I OSK 1729/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 234/07 w sprawie ze skarg T. T., A. M., A. M. i P. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz T. T., A. M., A. M. i P. W. po 180 (sto osiemdziesiąt) złotych dla każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 234/07, po rozpoznaniu skargi T. T., A. M., A. M. i P. W. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie tego samego organu z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2005 r. A. S.-W. i P. W., właściciele nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha i [...] o powierzchni [...] ha, wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy w C. o wyrażenie zgody na podział nieruchomości, wskazując, iż w dniu [...] czerwca 2005 r. została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Burmistrz Miasta i Gminy C. zawiesił postępowanie dotyczące podziału nieruchomości na okres 3 miesięcy, wskazując w uzasadnieniu, że w dniu [...] kwietnia 2004 r. została podjęta przez Radę Miejską w C. uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania terenu położonego w sołectwie S. - P. W dniu [...] października 2005 r. P. W. zwrócił się o wydanie opinii w formie postanowienia na podział działki nr [...] oraz [...] zgodnie z załączonym wstępnym projektem podziału. Burmistrz Gminy i Miasta w C. na podstawie art. 93 ust. 5 oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm., zwanej dalej u.g.n.) postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. zaopiniował pozytywnie podział nieruchomości zgodnie z załączonym wstępnym projektem podziału działki nr [...] na [...] działki (od numeru [...] do numeru [...], w tym 9 działek przeznaczonych na ulice - drogi publiczne gminne i dwie działki z przeznaczeniem pod ogólnodostępną zieleń a pozostałe pod projektowaną zabudowę), natomiast działkę nr [...] na dwie działki (nr [...]- jako ulicę - drogę publiczną gminną i [...]- pozostałą część). W dniu [...] listopada 2005 r. A. S. – W. i P. W. ponownie zwrócili się o wydanie decyzji podziałowej na działki [...] i [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. Burmistrz Gminy i Miasta C. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki [...] i [...] i następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. zatwierdził ten projekt. Pismem z dnia [...] września 2006 r. Rada Miejska w C. zwróciła się do Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o zbadanie zgodności z prawem decyzji o podziale nieruchomości. Na skutek tego pisma Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] listopada 2005 r., a następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdziło jego nieważność. W wyniku rozpatrzenia wniosku P. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach postanowieniem dniu [...] lutego 2007 r. utrzymało w mocy swoje wcześniejsze postanowienie. Skargi na to postanowienie, wnieśli T. T., A. M., P. W. i A. M. Zarzucili mu naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego oraz "naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 159 k.p.c. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki trwałości i niewzruszalności postanowienia" a także naruszenie przepisów prawa materialnego (jednakże bez ich sprecyzowania). Do skargi przyłączyli się uczestnicy: U. P., J. J., E. R., D. W., M. B. i S. M.. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zarządził połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylając zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające stwierdził, że nie można było uznać, iż postanowienie Burmistrza Miasta C. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium upatruje go przede wszystkim w tym, że Burmistrz nie zawiesił postępowania na okres 12 miesięcy, do czego był zobowiązany przepisem art. 94 ust. 2 u.g.n. W związku z tym Sąd wskazał, że po wejściu w życie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami występowały w orzecznictwie wątpliwości, co do tego, czy postanowienie opiniujące projekt podziału jest czy też nie jest wydawane w samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Dopiero z biegiem czasu wyłonił się dominujący pogląd, iż postanowienie to jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości i że w związku z tym nie stosuje się do niego art. 106 k.p.a. Oczywiście błędne w świetle aktualnego orzecznictwa traktowania przez Burmistrza postępowania mającego na celu wydanie opinii jako samodzielnego postępowania nie może usprawiedliwiać wydania przez niego tej opinii bez wcześniejszego zawieszenia postępowania na okres do czasu uchwalenia planu miejscowego. Jednakże okoliczność ta świadczy o tym, iż same przepisy normujące tryb wydawania opinii nie są jednoznaczne. Dlatego też, zdaniem Sądu, naruszenie art. 94 ust. 2 polegające na wydaniu opinii bez wcześniejszego zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu zagospodarowania, lecz nie dłużej niż na okres 12 miesięcy, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Jak wskazał dalej Sąd, co prawda w dacie wydawania opinii działka 45/1 w ewidencji gruntów figurowała jako pastwiska i grunty zadrzewione, wobec czego zdaniem SKO przepisy o jej podziale nie mogły mieć zastosowania, jednak art. 92 ust. 1 u.g.n. po słowach "chyba, że" dopuszcza możliwość stosowania przepisów do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, gdy zachodzi konieczność wydzielenia nowych dróg. Z uzasadnienia postanowienia opiniującego wynika jednoznacznie, że podział działki [...] na dwie części związany jest z tym, że po wydzieleniu działka [...] ma być przeznaczona pod połączenie i poszerzenie drogi publicznej oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu S. nr [...] z drogą [...]