I SA/Bk 220/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 lipca 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. Decyzją z [...] października 2006 r., nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił R. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą PUH R. [...], kwoty zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Organ kontroli skarbowej zakwestionował koszty uzyskania przychodu, na skutek nierzetelnego księgowania kosztów zakupu paliwa do używanych w działalności gospodarczej środków transportowych. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów wprowadzono bowiem 14 faktur na zakup oleju napędowego. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że w Spółce "F." brak kopii tych faktur. Nie są one ujęte w rejestrze sprzedaży VAT i nie były też rozliczane w złożonych przez tę Spółkę deklaracjach VAT-7. Natomiast pod numerami i w terminach wystawienia tych faktur znajdują się kopie faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Dokumentują one sprzedaż różnego asortymentu towarów – nie tylko oleju napędowego - o innych wartościach netto i podatku od towarów i usług, niż uwzględnione na fakturach będących w posiadaniu R. K. Na podstawie zeznań świadków, w tym pracownika Stacji Paliw "F.", organ kontroli skarbowej ustalił, że w 14 wystawionych na rzecz R. K. fakturach VAT stwierdzono nieprawdę. Faktury te był wystawione za odpłatnością – 5 groszy za każdy litr wykazanego w nich oleju napędowego. W konsekwencji faktury te, zdaniem organu kontroli skarbowej, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o wynikający z nich podatek naliczony. Po rozpoznaniu sprawy w drugiej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] lutego 2007r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Organ odwoławczy stwierdził, że podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturze dokumentującej nabycie towarów i usług. W niniejszej sprawie zostało zaś udowodnione, iż w rzeczywistości nie było sprzedaży, którą ma dokumentować 14 zakwestionowanych faktur VAT. Odnosząc się zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że w przesłuchaniach pracowników firmy "F." oraz pracowników firmy R. K. brał udział pełnomocnik skarżącego, który miał możliwość zadawania pytań świadkom, w celu dogłębnego wyjaśnienia ewentualnych spornych kwestii. W odniesieniu do zeznań M. O. organ nie kwestionował faktu, że świadek zmienił je w toku postępowania. Podkreślił jednak, że przy ponownym przesłuchaniu tego świadka przyznał on, że jego wcześniejsze zeznania nie były zgodne z prawdą, a zeznawał tak, gdyż obawiał się poniesienia konsekwencji swojego postępowania. Świadek przyznał, iż wszystkie kwestionowane faktury będące w dokumentacji firmy R. K. wystawił sam, fałszując między innymi podpisy innych pracowników Stacji "F.". Zeznał, że faktury te nie dokumentują faktycznej sprzedaży paliwa, opisał przy tym proceder wystawiania tych faktur. Organ odwoławczy podkreślił, że świadek M. O., za poświadczenie nieprawdy w ten sposób, że wielokrotnie wystawił faktury VAT na sprzedaż przez Stację Paliw "F." na rzecz firmy R. K. oleju napędowego, podczas gdy faktycznie takich sprzedaży nie dokonał i podrobił na tych fakturach podpisy właściciela oraz innych pracowników Stacji "F.", a następnie wydał skarżącemu te faktury w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej, został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z [...] kwietnia 2006 r. (sygn. akt III K [...]). Zdaniem organu odwoławczego za wiarygodnością powtórnych zeznań M. O. przemawiają także inne dowody zgromadzone w trakcie kontroli, tj. brak kopii faktur VAT w dokumentacji księgowej Stacji Paliw "F.", zeznania właściciela i pracowników Stacji "F.", zeznania kierowców zatrudnionych w firmie R. K. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu dowodowym nie zostały pominięte żadne istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a działanie organu pierwszej instancji, badającego przedmiotową sprawę, znajduje oparcie w obowiązującym stanie prawnym. Materiał dowodowy został zgromadzony w rozmiarze wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Wnioski płynące z udokumentowanego stanu faktycznego wyciągnięto bazując na fakcie, że wynikały one nie z jednego, lecz z wielu źródeł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik R. K. