II OSK 1535/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 277/07 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. II OSK 1535/07 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 277/07 po rozpoznaniu skargi S. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W B. z dnia [...] listopada 2006 r. nakazującą S. D. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 6,05 x 12,0 m usytuowanie go na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ch. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji zostało ustalone, iż skarżący jako inwestor w maju 2006 r. w odległości 2,0 m od granicy z działką nr [...], wybudował przedmiotowy obiekt samowolnie /bez wymaganego pozwolenia/. Zgłoszenie dokonane przez skarżącego w Starostwie Powiatowym w B. dotyczyło budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5,00 x 7,00 m i w innej odległości od granicy. W związku z powyższymi ustaleniami organ wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 października 2006 r. dokumentów wskazanych w postanowieniu. Wobec nie wywiązania się z powyższego obowiązku, została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że kwestionowane orzeczenie jest zgodne z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem postępowanie naprawcze było wszczęte, lecz inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. W związku z podnoszoną w odwołaniu kwestią uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla danego obiektu, organ odwoławczy stwierdził, że fakt ten nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę a inwestor nie skorzystał z możliwości jego legalizacji. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. D. podnosząc, że obiekt nie stanowi samowoli budowlanej, gdyż wybudował go na podstawie dokonanego zgłoszenia. Powiększenie wymiarów i zmiana odległości od granicy nie ma wpływu na zachowanie przepisów przeciw pożarowych i Prawa budowlanego, co potwierdza uzyskana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy. Ewentualnie według skarżącego mogłaby być wydana tylko ta część budynku, która została wybudowana ponad wymiary objęte zgłoszeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skarżący wprawdzie zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego i został powiadomiony o braku sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego, jednakże wybudował inny obiekt /o innych wymiarach i lokalizacji/ bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak też nie podjął czynności koniecznych do jego zalegalizowania /nie wykonał postanowienia organu nadzoru budowlanego/, zostały zatem spełnione warunki do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. D. reprezentowany przez adwokata Z. B., zarzucając nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nie wzięcie pod uwagę, że nakaz rozbiórki narusza konstytucyjną zasadę równego traktowania wszystkich obywateli /art. 32 Konstytucji RP/, zasady współżycia w państwie prawa oraz przepisy postępowania administracyjnego wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że zostały naruszone przepisy art. 7 i 8 kpa, bowiem nie wzięto pod uwagę, że skarżący "składał wnioski o zalegalizowanie budowy" i to dwa razy, polegające na zgłoszeniu zamiaru budowy budynku, z tym, że o mniejszej powierzchni. Oczywiste jest w ocenie strony, że gdyby skarżący złożył wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu, to by je otrzymał. Z przyczyn nie wyjaśnionych nie dano skarżącemu szansy na dokończenie budowy, zaś ta decyzja jest zbyt daleko idąca i krzywdząca. Nieprawdą jest, że skarżący zrezygnował z możliwości legalizacji, zaniechał dalszej procedury gdy dowiedział się, że oprócz znacznego kosztu pozyskania wymaganej dokumentacji będzie musiał wnieść opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł, której wysokość przekroczy i to poważnie wartość obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawę skargi kasacyjnej podnosi się zarzut "nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie wzięcia pod uwagę, że nakaz rozbiórki narusza konstytucyjną zasadę równego traktowania wszystkich obywateli /art. 32 Konstytucji RP/, zasady współżycia w państwie prawa oraz przepisy postępowania administracyjnego wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej", przy czym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się na to, że zostały naruszone przepisy art. 7 i 8 kpa, bowiem nie wzięto pod uwagę, że skarżący dwukrotnie "składał wnioski o zalegalizowanie budowy" polegające na "zgłoszeniu zamiaru budowy budynku, z tym, że o mniejszej powierzchni". Oczywiste jest, że tak skonstruowana podstawa skargi kasacyjnej nie mogła odnieść spodziewanego rezultatu. Podniesienie bowiem zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP ze względu na nie zastosowanie w sprawie zasady równego traktowania obywateli jest co najmniej niezrozumiałe. Każdy obywatel, który dopuścił się naruszenia zakazów, czy nakazów jest odpowiedzialny we własnym zakresie za swoje działanie i tak właśnie zostało zastosowane Prawo budowlane w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej obu instancji, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji badając legalność działań administracji. Dalej należy stwierdzić, że sporządzający skargę kasacyjną nie rozumie takiej kwestii, jak różnica pomiędzy podjęciem czynności w kierunku legalizacji samowoli budowlanej a czynnością podjętą przed rozpoczęciem procesu legislacyjnego, mającą na celu zapewnienie legalności budowy, skoro podaje, iż skarżący dwukrotnie "zgłaszał zamiar budowy" właściwemu organowi i jednocześnie to "zgłoszenie zamiaru budowy" traktuje jako czynność mającą na celu zalegalizowanie już wykonanych robót budowlanych. Co do innych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, to wypada zauważyć, że stanową one wyłącznie werbalną wypowiedź nie popartą przepisami prawa, poza tym, iż przytacza się art. 7 i 8 kpa, które to przepisy odnoszą się do czynności procesowych organów administracji publicznej, a nie do Sądu pierwszej instancji, którego postępowanie jest normowane przepisami ppsa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.