III SA/Łd 233/07

Dnia 5 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odsetek od należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy zwrotu odsetek pobranych przez organ celny z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych oraz odmowy zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 233/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. uznał zgłoszenie celne Spółki A SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru i określił kwotę wynikającą z długu celnego – 355,00zł oraz kwotę podatku od towarów i usług. W dniu 16 grudnia 2004r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, a w dniu 17 marca 2005r. nastąpiło zajęcie rachunku bankowego Spółki i wyegzekwowanie kwoty należności celnej i podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, zgodnie z decyzją z dnia [...] Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. wydał decyzję Nr [...], w której orzekł o umorzeniu postępowania celnego i podatkowego dotyczącego zgłoszenia celnego Spółki A z dnia [...] z uwagi na upływ terminu do wydania decyzji, określonego w art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Spółka A wystąpiła w dniu 25 kwietnia 2006r. z wnioskiem o zwrot wyegzekwowanych od niej, na podstawie decyzji z dnia [...] , kwot długu celnego (389,50zł) i podatku VAT (353,30zł) wraz z należnymi odsetkami ustawowymi. Pismem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. poinformował Spółkę, iż nie jest organem właściwym w sprawie dokonania zwrotu podatku VAT, a zgodnie z art. 171 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w sprawie zwrotu tego podatku należy wnieść odrębne podanie do właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 207 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 246 § 2 i § 4, art. 249, art. 250 § 3, art. 252, art. 252¹ art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) , art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.), dokonał zwrotu cła w kwocie 355,00zł oraz odmówił zwrotu odsetek pobranych przez organ celny z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych i zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na treść art. 250 § 3 i art. 249 Kodeksu celnego i stwierdził, iż warunkiem koniecznym do dokonania zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych i zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych jest wystąpienie błędu po stronie organu celnego przy ustalaniu kwoty należności celnych. Organ podniósł, iż w przedmiotowej sprawie ustalenie prawidłowej kwoty należności celnych wiązało się ze zmianą klasyfikacji taryfowej towaru o nazwie Multipower L- Carnitine Pack Ananas, zgłoszonego w poz. 1 zgłoszenia celnego z dnia [...] Organ celny I instancji wskazał w decyzji z dnia [...] , iż prawidłowym kodem PCN dla tego towaru jest kod 170490990, a nie kod 210690920 zadeklarowany przez stronę. Powyższa zmiana klasyfikacji nie została zakwestionowana przez organ II instancji, a uchylenie decyzji z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wiązało się z koniecznością ustalenia, czy w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] istnieje podstawa do zastosowania zawieszonych stawek celnych, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej. W odwołaniu z dnia 25 lipca 2006r. Spółka A zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zastosowanie nieobowiązujących przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, a w razie nie uznania tego argumentu, naruszenie art. 249 i 250 § 3 ustawy Kodeks celny poprzez niewłaściwą ocenę przyczynienia się strony do ustalenia kwoty należności celnych. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w częściach dotyczących odsetek za nieterminowe uiszczenie należności celnych oraz zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych. Odnosząc się do przesłanek wynikających z art. 249 i 250 § 3 Kodeksu celnego, Spółka podniosła, iż uchylenie przez organ nadzoru decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia oznaczało, że Dyrektor Izby Celnej nie zaakceptował takiego rozstrzygnięcia. Dodatkowo strona podniosła, iż preparat o nazwie Multipower L- Carnitine Pack Ananas był różnie przez organy celne klasyfikowany i zdarzało się, że Naczelnik Urzędu Celnego sam przeklasyfikowywał ten produkt do kodu 210690920 – dotyczy to np. decyzji z dnia [...] , [...] i [...] Preparat ten był również klasyfikowany przez organy celne do kodu PCN 292390000. W ocenie Spółki, skoro organy celne same nadawały temu preparatowi trzy różne kody PCN taryfy celnej, to niewątpliwie błąd leży po stronie organu, a nie strony skarżącej. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne stanowi podstawę do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy Kodeks celny, bowiem dług celny powstał w przedmiotowej sprawie przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 249 i 250 § 3 ustawy Kodeks celny warunkiem koniecznym do dokonania zwrotu odsetek oraz zapłaty odsetek było wystąpienie błędu po stronie organu celnego przy ustalaniu kwoty należności celnych, a także nieprzyczynienie się strony do powstania tego błędu. Podniósł, iż przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie było związane z zakwestionowaniem przez organ odwoławczy zmienionej klasyfikacji taryfowej preparatu Multipower L- Carnitine Pack Ananas, lecz wynikało z konieczności ustalenia czy do innych towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] zaklasyfikowanych do kodu 210690920 istniała podstawa do zastosowania zawieszonych stawek celnych. Odnosząc się do zarzutu, iż organy celne wielokrotnie same przekwalifikowywały powyższy produkt do kodu 210690920, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że jedynie w pierwszej decyzji wskazanej przez stronę – z dnia [...] – Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. zaklasyfikował powyższy produkt do kodu 210690920, a począwszy od roku 2004 utrwaliła się klasyfikacja taryfowa preparatu Multipower L- Carnitine Pack Ananas do kodu 170490990. Wobec powyższego zdaniem organu, nie można uznać, iż niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu, a strona w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Spółka A zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 120 i 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne powołanie się na treść art. 249 i 250 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny i wniosła o uchylenie w całości decyzji z dnia [...]. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca podniosła, iż w żaden sposób nie można jej zarzucić przyczynienia się do błędnego ustalenia kwoty należności celnej w decyzji z dnia [...] , gdyż z całą pewnością umorzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [...] z powodu przedawnienia nie nastąpiło z winy Spółki. Istotne w sprawie, zdaniem strony, jest to, że organ celny zwrócił Spółce pobraną uprzednio należność celną, co wskazuje, iż pobranie to ostatecznie okazało się niezasadne. Ponadto, preparat o nazwie Multipower L- Carnitine Pack Ananas klasyfikowany był do różnych kodów także przez organy celne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 lipca 2007r. pełnomocnik Spółki A sprecyzował żądanie skargi w ten sposób, że wnosi o uchylenie decyzji w tej części, w której odmawia ona Spółce zwrotu odsetek pobranych przez organ celny oraz odmawia zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych i oświadczył, iż w tym zakresie popiera skargę. Pełnomocnik wyjaśnił również, iż sprawa dotycząca zwrotu podatku VAT, pobranego na podstawie decyzji z dnia [...] toczy się odrębnie przed organami podatkowymi, lecz nie posiada dokładnych informacji czy już została zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, oceniając czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ celny naruszył przepisy prawa procesowego, a mianowicie art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 249 i 250 § 3 tej ustawy, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, iż organ celny bezpodstawnie powołał się w niniejszej sprawie na treść art. 249 i 250 § 3 ustawy Kodeks celny. Przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny faktyczne utraciły moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623). Jednak art. 26 tej ustawy stanowi, iż przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W ocenie Sądu, użycie przez ustawodawcę w treści cytowanego wyżej przepisu określenia "sprawy dotyczące długu celnego", oznacza, iż intencją było, aby dotychczasowe przepisy miały zastosowanie nie tylko do spraw, których przedmiotem jest określenie kwoty długu celnego, lecz również do wszelkich spraw, które z długiem celnym mają związek. Niewątpliwie kwestia zwrotu odsetek pobranych przez organ celny z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych oraz zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych mieści się w zakresie pojęciowym tego przepisu. Skoro bezspornym jest, iż w przedmiotowej sprawie dług celny powstał przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, to sprawa powinna być zatem rozpatrywana na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Zagadnienie zwrotu odsetek unormowane jest w art. 249 Kodeksu celnego, który stanowi, iż nie podlegają zwrotowi odsetki, które zostały pobrane z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. Na podobnych zasadach unormowana została kwestia odsetek od zwracanych należności celnych przywozowych w art. 250 § 3 Kodeksu celnego, stanowiącym, iż od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. Z zestawienia treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że organ celny zobowiązany jest do zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych jak i zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych, w sytuacji, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki: 1/ niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu, 2/ dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. Przepisy Kodeksu celnego nie definiują pojęcia "błędu organu celnego" w rozumieniu art. 249 i 250 § 3. Na tle art. 250 § 3 Kodeksu celnego zapadło orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2003r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 36/02 (opubl. ONSA 2004/2/77), w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, iż brak jest przesłanek, by ograniczać pojęcie błędu jedynie do pomyłki rachunkowej organu celnego. Sąd powołał się na Uniwersalny słownik języka polskiego (Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa 2003, tom I, s. 285), z którego wynika, iż w języku potocznym błąd obejmuje między innymi niezgodność, odstępstwo od normy, pomyłkę. Sąd rozpoznający obecnie niniejszą sprawę w pełni powyższy pogląd podziela. Zdaniem Sądu, o błędzie organu możemy mówić wtedy, gdy wadliwe postępowanie organu celnego doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia kwoty należności celnej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. Nr [...] z dnia [...] , uznająca zgłoszenie celne z dnia [...] za nieprawidłowe i stanowiąca podstawę do wyegzekwowania od strony kwoty niedoboru należności celnych w wysokości 355,00zł wraz z odsetkami za zwłokę, uchylona została decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Następnie, z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, postępowanie celne i podatkowe dotyczące zgłoszenia celnego z dnia [...] zostało umorzone. Powyższe oznacza, iż przestała istnieć podstawa prawna do żądania od strony zapłaty kwoty niedoboru należności celnych w wysokości 355,00zł, a Spółka uzyskała roszczenie o zwrot tej kwoty. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy prowadzi do wniosku, iż kwota należności celnych określona w decyzji z dnia [...] , ustalona została przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nieprawidłowo, na skutek błędu tego organu. Skoro bowiem decyzja Nr [...] z dnia [...] została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, należy przyjąć, iż w ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. dokonał błędnych ustaleń w zakresie wymaganej kwoty należności celnej, a dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe oznacza, iż organ ceny I instancji wadliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co skutkowało uchyleniem decyzji w całości, a więc również w zakresie klasyfikacji preparatu Multipower L-Carnitine Pack Ananas i ustalonej kwoty długu celnego. Za nieistotną Sąd uznał podnoszoną przez organ okoliczność, iż uchylając decyzję z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie zakwestionował w uzasadnieniu decyzji klasyfikacji taryfowej towaru Multipower L-Carnitine Pack Ananas ani zastosowanej wobec tego towaru stawki celnej, lecz zalecił ustalenie czy w stosunku do innych towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] istniała podstawa do zastosowania zawieszonych stawek celnych. Skoro organ II instancji podważył wyliczoną w decyzji z dnia [...] kwotę należności celnych, nie można uznać, iż była ona "częściowo" prawidłowa. Kolejnym uchybieniem organu było opieszałe prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które w konsekwencji doprowadziło do umorzenia tego postępowania z uwagi na upływ terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, iż w niniejszej sprawie niewłaściwe ustalenie kwoty długu celnego spowodowane zostało błędem organu celnego. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zaistniała również druga przesłanka dająca podstawę do zwrotu odsetek pobranych przez organ celny z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych oraz zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych, tzn. nie można zarzucić stronie skarżącej, iż przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności celnych. Przyczynienie się dłużnika w rozumieniu art. 249 i 250 § 3 Kodeksu celnego nie może bowiem dotyczyć jakiegokolwiek błędu w administracyjnym postępowaniu, lecz błędu którego skutkiem było niewłaściwe ustalenie należności. Omawiane przepisy, dla odmowy zwrotu i zapłaty odsetek w warunkach popełnienia przez organ błędu, w wyniku którego doszło do niewłaściwego ustalenia (zawyżenia) kwoty należności celnych wymagają, by istniał normalny związek przyczynowy między zaistnieniem błędu a przyczynieniem się do błędu ze strony dłużnika (patrz wyrok NSA z dnia 21 lipca 2005 w sprawie o sygn. akt I GSK 499/05, niepubl.). Z ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, iż błąd organu celnego polegał na nieprawidłowym ustaleniu kwoty należności celnych w decyzji z dnia [...] Podwyższenie kwoty należności celnych w tej decyzji związane było ze zmianą klasyfikacji taryfowej preparatu Multipower L-Carnitine Pack Ananas. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. zaklasyfikował opisany wyżej towar do kodu PCN 170490990, zamiast zadeklarowanego przez stronę: 210690920. Istotne jest, co wykazała strona skarżąca, iż we wcześniejszej decyzji z dnia [...] Nr [...] organ celny I instancji stwierdził, iż preparat Multipower L-Carnitine Pack Ananas winien być klasyfikowany właśnie do kodu 210690920. Skoro Spółka w zgłoszeniu celnym z dnia [...] zadeklarowała kod towaru, odpowiadający wcześniejszym ustaleniom organu, brak jest podstaw by przyjąć, iż przyczyniła się do zmiany klasyfikacji taryfowej tego towaru. Okoliczność podnoszona przez Dyrektora Izby Celnej, iż począwszy od roku 2004 klasyfikacja taryfowa produktu Multipower L-Carnitine Pack Ananas dokonywana była przez organy celne jednolicie do kodu PCN 170490990, nie może mieć znaczenia w sprawie, gdyż Spółka A dokonywała zgłoszenia celnego [...] i wtedy mogła opierać się jednie na decyzjach organu sprzed tej daty. Ponadto, stwierdzenie organu, iż jednolita klasyfikacja przedmiotowego towaru dokonywana była przez organy celne począwszy od roku 2004r, świadczy o tym, że przed tym rokiem klasyfikacja preparatu Multipower L-Carnitine Pack Ananas nie była jednakowa. Trudno zatem wymagać od strony, by w deklaracji celnej sporządzonej w roku 2002, wskazała kod towaru zgodny z ustaleniami organów, skoro jednolitych ustaleń nie było. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, iż strona skarżąca przyczyniła się do powstania błędu popełnionego przez organ. Nie można bowiem również uznać, iż Spółka miała jakikolwiek wpływ na długotrwałe prowadzenia postępowania administracyjnego, które doprowadziło do upływu terminu z art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Sąd uznał zatem, iż organ celny błędnie zinterpretował przepisy art. 249 i 250 § 3 Kodeksu celnego oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Stanowi to naruszenie przepisów art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów art. 249 i 250 § 3 ustawy Kodeks celny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. w części objętej skargą. Mając na uwadze to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 ww. ustawy, Sąd zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. kwotę 100,00zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny winien ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy, uwzględniając wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz wydać stosowne rozstrzygnięcie.