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B., bądź stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 23 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez oszacowanie wysokości wydatków poniesionych na zakup oleju napędowego w wartościach adekwatnych do ceny oleju opałowego; – naruszono przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 9 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), poprzez pozbawienie podatnika prawa do ujęcia w ciężar kosztów wydatków związanych z zakupem 102.833 litrów oleju napędowego na łączną kwotę 255.929,00 złotych oraz pozostałych asortymentów na kwotę 1.490,17 złotych, w opisanym spornym stanie faktycznym, a więc nieuzasadnione nie uwzględnienie kosztów zakupu oleju napędowego jako kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; – art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 233 § 2 tejże ustawy, poprzez pominięcie faktu, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie wykonał zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej w B. zawartych w decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania; – naruszenia art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy w toku postępowania odwoławczego, mimo obowiązku wynikającego z tego przepisu, w sytuacji gdy zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, przy udziale strony, pracowników strony oraz sprzedawców stacji F., a nadto zachodziła konieczność sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania, szczególnie odnośnie naruszenia art. 193 § 1, 6 i 7 Ordynacji podatkowej, poprzez niezawarcie w protokole kontroli zastrzeżeń w zakresie nierzetelnego prowadzenia ksiąg przez podatnika, co skutkuje wadliwością wydanej na jego podstawie decyzji; pominięto również argumentację prawną strony w przedmiocie naruszenia art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez uznania za wadliwe ujęcia przez skarżącego w kosztach firmy wydatków związanych z zakupem paliwa według cen właściwych dla oleju opałowego; – art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie żądania strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy, – art. 122 Ordynacji podatkowej, art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, ograniczając dalece inicjatywę dowodową strony, – art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego oraz wnikliwego rozpatrzenia całego materiału; – art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, w tym zeznań świadków w osobach pracowników oraz właściciela firmy R. K., firmy "F.", a także firmy "E.". – art. 193 Ordynacji podatkowej, gdyż w protokole kontroli nie uchylono domniemania płynącego z treści tego przepisu; – art. 199 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania strony bez odebrania zgody strony na dokonanie takiej czynności; – art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zamieszczenie w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego odnośnie wszystkich poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie uznania, że transakcje zakupu oleju napędowego potwierdzone fakturami są fikcyjne. Autor skargi podniósł także, że odebrano stronie prawo do czynnego uczestniczenia w przesłuchaniu świadka M. O., poprzez niedopuszczenie do udziału w tym przesłuchaniu pełnomocników R. K., to jest: J. O., R. P., J. P.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że zarzuty skargi nie wnoszą istotnych i nieznanych dotychczas okoliczności mających wpływ na zmianę stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z regulacją art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części powoływanej w skrócie u.p.p.s.a., Sąd uchyli zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi: – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; – naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; – inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z wyżej wskazanych przesłanek. Organy skarbowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i odniosły do niego obowiązujące przepisy prawa. W sprawie nie zachodziły też przesłanki, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa – art. 145 § 1 pkt 2 i 3 u.p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi, dokonując ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie organy skarbowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego. Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest obowiązek podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 o.p.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest z kolei na zasadzie legalności i jawności. Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 192, art. 200 § 1 o.p.). Trzeci, równie istotny filar dowodzenia w postępowaniu podatkowym, stanowi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. Dodać przy tym należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208). W ocenie Sądu, dokonane w niniejszej sprawie ustalenia organów skarbowych nie naruszają wymienionych wyżej reguł postępowania dowodowego. W szczególności Sąd nie podziela sformułowanego w skardze zarzutu niepodjęcia przez organy skarbowe koniecznych i niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie sprawy. W przedmiotowej sprawie organy skarbowe w sposób niebudzący wątpliwości Sądu wykazały, że zakwestionowane u podatnika 14 faktur VAT nie dokumentuje rzeczywistego zakupu oleju napędowego. Tym samym słusznie stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 9 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), poprzez pozbawienie podatnika prawa do ujęcia w ciężar kosztów wydatków związanych z zakupem 102.833 litrów oleju napędowego na łączną kwotę 255.929,00 złotych oraz pozostałych asortymentów na kwotę 1.490,17 złotych. Sad pragnie zwrócić uwagę, iż jednym z dowodów, który potwierdza to stanowisko, są złożone przed organem kontroli skarbowej 14 listopada 2005 r. zeznania pracownika stacji "F." – M. O. Świadek ten zeznał wtedy, że wszystkie kwestionowane faktury będące w dokumentacji firmy skarżącego wystawił on sam, fałszując między innymi podpisy innych pracowników Stacji. Faktury te nie dokumentują faktycznej sprzedaży paliwa. Skarżący uzgodnił z nim, że za każdy litr oleju napędowego wykazany w wystawionej fakturze odpłatność na jego rzecz wynosić będzie 5 groszy. Proceder ten trwał od 2001 r. do 2004 r. Świadek zeznał również, że o wystawianiu faktur bez faktycznej sprzedaży oleju napędowego nie informował właściciela Stacji Paliw "F." Pana G., inni pracownicy Stacji również nie wiedzieli o wystawianiu tzw. "pustych faktur". Świadek stwierdził, że do sporządzania faktur wykorzystywał komputer używany na Stacji "F.". Drukował fakturę bez wystawiania paragonu fiskalnego, gdyż wówczas system komputerowy umożliwiał wprowadzenie zmian na wcześniej wystawionych fakturach w zakresie zmiany nabywców, asortymentu, ilości i wartości towaru. Z tego też względu faktury, które zostały wystawione na firmę skarżącego, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, mają te same numery, daty, co faktury wystawione dla innych odbiorców. Po wystawieniu fikcyjnej faktury na rzecz firmy R. K. świadek stemplował je pieczęcią Stacji "F.", nanosił podpisy - również za pozostałych pracowników Stacji, których imiona i nazwiska wpisywał jako wystawców, kopie faktur niszczył, a oryginały przekazywał skarżącemu osobiście. Istotnie, powyższe zeznania M. O. różnią się od zeznań tego świadka, złożonych 21 kwietnia 2005 r. Organy skarbowe przekonująco jednak uzasadniły, dlaczego dały wiarę zeznaniom z 14 listopada 2005 r. Wywody w tym zakresie są logiczne i pozostają w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Przekonujące są też, argumenty dotyczące odmowy przeprowadzenia konfrontacji świadka M. O. z pracownikami firmy R. K. Potwierdzeniem poczynionych przez organy skarbowe ustaleń jest powołany przez nie prawomocny już wyrok Sądu Rejonowego w B. z [...] kwietnia 2006 r. w sprawie o sygn. III K [...]. Wbrew zawartym w skardze twierdzeniom, wyrok ten jednoznacznie potwierdza opisywany przez M. O. przed organem kontroli skarbowej proceder wystawiania przez niego pustych faktur na rzecz firmy R. K. Sąd karny uznał M. O. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. między innymi, że w nieustalonych dniach w okresie od lutego 2001 r. do listopada 2004 r. w Ł., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, jako pracownik Stacji Paliw "F." w Ł., uprawniony do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę, w ten sposób, że wielokrotnie wystawił faktury VAT na zakup przez firmę Usługi Transportowe R. K. łącznie 473091 litrów oleju napędowego na łączną kwotę 1202380,39 zł, podczas gdy faktycznie takich sprzedaży oleju napędowego w/w firmie nie dokonał i podrobił na nich podpisy innych pracowników uprawnionych do wystawiania faktur J. W., R. R., M. T. oraz właściciela Stacji Paliw "F." K. S. G., a następnie wydał w/w faktury VAT w/w firmie w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie nie niższej niż po 0,05 zł od fikcyjnie wpisanego każdego litra oleju napędowego do faktury VAT, w łącznej kwocie nie niżej niż 23654,55 zł. ( k. 37 – tom II akt administracyjnych sprawy). Powyższego wyroku sądu karnego nie mógł też pominąć Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 11 u.p.p.s.a, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego w postępowaniu karnym oznacza, że sąd administracyjny nie może podważać ustaleń, których dokonał sąd karny, co do popełnienia przestępstwa. Sąd administracyjny jest związany sentencją skazującego wyroku karnego. Nie jest natomiast związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku karnego. Uzasadnienie nie ma mocy wiążącej, ponieważ jest jedynie przejawem dochodzenia do rozstrzygnięcia. Dlatego też w tej sprawie nie ma w istocie znaczenia, czy uzasadnienie wyroku karnego zostało sporządzone, czy nie. Należy zauważyć, że w sentencji wskazanego wyroku Sądu Rejonowego w B. z [...] kwietnia 2006 r. zawarto opis czynu przypisanego M. O. Mając na uwadze prawomocny wyrok skazujący M. O., organy skarbowe prawidłowo i logicznie zinterpretowały też złożone w postępowaniu skarbowym zeznania pracowników i właściciela stacji "F." oraz zeznania pracowników firmy skarżącego. Prawidłowo oceniono także zeznania D. C. – pracownika firmy "E.". Należy przy tym zgodzić się z organami skarbowymi, iż przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kwestia ewentualnego nabywania przez skarżącego oleju opałowego od tej firmy w miejsce oleju napędowego, wskazanego w kwestionowanych fakturach. Istotą tej sprawy jest to, że 14 zakwestionowanych faktur VAT dokumentuje czynności, które nie zostały dokonane i z tego powodu podatnik nie mógł ująć w ciężar kosztów wydatków związanych z zakupem 102.833 litrów oleju napędowego na łączną kwotę 255.929,00 złotych oraz pozostałych asortymentów na kwotę 1.490,17 złotych. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi dotyczące niedopuszczenia do udziału w przesłuchaniu M. O. pełnomocników skarżącego: J. O., R. P., J. P.. Po pierwsze fakt, że pełnomocnicy ci, będący pracownikami skarżącego, nie zostali dopuszczeni do udziału w przesłuchaniu świadka nie powoduje, że strona pozbawiona była prawa do czynnego udziału w czynności. Skarżący był bowiem reprezentowany w trakcie przesłuchania świadka przez pełnomocnika M. C., który miał możliwość zadawania świadkowi pytań w celu dogłębnego wyjaśnienia wszelkich istotnych i spornych kwestii. Po drugie, fakt niedopuszczenia do udziału w przesłuchaniu świadka pracowników skarżącego wyjaśniony został potrzebami, toczącego się wówczas postępowania karnego. Po trzecie, nie ma on wpływu na ocenę zeznań tego świadka, z uwagi na wskazane powyżej ustalenia skazującego wyroku karnego. Na marginesie tylko można dodać, że udział w czynności przesłuchania M. O. pracowników skarżącego, prowadziłby w rezultacie do czynności przypominającej konfrontację. Pełnomocnik skarżącego wnosił o dopuszczenie ich do udziału w czynności w charakterze kolejnych pełnomocników strony, a autor skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wskazywał, że "w toku postępowania strona dążyła do przeprowadzenia przesłuchania ( na kształt konfrontacji ) Pana O. oraz kierowców firmy R[...].". Tymczasem konfrontacja jest jednoczesnym przesłuchaniem kilku osób w charakterze świadków. Podkreślenia wymaga, że osoby konfrontowane występują w tej czynności w charakterze świadków, nie zaśw charakterze pełnomocników strony. Przeprowadzenie czynności w formie, jakiej domagał się pełnomocnik skarżącego, prowadziłoby w rezultacie do przeprowadzenia konfrontacji świadka z pełnomocnikami skarżącego. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 23 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez "oszacowanie wysokości wydatków poniesionych na zakup oleju napędowego w wartościach adekwatnych do ceny oleju opałowego". Stosownie bowiem do treści przywołanego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3 art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania, przy czym określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania ( § 5 art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ). W ocenie Sadu organy skarbowe słusznie oceniły na potrzeby przedmiotowej sprawy, iż Pan R. K. dokonywał znacznych zakupów ilości oleju opałowego. Fakt, iż było to w okresie wcześniejszym, nie powoduje iż szacowanie organów skarbowych nie zmierzało do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. W każdym razie sam skarżący w skardze, poza podważaniem przyjętej metody, również nie zaproponował własnej wartości, która jego zdaniem byłaby najbardziej zbliżona do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Niezasadne są również wszystkie pozostałe zarzuty skargi. Działania organów w niniejszej sprawie Sąd ocenił jako obiektywne i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski. Strona miała też zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy nie miał obowiązku przeprowadzania rozprawy, a poczynione w sprawie ustalenia faktyczne znalazły pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy organy prawidłowo zastosowały też przywołane w skardze przepisy prawa materialnego. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.