutego 1994 r., oraz świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie edukacji humanistycznej z dnia 28 czerwca 2003 r. w Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku. W okresie odbywania stażu na stopień nauczyciela dyplomowanego, E. D. była zatrudniona w Zespole Szkół z Oddziałami Integracyjnymi w S. na stanowisku: nauczyciela kształcenia zintegrowanego (od 1 września 2000 r. do 31 sierpnia 2002 r.) oraz języka polskiego (od 1 września 2002 r. do 31 maja 2003 r.). Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Kurator Podlaski odmówił E. D. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Decyzję uzasadniono niespełnieniem przez wnioskodawczynię wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674). Wskazano jednocześnie, że studia podyplomowe, w zakresie edukacji humanistycznej nie przygotowywały do pracy na stanowisku nauczyciela języka polskiego, bowiem nie obejmowały całości zagadnień właściwych dla języka polskiego, wynikających z podstawy programowej języka polskiego realizowanej w szkołach zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz.U. Nr 51, poz. 458 ze zm.). Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. (organ błędnie podał datę roczną, powinno być 2007 r.) nr [...] Minister Edukacji Narodowej po rozpoznaniu odwołania E. D. utrzymał decyzję Podlaskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2006 r. w mocy. W uzasadnieniu decyzji Minister Edukacji Narodowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 9b Karty Nauczyciela warunkiem nadania nauczycielowi mianowanemu stopnia nauczyciela dyplomowanego jest: posiadanie wymaganych kwalifikacji, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Ponadto przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela przewiduje, że stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Natomiast te szczególne kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach podstawowych określa przepis § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. nr 155, poz. 1288 ze zm.) Organ wskazał, że nie można uznać studiów podyplomowych w zakresie edukacji humanistycznej ukończonych przez skarżącą w 2002 r. za studia podyplomowe z zakresu języka polskiego. Podano, że przy uwzględnieniu przygotowania merytorycznego E. D., wynikającego z ukończenia przez nią studiów magisterskich w zakresie wychowania przedszkolnego nie można uznać, że program studiów podyplomowych umożliwił jej uzyskanie wiedzy i umiejętności do nauczania języka polskiego. Program studiów podyplomowych nie obejmował bowiem całości zagadnień zawartych w szkolnym programie nauczania z tego przedmiotu, zaś zagadnienia z metodyki nauczania języka polskiego w szkole podstawowej zostały uwzględnione w programie studiów w niewielkim stopniu. Zatem, w ocenie organu wnioskodawczyni nie posiada kwalifikacji do nauczania języka polskiego. Niespełnienie zaś wymagań kwalifikacyjnych przez wnioskodawczynię uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej nadanie kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 670/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. D. na wyżej opisaną decyzję Ministra Edukacji z dnia [...] lutego 2007 r. wskazując, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Argumentując swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd wskazał, że istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy skarżąca w dacie wydania decyzji ostatecznej spełniała warunki do nadania jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W ocenie Sądu, przyjęcie przez organ, że skarżąca nie posiada kwalifikacji do nauczania języka polskiego, a tym samym nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych do nadania jej kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela znajduje uzasadnienie w obowiązującym prawie. Sąd podniósł, że prawidłowe są ustalenia organu co do tego, że skarżąca mająca ukończone wyższe studia magisterskie w zakresie wychowania przedszkolnego oraz przygotowanie pedagogiczne, w trakcie odbywania stażu na stopień nauczyciela dyplomowanego w okresie od 1 września 2000 r. do 31 maja 2003 r., nauczała w szkole w S. języka polskiego w okresie od 1 września 2002 r. do 31 maja 2003 r., nie posiadając do tego wymaganych kwalifikacji. Studia podyplomowe w zakresie edukacji humanistycznej, które ukończyła w dniu 28 czerwca 2003 r. w Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku nie są bowiem studiami z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć. Sąd równocześnie uznał za prawidłowe stanowisko organu, że studia te miały charakter jedynie uzupełniający dla osób posiadających już kwalifikacje do nauczania języka polskiego i historii. Ukończenie tych studiów, nie daje natomiast uprawnienia do nauczania tych przedmiotów w szkole podstawowej i gimnazjum. Zdaniem Sądu, na taką ocenę nie ma wpływu fakt, że Niepaństwowa Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Białymstoku na wydanym świadectwie ukończenia studiów podyplomowych podała informację, że uprawniają one do nauczania języka polskiego i historii w szkołach podstawowych i gimnazjach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2007 r. wniosła E. D. domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez błędną wykładnię § 4 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli - polegającą na błędnym przyjęciu, że studia podyplomowe w zakresie edukacji humanistycznej, ukończone przez skarżącą 28 czerwca 2003 r. nie są studiami z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć w rozumieniu ww. przepisu, gdyż dotyczą szeroko rozumianych nauk humanistycznych, więc mają charakter uzupełniający dla osób już posiadających kwalifikacje dla nauczania języka polskiego i historii. Tymczasem ani wykładnia językowa, ani systemowa i celowościowa nie uzasadnia przeciwstawienia i wzajemnego wykluczenia jezyka polskiego i nauk humanistycznych. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej opiera się o naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie: - art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233, art. 244 § 1 i 2 oraz 252 k.p.c. przez rozstrzyganie sprawy na podstawie nieudowodnionej przesłanki, że studia podyplomowe w zakresie edukacji humanistycznej w Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku nie obejmowały całości zagadnień zawartych w podstawie programowej nauczania języka polskiego. Świadectwo ukończenia studiów poświadcza jednak kwalifikacje skarżącej do nauczania historii i języka polskiego w szkołach podstawowych i gimnazjach. Wymaganego przeciwdowodu uzasadniającego tezę odmienną nie przedstawiono, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - przez zaakceptowanie, bez kontroli ich prawidłowości, błędnych ustaleń faktycznych organów administracji, że studia podyplomowe ukończone przez skarżącą nie dawały jej kwalifikacji do nauczania jeżyka polskiego, gdyż nie uwzględniały problematyki nauczania języka polskiego. Według załącznika do świadectwa ukończenia studiów z 4 stycznia 2006 r. w ramach edukacji humanistycznej najwięcej czasu przeznaczono jednak na język polski (36%) i historię (28%). Tak więc twierdzenie, że studia nie dawały słuchaczom kwalifikacji do nauczania w tym zakresie, jest dowolne i nieuzasadnione, - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Sąd uznając stanowisko organów za znajdujące uzasadnienie w obowiązującym prawie, nie wyjaśnił o jakie przepisy chodzi, a w szczególności nie przytoczył rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez E. D. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 670/07, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta ma usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ust. 1 i 3 k.p.a. przez przyjęcie za prawidłowe istotnych ustaleń faktycznych organów administracji bez dokonania wszechstronnej i wnikliwej analizy materiału zawartego w aktach sprawy, co powoduje że ocena tego materiału przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ma charakter arbitralny. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Wojewódzkiego Sądu wskazującym, że organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza co do znaczenia świadectwa ukończenia studiów podyplomowych jako dowodu urzędowego, którego treść wskazuje, że skarżąca nabyła kwalifikacje do nauczania języka polskiego i historii w szkołach podstawowych i gimnazjach. Co najmniej przedwczesne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznające prawidłowość oceny w tym zakresie przyjętej przez organy administracji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy nie została w pełni wyjaśniona. Zarówno organy orzekające w tej sprawie jak i Sąd I instancji nie odniosły się w wystarczający sposób do znajdującego się w aktach sprawy dokumentu tj. świadectwa ukończenia przez E. D. Niepaństwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2003 r. Dokument ten zaświadcza, że skarżąca ukończyła na Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku kwalifikacyjne dwusemestralne studia podyplomowe z zakresu edukacji humanistycznej uprawniające do nauczania języka polskiego i historii w szkołach podstawowych i gimnazjach z wynikiem bardzo dobrym. W załączniku do tego świadectwa w pkt IV podkreślone zostało, że w programie studiów uwzględniono treści nauczania języka polskiego i historii w szkole podstawowej i gimnazjum oraz zachowano właściwą liczbę godzin metodyki nauczania języka polskiego i historii. Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że dokument ten należy do kategorii dokumentów urzędowych. Dokumenty urzędowe natomiast korzystają z domniemania prawdziwości tzn., że dokument pochodzi od organu, który go wystawił oraz z domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Domniemanie zgodności tego co zostało w dokumencie stwierdzone przez organ od którego pochodzi, może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu (art. 76 § 3 k.p.a.). Organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Taka okoliczność występuje w przedmiotowej sprawie. Zasadnie zarzuca skarga kasacyjna, że zarówno Podlaski Kurator Oświaty w Białymstoku jak i Minister Edukacji Narodowej nie przeprowadzili skutecznego przeciwdowodu, który mógłby obalić treść świadectwa. Wspomnieć wypada, że k.p.a. nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Dopiero w razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Natomiast nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie, którego treść nie została obalona przeciwdowodem, stanowi naruszenie prawa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny przy rozstrzyganiu sprawy kwestię tą w istocie pominął. Nie przeanalizował biegu postępowania administracyjnego w tej sprawie w zakresie dowodowym, w aspekcie zasady dwuinstancyjności postępowania. Z akt sprawy wynika natomiast, że na etapie pierwszoinstancyjnego postępowania administracyjnego zwrócono się do Ministerstwa Edukacji i Nauki, tj. do urzędu obsługującego Ministra Edukacji i Nauki, będącego organem odwoławczym (wyższego stopnia) w tego rodzaju sprawach o wydanie opinii czy świadectwo ukończenia