VII SA/Wa 1851/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi E. S. oraz E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E. S. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2006 r., działając na podstawie art. 36a ust 1 Prawa budowlanego, zmienił ostateczną decyzję Burmistrza Gminy W. Nr [...] z dnia [...].03.2001 r., pozwalającą na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, oznaczonych na projekcie zagospodarowania symbolami: [...], [...], [...] na terenie nieruchomości położonej w W., działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], położonych w rejonie ulicy [...] i proj. ul. [....] w części oznaczonej w projekcie zamiennym symbolem [...] i [...] i pozwolił na budowę według tego projektu. Decyzja Nr [...] z dnia [...].03.2001 r. została zmieniona decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2004 r. w zakresie zatwierdzenia projektu zamiennego dla części oznaczonej symbolem [...] i [...]. W stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją Nr [...] zmiany polegają na: - rezygnacji z zadaszonego parkingu na parterze w części północnej budynku, - zaprojektowaniu w to miejsce 3 mieszkań, - zmianie struktury mieszkań, - lokalizacji miejsc postojowych na terenie, - zmianie lokalizacji placu zabaw. Pozostałe warunki zawarte w decyzji Nr [...] z [...].03.2007 r. oraz zmieniającej ją decyzji Nr [...] z [...].12.2004 r. pozostały bez zmian. Nadto organ ocenił przedłożony projekt zamienny jako zgodny z ustaleniami decyzji Nr [....] z [...].07.2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zmienionej decyzją z dnia [...].12.2003 r. Nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły E. S. i E. S., zarzucając organowi I instancji przede wszystkim błędne przyjęcie, iż inwestor składając wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, wykazał się prawem do dysponowania całym terenem na cele budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].07.2006 r. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie podzielając żadnego z podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż do orzekania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę jest właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Złożone przez inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiące warunek z art. 32 ust 3 pkt 2 Prawa budowlanego do uzyskania pozwolenia na budowę, nie podlega kontroli organu architektoniczno-budowlanego. Z tych przyczyn organ odmówił oceny przedstawionego przez odwołujące się aktu notarialnego, a w konsekwencji weryfikacji złożonego w tym przedmiocie oświadczenia inwestora. Nadto organ odwoławczy podniósł, iż stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji projekt budowlany przewiduje 51, 7 % powierzchni biologicznie czynnej, co odpowiada wymogom ustalonym w decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...].09.2000 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż lokalizacja placu zabaw nie wymaga zgody skarżących jako stron postępowania i jest zgodne z § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę na powyższą decyzję wniosły E. S. i E. S., zarzucając wydanie jej z naruszeniem: - art. 36a oraz 83 Prawa budowlanego w ten sposób, iż decyzja została wydana przez organ niewłaściwy. Zdaniem skarżących organem właściwym winien być organ nadzoru budowlanego z uwagi na fakt, iż inwestycja, już na dzień wydania decyzji została praktycznie zrealizowana w wyniku samowolnego odstąpienia od pozwolenia na budowę; - przepisów wymagających złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do terenu; - wymogów dotyczących zagwarantowania w projekcie powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania, inwestor, "S." sp. z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Należy się zgodzić ze skarżącymi, iż organ odwoławczy, pomimo podniesionego zarzutu, z naruszeniem zasad opisanych w art. 7 i 77 kpa nie wyjaśnił czy inwestor, składając wniosek o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, spełniał warunek określony w art.32 ust 4 Prawa budowlanego. Nie ulega wątpliwości, iż zakres robót wynikający z projektu zamiennego wykracza poza zwykły zarząd nieruchomości wspólnej i przewiduje konieczność korzystania między innymi z działki o nr ew. [...], a co za tym idzie, obowiązkiem inwestora jest uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli na ich wykonanie. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się akt notarialny Rep. nr [...] z dnia [...].01.2006 r., na mocy którego skarżące uzyskały własność lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] z udziałem w gruncie działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w W. przy ul. [...] i [...]. Analiza treści powyższego aktu, której organ odwoławczy odmówił, nie pozwala, w ocenie Sądu na uznanie, iż skarżące scedowały na inwestora prawo dysponowania należnym im udziałem na cele budowlane. Za błędne należy uznać stanowisko organu odwoławczego o braku swej kompetencji dla oceny prawdziwości złożonego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji wyraźnego zakwestionowania tegoż prawa i przedłożenia organowi w tym względzie dokumentu, jakim jest akt notarialny. Należy zgodzić się ze stanowiskiem sądów administracyjnych, z którego wynika , że jeśli oświadczenie takie zostało podważone przez stronę przez wskazanie konkretnych okoliczności, podlega ono zbadaniu i wyjaśnieniu sprzeczności przez organ prowadzący postępowanie. "Złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego, stanowi bowiem czynność dowodową podlegającą ocenie organu i stanowiącą, w znaczeniu procesowym, odpowiednik oceny dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 75 § 2 kpa. Przeciwko takiemu oświadczeniu, podobnie jak przeciwko zaświadczeniu organu, może być przeprowadzony przeciwdowód, a skoro strona postępowania podnosi tę kwestię, to obowiązkiem organu jest jej zbadanie i ustosunkowanie się do niej w uzasadnieniu decyzji." (vide wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIISA/WA 1217/05). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9.11.2005 r. (II OSK 179/05, ONSA i WSA 2006/3/88), w którym stwierdził, iż "zakwestionowanie, przez chociażby jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę". Okoliczności tych organ odwoławczy nie uwzględnił i nie poczynił koniecznych ustaleń dla oceny czy decyzja organu I instancji nie narusza art. 32 ust 4 Prawa budowlanego, co czyni w konsekwencji skargę uzasadnioną. Należy jednak podnieść, iż pozostałe zarzuty skargi należy uznać za chybione. Słusznie organ II instancji podkreślił , iż organem właściwym do wydania decyzji w oparciu o art. 36a Prawa budowlanego jest organ archtektoniczno-budowlany, co wynika a contrario z brzmienia art. 83 ust 1 Prawa budowlanego. Kwestia ewentualnych odstępstw od projektu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę pozostaje w kompetencji organów nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu. Nietrafnym jest także zarzut odnoszący się do zatwierdzonej w projekcie zamiennym powierzchni biologicznie czynnej w wielkości 51, 7%. Słusznie organ podniósł, iż w tej kwestii decyzja organu I instancji jest zgodna z decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...].09.2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wątpliwości skarżących wyrażone w uzasadnieniu skargi, a nie poparte żadnymi argumentami nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Również zmiana lokalizacji placu zabaw w projekcie zamiennym, w ocenie Sądu, nie narusza żadnego z przepisów prawa materialnego, w tym przepisów rozporządzenia wykonawczego w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji; w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznając, iż organ naruszył art. 7 i 77 kpa w związku z art. 32 ust 4 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku znajduje podstawę w art. 152 i 200 cytowanej wyżej ustawy.