. Sąd wskazał, iż o nieważności decyzji, czy postanowienia można mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z takim naruszeniem, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Dlatego też rozważenia wymagały skutki, jakie wywarło postanowienie wydane w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. Jego skutek sprowadza się do tego tylko, że organ, który pozytywnie zaopiniuje projekt podziału nieruchomości, jest swoją opinią związany, jednakże z chwilą na przykład uchwalenia planu zagospodarowania wydane postanowienie opiniujące przestaje wiązać. W ocenie Sądu te w sumie bardzo ograniczone skutki, jakie wywołuje samo postanowienie opiniujące przemawiają również za uznaniem, iż mimo naruszenia przez Burmistrza przy wydawaniu tego postanowienia wynikającego z art. 94 ust. 2 u.g.n. obowiązku zawieszenia postępowania nie można tu mówić o rażącym naruszeniu art. 94 ust. 2 u.g.n. Sąd zauważył też, iż chociaż samo postanowienie nie wywoływało nieodwracalnych skutków, jednakże po jego wydaniu zapadła ostateczna decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości. W odniesieniu do dawnej działki [...] decyzja ta wywołała już nieodwracalne skutki prawne. W wyniku bowiem obrotu cywilnego doszło do sprzedaży nowoutworzonych działek kilkudziesięciu osobom. Tak więc aktualnie działka [...] nie istnieje, jej ponowne powstanie jest niemożliwe, stąd ponowne opiniowanie jej podziału i tak byłoby bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny c na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej - p.p.s.a) uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając mu: - obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że niedopełnienie przez organ gminy obowiązku zawieszenia w trybie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami postępowania opiniującego wstępny projekt podziału, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, - obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez błędne ,,wskazanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylonymi postanowieniami naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdy tymczasem naruszenie takie nie miało miejsca, - obrazę art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak wskazania naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a do tego zobowiązuje Sąd powołany przepis ustawy. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjne Rada Miejska w C. w dniu [...] kwietnia 2004 r. podjęła uchwałą nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w sołectwie S., w przysiółku P. Uchwała ta wyprzedziła więc wniosek stron o podział złożony w czerwcu 2005 r. Dla działki nr [...] decyzją Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] czerwca 2005 r. zostały ustalone warunki zabudowy. Dla działki nr [...] decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wydana, a tylko taka decyzja uzasadniałaby podział ten działki rolnej z przeznaczeniem pod drogę, o której mowa w art. 92 ust. 1 u.g.n. Brak planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji celu publicznego w odniesieniu do działki nr [...] dowodzi, że działka ta w świetle art. 92 ust. 2 u.g.n. będąc działką rolną podlegała na podstawie tegoż art. 92 ust. 1 wyłączeniu spod przepisów tej ustawy regulujących podziały nieruchomości. W tym stanie faktycznym postanowienie opiniujące pozytywnie wstępny projekt podziału działki nr [...] rażąco narusza przepis powołany w ocenianym postanowieniu tj. art. 94 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 u.g.n. Art. 92 ust. 1 u.g.n. wyłącza spod działania przepisów rozdziału "Podziały nieruchomości", w przypadku braku planu, obszary wykorzystywane na cele rolne i leśne tj. wykazane w ewidencji gruntów (jak stanowi art. 92 ust. 2 tej ustawy) jako grunty rolne i leśne, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. A skoro działka nr [...] w S. jest takim gruntem, art. 94 ust. 1 i inne z tego rozdziału u.g.n. nie mają do tej działki zastosowania. Kolegium wykazało w uchylonych zaskarżanym wyrokiem postanowieniach, że badane postanowienie opiniujące rażąco narusza art. 94 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 94 ust. 1 tej ustawy, bowiem w przypadku, o którym mowa w ust. 1, gdy gmina ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego przed złożeniem wniosku o podział postępowanie w sprawie podziału nie zostało zawieszone, do czego obliguje organ art. 94 ust. 2 tej ustawy. Sąd I instancji twierdzi, z czym nie można się zgodzić, że nie dopełnienie przez organ gminy wymogu zawieszenia postępowania podziałowego, gdy stan faktyczny wyczerpuje znamiona art. 94 ust.2 u.g.n., nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, gdyż przepisy normujące tryb wydawania opinii nie są jednoznaczne. Z twierdzeniem tym również nie można się zgodzić zważywszy na czytelną i jednoznaczną treść art. 94 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A. M. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymienione wyżej wymagania choć nie oznacza to jeszcze, że opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, iż wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny (wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). W ten sposób można oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, iż naruszenie prawa kwalifikowane będzie rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu prawnego. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu prawnego, którego naruszenia dopuścił się organ, może zostać ustalona w bezpośrednim rozumieniu bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli zatem dany przepis umożliwia rozbieżną jego interpretację nie można mówić o rażącym jego naruszeniu. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa (por. wyrok NSA z 17.09.1997, III SA 1425/96). W orzecznictwie podkreśla się również, iż naruszenie prawa jest rażące, gdy jego skutków społeczno-gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności. Zatem w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa najpierw należy stwierdzić naruszenie prawa a potem ocenić je jako rażące przez pryzmat skutków prawnym wywołanych przez wadliwą decyzję. Przy ocenie czy naruszenie prawa można ocenić jako rażące znaczenie będzie miał charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczno i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Przenosząc powyższe rozważanie na grunt sprawy niniejszej należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż naruszenie przez Burmistrza Miasta i Gminy C. art. 94 ust. 2 u.g.n. poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie zaopiniowania pozytywnego podziału nieruchomości bez uprzedniego zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego nie dłużej jednak niż na okres 12 miesięcy nie można uznać za rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z treścią przepisu art. 94 ust. 2 u.g.n. jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, gmina ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego przez złożeniem wniosku o podział nieruchomości, postępowania zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu, jednak nie dłużej niż na okres 12 miesięcy. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania plan miejscowy nie zostanie uchwalony, stosuje się przepis ust. 1. Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu mowa jest w nim o postępowaniu w sprawie podziału. Przyjęcie zatem, iż znajduje on zastosowanie również do postępowania w zakresie rozpoznania wniosku o zaopiniowanie projektu podziału wymaga pewnych zabiegów interpretacyjnych. W takiej sytuacji nie można mówić, aby brak zawieszenia postępowania w sprawie zaopiniowania podziału miał charakter rażący, to jest wynikał z oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu prawnego czy też było wyrazem ewidentnego błędu w interpretowaniu prawa. Kwestia czy postępowanie w sprawie wydania opinii w sprawie podziału jest odrębnym postępowaniem czy też częścią postępowania podziałowego była ponadto również przedmiotem kontrowersji w orzecznictwie, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej już w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchwale NSA z dnia 1 marca 1999 r., OPK 1/99 w której przyjęto ostatecznie, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości. Również oceniając omawiane naruszenie prawa przez pryzmat skutków prawnych nie można uznać, aby miało ono charakter rażący. Jak bowiem wynika z ustaleń Sądu I instancji, ani w ciągu roku od daty złożenia wniosku o podział nieruchomości ani też do chwili wydania wyroku przez Sąd I instancji plan zagospodarowania przestrzennego nie został dla tego terenu uchwalony. Trafnie zatem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż brak zawieszenia postępowania w sprawie wydania opinii dotyczącej podziału nieruchomości nie miało wpływu na treść postanowienia Burmistrza Gminy C. Na marginesie należy wskazać, że postanowienie opiniujące podział z racji swojego charakteru nie mogło wywołać nieodwracalnych skutków. Kwesta natomiast czy decyzja zatwierdzająca podział takie skutki wywołała pozostaje poza zakresem rozpoznawania w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 94 ust. 2 u.g.n. jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.g.n. przepisów rozdziału 1 "Podziały nieruchomości" - działu III u.g.n. - nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba ze dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha. Sytuacja opisana w tym przepisie miała miejsce w sprawie niniejszej. Jak bowiem wynika z uzasadnienia postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] listopada 2005 r. opiniującego podział działki nr ew. [...], wydzielona z tej nieruchomości działka nr ew. [...] będzie stanowiła połączenie i poszerzenie drogi publicznej oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu geodezyjnego S. nr [...] z drogą nr [...]. Skoro zatem przedmiotowa działka nr [...] została podzielona w celu wydzielenia gruntu przeznaczonego pod drogę publiczną to tym samym w myśl art. 92 ust. 1 u.g.n. istniała możliwość jej podziału w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Również zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 u.g.n. okazał się niezasadny. Odnośnie zarzutu obrazy przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. należy wskazać, iż w odniesieniu do pierwszego z przepisów tych zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w powyższym przepisie. Natomiast jako przepis postępowania administracyjnego, którego naruszenie przez organ miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji miał zatem uzasadnioną podstawę, aby uchylić zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.