Studiów Podyplomowych Niepaństwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Białymstoku na Wydziale Pedagogiki w zakresie Edukacji Humanistycznej nr [...] z dnia 28 czerwca 2003 r., a więc to którym legitymuje się skarżąca, jest dowodem posiadania kwalifikacji do nauczania języka polskiego w szkole podstawowej. Wydaną opinię potraktowano jako wiążącą, i w treści uzasadnienia decyzji I instancji a potem II instancji powołano się na jej argumenty wskazując, że "studia podyplomowe w zakresie edukacji humanistycznej w Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku nie przygotowywały do pracy na stanowisku nauczyciela języka polskiego, bowiem nie obejmowały całości zagadnień właściwych dla języka polskiego, wynikających z podstawy programowej języka polskiego realizowanej w szkołach zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół" oraz że "te studia podyplomowe były studiami doskonalącymi dla nauczycieli posiadających kwalifikacje do nauczania języka polskiego i historii". Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął, że w istocie rozstrzygnięcie sprawy zostało przesądzone przed jej rozpatrzeniem - Podlaski Kurator Oświaty, jako organ I instancji w sprawie, po uzyskaniu w piśmie z dnia 7 kwietnia 2006 r. stanowiska Ministerstwa Edukacji i Nauki Departamentu Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli - pismem z dnia 12 kwietnia 2006 r. poinformował skarżącą, że w ocenie Ministerstwa Edukacji i Nauki ukończone przez nią studia w Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku nie przygotowywały do pracy na stanowisku nauczyciela języka polskiego, następnie pismem z dnia 28 sierpnia 2006 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania "w sprawie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego z powodu nieposiadania kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka polskiego w szkole podstawowej", po czym w dniu [...] września 2006 r. wydał decyzję odmawiającą skarżącej nadania takiego stopnia z tego samego powodu, a dalej Minister Edukacji Narodowej w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. (powinno być 2007 r.) utrzymał w mocy decyzję Podlaskiego Kuratora Oświaty powołując się na powyższe stanowisko Departamentu Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli Ministerstwa Edukacji i Nauki zawarte w piśmie z dnia 17 kwietnia 2006 r. oraz na przedstawienie skarżącej tego stanowiska przez Podlaskiego Kuratora Oświaty w piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r. Z akt sprawy wynika ponadto, że w wydaniu przez Ministra Edukacji Narodowej decyzji odwoławczej brała udział Dyrektor Departamentu Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli MEN, która była autorką wskazanej wyżej opinii prawnej Podlaskiemu Kuratorowi Oświaty w tej sprawie. Poza tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę treści znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pisma tejże Dyrektor Departamentu Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli MEN z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], skierowanego do Dziekana Niepaństwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Białymstoku. W piśmie tym wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania przez tę Szkołę świadectwa ukończenia studiów podyplomowych przez skarżącą (28 czerwca 2003 r.), na co trafnie powołuje się skarga kasacyjna, to autonomiczna uczelnia - przygotowując studia podyplomowe dla nauczycieli - rozstrzygała czy projektuje studia, których celem jest nadanie nauczycielom nowych dodatkowych kwalifikacji, czy też będą to studia służące doskonaleniu nauczycieli w zakresie którego posiadają oni pełne wymagane przepisami kwalifikacje oraz, że o charakterze studiów (kwalifikacyjnym lub doskonalącym) stanowi samodzielnie uczelnia, które je przygotowała i przeprowadziła, a decyzja o zatrudnieniu nauczyciela legitymującego się świadectwem ukończenia studiów podyplomowych do nauczania określonego przedmiotu należy do dyrektora szkoły. Pomijając powyższe pismo, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zwrócił także należytej uwagi na treść świadectwa w części w której stwierdza się, że skarżąca ukończyła "kwalifikacyjne" studia podyplomowe, uznając za prawidłowe stanowisko organu, że studia te miały charakter jedynie uzupełniający dla osób posiadających już kwalifikacje do nauczania języka polskiego i historii, bez uprawnień do nauczania tych przedmiotów w szkole podstawowej i gimnazjum. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna zasadnie zarzuca, że Wojewódzki Sąd Administracyjny bezkrytycznie podzielił pogląd organów administracji, że świadectwo Niepaństwowej Szkoły Pedagogicznej w Białymstoku przedstawione przez skarżącą nie jest dowodem posiadania kwalifikacji do nauczania języka polskiego w szkołach podstawowych i gimnazjach, mimo nieprzeprowadzenia skutecznego przeciwdowodu w tym zakresie oraz, że zaakceptował niekorzystne dla skarżącej ustalenia faktyczne organów administracji bez dokonania wszechstronnej i wnikliwej kontroli ich prawidłowości, a także zasadnie zarzuca lakoniczność i ogólnikowość uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Powyższe uchybienia z zakresu postępowania powodują, że w przedmiotowym stanie sprawy przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, aczkolwiek podzielić należy pogląd autora skargi kasacyjnej, że nauka o języku i literaturze wchodzi w zakres nauk humanistycznych. Z powyższych względów uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.